İki Deli Bir Dünya

(Kaan’ın Anlatımıyla)

Sıla arkasını dönüp arkasına bile bakmadan uzaklaşırken, içimdeki o cehennem ateşi bir milim bile sönmemişti. Berk ile Ozan yanımda bir şeyler söylüyordu ama sesleri sanki suyun altından geliyormuş gibi boğuktu.

"Kaan bro, dur bir soluklan," dedi Berk koluma dokunarak. "Kızın canı çok yandı, şu an gidersen kapıdan kovalar seni."

"Kovalasın," dedim dişlerimin arasından. "İsterse oklavayla kafamı kırsın, isterse üzerime leğen leğen buzlu su döksün... Umrumda değil. Ben o gözyaşlarının hesabını kendime veremiyorum lan."

Siteden nasıl çıktığımı, yolları nasıl katettiğimi hatırlamıyorum bile. Aklımda sadece Mina’nın o titreyen sesi echo yapıyordu: “Beni hiç tanımamışsın Kaan... Zamana ihtiyacım olduğunu bilirdin.”

Ulan Kaan... Her şeyi çok bildiğini sanan, egosundan önünü göremeyen aptal Kaan! Kız sana guardını düşürmüş, kendi yöntemlerince hayatına dahil etmeye çalışıyor, sen kalkıp "oyun oynuyorsun" diyorsun. Kafamı hangi duvara vuracağımı şaşırmış halde Yılmaz ailesinin sokağına girdim.

Hava kararmaya başlamıştı. Sokak lambaları tek tek yanarken Mina’ların evinin önüne gelip durdum.

İkinci kattaki o tanıdık pencereye baktım. Işığı yanıyordu. Perde hafifçe aralanmış, sonra hemen kapanmıştı. Oradaydı. İçeride belki de ağlıyordu ve bunun tek sebebi bendim.