İki Deli Bir Dünya

Bölüm 38•

Bölüm 38

Tema:

(Mina’nın Anlatımıyla)

Pencerenin kenarındaki tülün arkasından aşağıya, o soğuk kaldırımda tek başına oturan adama baktım.

Gece saat bir olmuştu. Rüzgar gittikçe sertleşiyor, hafif hafif çiseleyen yağmur Kaan’ın saçlarını sırılsıklam ediyordu. Üzerindeki o incecik tişörtle omuzlarını büzmüş, ellerini ceplerine sokmuş ama gözlerini bir an bile benim penceremden ayırmıyordu.

"Hâlâ duruyor mu orada?"

Arkamdan gelen fısıltıyla irkildim. İdil, elinde iki kupa sıcak çikolatayla odaya girmişti. Yanıma gelip perdeyi hafifçe araladı, aşağıya baktı.

"Kızım..." dedi İdil iç çekerek. "Çocuk iki saattir orada dondu. Biliyorsun Kaan’ın egosu dağları aşar ama şu an resmen Yılmaz ailesinin sokağında pençe sökmüş aslan gibi bekliyor. Valla babam uyanıp pencereden baksa, bu sefer adamı ciddiden damat ilan eder, bu ne sadakat der."

"İdil sus Allah aşkına," dedim ama gözlerim Kaan’ın üzerindeydi. Kalbimin bir yarısı hâlâ öğleden sonra söylediği o ağır sözler yüzünden kırgındı, ama diğer yarısı... O soğukta büzüşmüş halini gördükçe ezim ezim eziliyordu.

"Ben yatıyorum," dedi İdil kupalardan birini masama bırakıp. "Ama benden söylemesi, fırtına... Bazen affetmek de büyüklüktür. Özellikle karşındaki adam senin için karizmasını, egosunu sokak ortasına bırakmışsa."

İdil yatağına geçip üzerini örttü. Ben ise bir süre masada oturdum. Çikolatamdan bir yudum aldım ama tadı bile gelmiyordu. Bakışlarım dönüp dolaşıp yine pencereye kayıyordu.

En sonunda daha fazla dayanamadım.

Sessizce dolaptan Kaan’ın geçen hafta bizde unuttuğu o geniş, kalın hırkasını aldım. Mutfaktan da termosa sıcak su doldurup içine biraz çay demledim. Parmak uçlarımda, babamın odasından gelen hafif horultu sesleri eşliğinde dış kapıyı açıp aşağı indim.

Ne

Bu kadar romantik olabiliyorum ben

Sokak kapısı gıcırtıyla açıldığında Kaan başını hızla kaldırdı. Gözlerindeki o yorgun ama beni gördüğü an parlayan ışığı tarif etmem imkansızdı.

Hızlıca ayağa kalktı. Saçları sırılsıklam olmuş, dudakları soğuktan hafifçe morarmıştı.

Bu halde bile yakışıklıydı

Ona doğru adımladım. Aramızda birkaç adım kala durdum. Elimdeki hırkayı ve termosu ona doğru uzattım.

"Giy şunu," dedim sert tutmaya çalıştığım bir sesle. "Sonra zatürre olacaksın, suçu yine bana atılacak."

Kaan hırkaya bakmadı bile. Doğrudan gözlerimin içine baktı. Elimdeki termosu ve hırkayı yanındaki bankın üzerine bıraktı. Sonra aramızdaki o son mesafeyi de kapatıp tam karşımda durdu. Yağmur damlaları yüzünden aşağı süzülüyordu.

"Affetmeye geldin mi?" diye sordu sesi kısıkça.

"Hayır," dedim kafamı sallayarak. "Sadece sokağımın ortasında birinin donarak ölmesini istemediğim için geldim."

Kaan hafifçe gülümsedi. O içimi eriten, bütün savunma mekanizmalarımı unutturan tebessümüydü bu.

"Yalan söylüyorsun fırtına," dedi. Elini yavaşça kaldırıp saçımın yüzüme düşen bir tutamını kulağımın arkasına itti. Parmak uçları buz gibiydi. "Kıyamadın bana."

Gözlerimi devirmeye çalıştım ama yapamadım. İçimdeki kırgınlık, onun bu çaresiz ve samimi hali karşısında eriyip gidiyordu.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 24 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

@Enofen•2 ay önce

Ah canım ah canım 

EmineCokun_3005
@EmineCokun_3005•3 ay önce

Vayy be böyle seven olduda bizmi kabul etmedik