İki Deli Bir Dünya

Bir gün önceki bahçe faciasının ve Ozan’ın akrobasi gösterisinin ertesi günüydü. Yine aynı çınar ağacının altındaki favori bankımıza kurulmuştuk.

İdil ile Berk yan yana oturmuş, çaylarını yudumlarken bir yandan fısıldaşıyorlardı. Kaan ise elindeki basketbol topunu tek parmağında çevirerek her zamanki gıcık özgüveniyle bana takılıyordu. Masanın tek eksik parçası Ozan’dı ki, kendisi tam o sırada adeta bir hayalet gibi, omuzları düşmüş ve derin derin iç çekerek yanımıza geldi.

Elimizdeki çayları masaya bırakıp ona baktık. Ozan ne gofret yiyordu ne de espri yapıyordu. Gözleri uzaklara dalmış, hülyalı hülyalı gökyüzüne bakıyordu.

"Noldu lan sana?" dedi Kaan, topu tutup kucağına alarak. "Gofret stoğun mu bitti Ozan? Hayat enerjin çekilmiş."

Ozan ağır adımlarla bankın ucuna ilişti. Elini kalbinin üzerine koydu, göğsünü geçirerek derin bir nefes aldı.

"Arkadaşlar..." dedi Ozan, sesi adeta bir Yeşilçam jönü gibi pürüzlü ve dramatik çıkarak. "Ben bittim. Ben mahvoldum. Ben... galiba âşık oldum."

Bir bu eksikti zaten arkadaş

Ben çayımdan tam bir yudum alırken az kalsın püskürtüyordum. "Ne?! Kime âşık oldun oğlum sen? Daha dün çimenlerde kafam diye anırıyordun"