İki Deli Bir Dünya
Süpriz
Yağmurun altında, sokağın ortasında sarılışımızın üzerinden kaç dakika geçti bilmiyorum. Kaan’ın ıslak saçlarından boynuma süzülen damlalar bile artık soğuk gelmiyordu. Ama tam romantizmin zirvesine tırmanmışken, Yılmaz ailesinin değişmez kuralı yine devreye girdi: Sakinlik bize yasaktı.
Arkamızdaki binanın ikinci katından birden bir öksürük sesi yükseldi.
"Öhöm! Öhöm! Sayın damat adayı ve hırçın kızımız, romatizma olacaksınız içeri girin isterseniz!"
Kafamızı hızla yukarı kaldırdık. İdil pencerden sarkmış, elinde tuttuğu çekirdek poşetiyle bizi izliyordu! Hemen yanında da uykulu gözlerle Beren belirdi.
"İdil!" diye fısıltıyla bağırdım, yanaklarım anında alev alarak. "Sen uyumamış mıydın?!"
"Böyle canlı pembe dizi varken uyunur mu kızım?" dedi İdil sırıatarak. "Ayrıca Kaan bro, hırkayı giy bari, kızın termosundaki çay soğuyacak."
Kaan başını geriye atıp kıkırdadı. Benden bir adım uzaklaştı ama elimi bırakmadı. Parmaklarını parmaklarımın arasına geçirdi.
"Ben artık gideyim fırtına," dedi gözlerimin içine bakarak. "Yarın sabah bu kahvaltıyı beraber yapacağız ama. İtiraz istemiyorum."
"Tamam Bay Egonuz," dedim gülümsüyerek. "Ama sabah erkenden gelip babamı uyandırırsan karışmam."
Kaan eğilip alnıma derin bir öpücük kondurdu. Sonra arkasını dönüp sokağın sonuna doğru adımladı. Her birkaç adımda bir arkasını dönüp bana el sallıyordu. O sokağın köşesini dönene kadar oradan ayrılmadım.
Eee hayırlı olsun diyelim tekrardan
Ertesi sabah evin içi her zamankinden daha erken hareketlenmişti. Annem mutfakta cızır cızır pişi kızartıyor, ikizler salonda emekleme yarışçısı gibi birbirini kovalıyordu.
Ben üzerimde bol pijamalarım, saçlarım tepemde dağınık bir topuzla mutfakta anneme yardım ediyordum.
Ben ve yardım etmek
Çok mutluydum ne yapacağımı bilmiyordum kızlar
Kapı çalındı. Ama öyle normal bir çalma değildi bu; bildiğin askeri bando gibi ritmik bir vuruştu.
İdil koşarak kapıya gitti. Kapı açılır açılmaz salona dalan sesle hepimiz sıçradık:
"YILMAZ AİLESİNE GÜNAYDINNNN!"
Ozan! Elinde kocaman bir simit poşeti, arkasında Berk ve en arkada... elinde muazzam bir orkide saksısıyla Kaan! Kaan bugün jilet gibi giyinmiş, saçlarını taramış, dün geceden eser kalmamış bir karizmayla içeri adım attı.
Babam salondaki koltuğundan kafasını kaldırdı. "Ulan yine mi siz?! Bu ev yol geçen hanı mı ulan?!"
Çok haklısın babacım yadigarı alıp geleyim
Ozan hiç bozuntuya vermeden salona daldı, babamın alçılı bacağının yanına çöküp elini öpmeye çalıştı. "Mustafa amcam! Kızgınlığın pişinin kokusunu bastıramaz! Bak sana simit getirdik, taze taze!"
Kaan ise doğrudan mutfağa, annemin yanına yürüdü. Elindeki orkideyi anneme uzattı. "Nurten teyzecim, sabahınız hayırlı olsun. Şöyle taze pişinin yanına bir çayınızı içmeye geldik."
Annem orkideyi görünce gözleri parladı. "Ay Kaan! Ne gerek vardı oğlum, geç geç otur şöyle. Mustafa! Bağırıp durma adamlara, bak misafir gibi geldiler!"
Babam söylene söylene çayını yudumlarken, Kaan mutfak kapısının eşiğinde duran bana döndü. Gözleri üzerimdeki ayıcıklı pijamalarda ve dağınık topuzumda gezindi. Dudaklarının kenarında o meşhur, sinir bozucu ama tatlı tebessümü belirdi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel olmuş kaleminize sağlık😗😗
Yorum
Yorum bulunamadı.