İki Deli Bir Dünya

Bölüm 58•

Ozan 𓆩♥︎𓆪 Beren *Özel Sahne2*

Tema:

Yazarın anlatımı ile...

Hastaneden eve döneli henüz üç gün olmuştu ama Ozan için zaman kavramı tamamen boyut değiştirmişti.

Yılmaz ailesinin en gürültülü, en patavatsız adamı, şimdi dairesinin salonunda pamuk çoraplarıyla sessiz adımlar atarak adeta bir komando gibi süzülüyordu. Evde tık sesine tahammülü yoktu; çünkü o tık sesi, 15 dakikalık zorlu bir uyutma operasyonunun heba olması demekti!

Salonda, loş ışıkların altında Beren koltukta uzanmış, omzunda müslin örtüyle bitkin ama gözlerinin içi gülerek kocasına bakıyordu. Kucağındaki minik bebek beşiğinde mışıl mışıl uyuyordu.

Ozan ise boynunda pembe bir bebek bezi çantası, elinde ise özel olarak hazırladığı 'Lohusa Destek Tepsisi' ile mutfaktan salona doğru parmak uçlarında yürüyordu. Üzerindeki gri kapüşonlunun ön cebine bir kutu jelibon ve bir adet biberon sıkıştırmıştı.

"Operasyon bölgesi temiz..." diye fısıldadı Ozan, kendi kendine. "Hedefe yaklaşıyorum."

Beren kıkırdamamak için dudaklarını ısırdı. "Ozan... Ne yapıyorsun gözünü seveyim? Çocuk uyuyor zaten, niye hırsız gibi yürüyorsun evin içinde?"

Ozan tepsiyi masaya sıfır sesle bıraktı. Sonra ciddiyetle gelip Beren’in yanına diz çöktü. Beren’in yorgunluktan hafif çökmüş gözlerinin altına, alnına ve saçlarına yumuşacık öpücükler kondurdu.

"Sessiz ol jelibonum," dedi Ozan, fısıltıyla. "Kumsal Hanım şu an derin uykunun üçüncü fazında. En küçük bir desibel artışında alarm veriyor, biliyorsun. Ayrıca senin şu an bu rezene çayını içip, tarafımdan hazırlanan bol vitaminli meyve tabağını yemen lazım. Lohusa kraliçeme hizmette sınır yok!"

Beren, Ozan’ın bu aşırı korumacı ve tatlı hallerine dayanamayıp kollarını onun boynuna doladı. "Sen ne zaman bu kadar düşünceli bir adam oldun delikanlı? Ben seni mahallenin en arıza adamı sanıyordum."

"O kızı görmeden önceydi," dedi Ozan, bakışlarını yanlarındaki minik beşiğe çevirerek.

Yavaşça doğruldu, beşiğin kenarına eğildi. Minicik, pembe battaniyesinin içinde melek gibi uyuyan Kumsal’a baktı. Kumsal’ın o minicik eli battaniyenin dışına çıkmıştı. Ozan, devasa elinin tek parmağını uzattı. Kumsal, uykusunda refleksle Ozan’ın serçe parmağını minicik avucuyla sımsıkı yakaladı.

Ozan’ın o an gözleri doldu. Boğazında bir düğüm oluştu.

"Beren..." dedi Ozan, sesi titreye titreye. "Şuna baksana... Parmak kadar boyu var ama beni parmağında oynatıyor. Ben bu kız için dünyayı yakarım lan. Berk gelip 'everelim' dediğinde niye sinirlendim biliyor musun? Ben bu minik eli kimseye vermeye kıyamam ki..."

Beren oturduğu yerden uzanıp Ozan’ın yanağını okşadı. "Kimse almıyor kızını elinden Ozan. O senin sonsuza kadar prensesin olarak kalacak."

Ozan yavaşça eğilip Kumsal’ın mis gibi bebek kokan minik kafasını kokladı. "Söz veriyorum Kumsal kızım... Baban senin hayatındaki bütün engelleri jelibon gibi yumuşatacak. Sana hiç kıyamayacak."

Kumsal uykusunda hafifçe gülümsedi. Ozan bunu görünce Beren’e döndü, gözleri parıldayarak fısıldadı: "Beren! Gördün mü?! Bana gülümsedi! Kesin 'Adamsın baba' dedi içinden!"

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

RmeysaDemirh_5015
@RmeysaDemirh_5015•2 ay önce

Baba olmuşta kızını kimseye vermicek bizim ozanda gelişme var

@Enofen•2 ay önce

Ay çok güzel olmuş yine bölüm ama benim iki sorum var birincisi o kalp işaretini nasıl yapıyorsun hani o bölümdeki senaryoları ayırmak için kullandığın kalp işaretini ikincisi kitabı kaç bölüme kadar uzatmayı düşünüyorsun ona göre takip edeceğim 

minikkilayda
@minikkilayda•2 ay önce

Omaygatt maşelllaaaa