İki Deli Bir Dünya

Yazarın Anlatımıyla

Yılmaz ailesinin mahallesinde, fırtınaların hiç dinmediği o sokakta ilk defa böylesine garip, böylesine sessiz bir gün doğuyordu.

İsteme merasimlerinin, tuzlu kahve krizlerinin ve jelibonlu nişanların neşesi henüz evlerin duvarlarında çınlarken, üç genç adam için hayatın en ciddi, en üniformalı dönemi gelip çatmıştı.

Kaan, Berk ve Ozan... Mahallenin baş belaları, fırtınaların ve aşıkların yürüyen hali, vatan görevini yapmak üzere aynı devre olarak askerlik yolcusuydu.

Otogar, o sabah Yılmaz ailesinin kaotik vedasına ev sahipliği yapıyordu.

Ozan, sırtında devasa asker çantası, boynunda ay-yıldızlı yazmasıyla otogarın ortasında yine şovunu yapıyordu. Beren, gözyaşlarını tutmaya çalışarak Ozan’ın boynuna sarılmıştı.

"Ağlama jelibonum," diyordu Ozan, ilk defa sesi birazcık titreyerek. "Altı ay dediğin nedir ki? Ben orada komutanlara da jelibon dağıtır, nöbette sana şiir yazarım. Zaten Berk’le Kaan’ı bana zimmetlediler, altı ay boyunca o iki egolu adama çavuşluk yapacağım!"

Diğer tarafta Berk, İdil’in ellerini sıkı sıkı tutmuş, gözlerini bir an bile ondan ayırmıyordu. "İdil..." diyordu Berk, heyecandan yine dudakları büzülerek. "Orada botanik dersi falan yokmuş ama ben yine de bulduğum her yaprağı kurutup sana mektup içinde göndereceğim. Ağlama ne olur, valla 'Atom Kahve' içerim bak yine!"