İki Deli Bir Dünya
Yeni Aile
Yazarın Anlatımıyla
O olaylı, panik dolu ve üçlü hastane operasyonunun ardından geçen 24 saatin sonunda, özel katın geniş dinlenme salonu adeta bir bayram yerine dönmüştü.
Odaların kapıları ardına kadar açıktı. İçeride hafif bir lullaby melodisi çalıyor, hastane odalarını kaplayan taze bebek kokusu, kapı önündeki lohusa şerbetleri ve çiçeklerle birleşip insanı bambaşka bir huzur diyarına çekiyordu.
Mina, İdil ve Beren yataklarında doğrulmuş, kucaklarındaki meleklerine bakarak yorgunluklarını çoktan unutmuşlardı. Damatlar ise ellerinde doğum belgeleri, defterler ve kalemlerle salonun ortasındaki büyük masaya kurulmuştu.
Şimdi sırada hamileliğin başından beri gizli tutulan, üzerine iddialar girilen o büyük ritüel vardı: Bebeklerin İsimlerini Resmileştirmek!
Ozan, masanın başında elinde pembe kaplı bir not defteri ve tüylü bir kalemle dikiliyordu. Yüzünde, babalığın verdiği o tarif edilemez gurur ve gözlerinde hâlâ taptaze duran sevgi dolu bir parıltı vardı.
"Evet Muhterem Yılmaz Ailesi ve Şirketimizin Değerli Kurucuları!" dedi Ozan, sesi odada yankılanarak. "Tarihi an geldi! Bugün bu masada Yılmaz neslinin yeni liderlerinin isimleri kütüğe kazınıyor!"
Beren yatağından Ozan’a doğru tatlı bir tebessümle baktı. "Ozan, kütük mütük deme çocuğa, adam gibi açıkla işte!"
Ozan kucağındaki minik beşiğe doğru yaklaştı. Kız bebek, gipgür siyah saçları ve minicik burnuyla Ozan’ın parmağını sımsıkı tutuyordu.
Ozan, kızının alnına pamuk gibi narin bir öpücük kondurdu. Sesindeki o aşina olduğumuz goygoycu ton bir anda silindi, yerini derin, titreşen bir duyguya bıraktı.
"Bizim kızımızın adı..." dedi Ozan, Beren’in gözlerinin içine bakarak. "Kumsal..."
Masadakiler bir an sessizleşti. Mina gözyaşlarını tutamayarak elini göğsüne koydu.
Ozan devam etti: "Çünkü o, denizle karanın kavuştuğu en güzel yer gibi girdi hayatımıza. Bütün fırtınaları durduran, bize huzur veren o sıcak kıyı oldu... Benim prensesim, Kumsal Kaya."
Beren’in gözlerinden süzülen tek bir damla yaş, kucağındaki Kumsal’ın battaniyesine damladı. "Çok güzel Ozan..." diye fısıldadı Beren. "Çok güzel bir isim..."
Sıra Berk’e geldiğinde, bizim botanikçi cebinden özenle katlanmış, üzerinde bilimsel çizimler olan bir kağıt çıkardı. İdil’in kucağında uyuyan, gürbüz ve sapsarı saçlı oğluna baktı.
"Bizim oğlumuz," dedi Berk, gözlüklerini burnunun üstünde düzelterek. "Sadece güçlü bir ağaç değil, hayatın ta kendisi olsun istedik. Onun adı... Toprak."
İdil gülümsedi, Berk’in elini tuttu.
"Toprak Sarraf..." dedi Berk gururla. "Çünkü toprak sabırlıdır, besler, hayat verir, kökleri derindedir. Bütün ailemizi bir arada tutan o bereketli toprak gibi büyüyecek oğlumuz."
Ozan kenardan hemen söze atıldı: "Vay botanikçi! Toprak dedin, bizim Kumsal’la tam sahil kombini oldular lan! Kumsal ve Toprak! Ama bak Berk, yine uyarıyorum, sadece komşu çocuğu olacaklar!"
"Ozan bir sus ya!" dedi Beren gülerek.
Ve en son... Odadaki tüm gözler, iki beşiğin ortasında duran, bir koluyla Mina’yı sarmış olan Kaan Özdemir'e döndü.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 21 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ay bebişlerimizin adları da güzel 
🥹🥹🥹❤️❤️❤️❤️❤️
Ay duygulandım bu nasıl hikaye
Yaaa çokkk güzelll olmuş
Yorum
Yorum bulunamadı.