İki Deli Bir Dünya

Kaan’ın “Şimdi söyle fırtına, hâlâ gitmemi istiyor musun?” sorusu, gecenin karanlığında tam ikimizin arasında, patlamaya hazır bir bomba gibi öylece kaldı.

Sözleri göğsüme tam ortadan saplanmış devasa bir rüzgar gibiydi. Yıllardır içimde biriken öfke, hırs, Bay Egonuz’a duyduğum o bitmek bilmeyen sinir bir anda buharlaşıp uçmuştu. Kaan Özdemir... Okulun o ulaşılmaz, ukala, herkesi cebinden çıkaracak kadar özgüvenli çocuğu, gecenin ikisinde kapımın önünde, sokak lambasının cılız ışığı altında bana aşık olduğunu söylüyordu.

Gözlerinin içine baktım. O her zamanki alaycı, mesafeli bakışlarından eser yoktu. Tamamen soyunmuş, tamamen savunmasızdı. Ve ben ilk defa ne diyeceğimi, nasıl bir fırtına koparacağımı bilemedim.

Bana aşıktı.

Bu...

Garipti

Bileğimi tutan elinden parmaklarımı yavaşça çektim. Ellerim titriyordu.

"Git..." dedim. Sesim içimdeki o devasa fırtınaya hiç uymayacak kadar kısık, kırılgan ve çaresiz çıkmıştı. "Şimdi git Kaan."