İki Deli Bir Dünya

Yazarın Anlatımıyla

Yılmaz ailesinin mahalledeki meşhur mekanı, her sevinçte ve kaos anında sığınılan o güvenli liman: Yılmazlar Kafesi...

Berk’in evdeki sahanda yumurtalı şok bayılmasının üzerinden henüz 24 saat bile geçmemişti. İdil ve Berk, bu muazzam müjdeyi diğerlerine açıklamak için tayfayı kafede toplamıştı. Kafenin en kuytu, en tatlı köşesindeki ahşap masada kahveler söylenmiş, herkes merakla Berk ile İdil’e kilitlenmişti.

Kaan, kollarını göğsünde birleştirmiş, o her zamanki keskin ve zeki bakışlarıyla Berk’in yüzündeki tuhaf kızarıklığı süzüyordu. Mina ise çayından bir yudum alıp İdil’in gözlerindeki o parıltıyı yakalamaya çalışıyordu.

"Eee?" dedi Kaan, tek kaşını kaldırarak. "Acil koduyla bizi kafeye topladınız. Berk, yüzün hâlâ kireç gibi. Şirketin AR-GE sunumunda yine bir kimyasala mı maruz kaldın oğlum?"

"Yok bro," dedi Ozan lafa pat diye atlayarak. Cebinden çıkardığı renkli jelibonları masaya saçtı. "Ben analizi yaptım! Berk kesin botanik bahçesinde zehirli bir sarmaşık kokladı, İdil de onu iyileştirmek için kafeye getirdi. Doğru söyle Berk, kaç günün kaldı?"

"Ozan bir dur Allah aşkına!" dedi Beren, Ozan’ın kolunu hafifçe dürterek. "Yine saçmalamaya başladın, bırak da konuşsunlar!"

İdil kahkahayı bastı. Yanında oturan Berk’in elini masanın üstünde sıkıca tuttu. Berk derin bir nefes aldı. Heyecandan kravatı olmamasına rağmen boğazını gevşetmeye çalışıyordu.