İki Deli Bir Dünya

Ozan’ın kantindeki olaylı öpücüğünün yankıları okulda hala sürerken, günün yorgunluğuyla eve dönmüştük. Yılmaz ailesinin evinde sakin bir gece yaşanıyordu. İkizlerimiz mışıl mışıl uyuyor, babam alçılı bacağıyla salonda televizyon karşısında kestiriyordu.

İyileşmişti biraz daha iyiydi

Gece yarısına doğru odamızda İdil’le yataklarımıza çekilmiştik. Kafam inanılmaz karışıktı. Kaan’ın son zamanlardaki halleri, kantinde arkamda duruşu, fısıltıları, o sinir bozucu ama kalbimi sıkıştıran bakışları aklımdan çıkmıyordu.

Tam gözlerimi kapatmak üzereydim ki...

Pencereye yine o tanıdık taş sesi çarptı.

İdil yatağında anında dikleşti. "Mina... Yine mi bunlar ya?!"

"Sakin ol," dedim yataktan fırlayarak. Hızla pencereye varıp perdeyi araladım. Aşağıda, sokak lambasının altında Berk ve Kaan duruyordu. Ama bu sefer Kaan’ın yüzünde o her zamanki ukala gülüş yoktu. Ciddiydi. Çok ciddi.

Pencereyi hafifçe açtım. "Siz kafayı mı yediniz?!" diye fısıldadım sinirle. "Gecenin ikisi! Babam uyuyor diyorum size!"