İki Deli Bir Dünya

Okuldaki o bakışmaların ve Beren ile Ozan’ın beklenmedik tatlılıktaki 'jelibon diplomasisi'nin ardından eve dönmüştüm. Ama zihnim tamamen kilitlenmiş durumdaydı. Kaan’ın bahçede kulağıma eğilip söylediği “Sıra bizde” sözü, beynimin içinde durmaksızın yankılanıyordu.

Gece yarısı olmuştu. İdil çoktan mışıl mışıl uykuya dalmış, ev tamamen sessizliğe bürünmüştü. Ben ise yatağın içinde sağa sola dönüp duruyor, gözüme bir türlü uyku getiremiyordum.

Tam kafamı yastığa gömmüşken komodinin üzerindeki telefonum hafifçe titreşti.

Karanlık odada telefonun ekranı yüzümü aydınlattı. Kalbim anında vites büyüttü.

Gönderen: Bay Egonuz (Kaan)

“Uyudun mu fırtına? Yoksa dün geceden beri zihninde estirdiğim kasırgayla mı boğuşuyorsun?”

Gözlerimi devirdim ama dudaklarımın kenarına yerleşen sırıtışa asla engel olamadım. Doğrultup yatağa oturdum ve parmaklarımı hızla ekranda gezdirdim.

“Egonuz yine tavan yapmış bakıyorum Bay Özdemir. Ben gayet huzurlu bir şekilde uyumak üzereydim, ta ki telefonum titreyene kadar.”