AYNI SAHANIN İKİ KALBİ

Bölüm 1•

1.Bölüm: Yeni Sezon

Tema:
Yeni Sezon

"Eylül! Hızlansana!"

Yağmur'un sesi apartmanın girişinden yukarı kadar yankılandı.

Eylül odasının ortasında tek ayağının üzerinde zıplıyordu.

"Bir dakika! Diğer ayakkabım yok!"

"Yemin ederim seni bir gün okulun ilk ziline yetiştiremeyeceğim."

"Bulursam yetişeceğim!"

"Eylül!"

"Tamam tamam, bağırma!"

Yatağın altına eğildi.

"Seni buldum."

Beyaz spor ayakkabısını çekip çıkardı. Tozunu pantolonuna silip ayağına geçirdi.

Çantasını omzuna attı.

Telefonunu aldı.

Kulaklığını cebine sıkıştırdı.

Son kez aynaya baktı.

Dağınık at kuyruğunu biraz düzeltti.

"Oldu."

Merdivenlerden ikişer ikişer inmeye başladı.

Kapıyı açtığında Yağmur kollarını bağlamış onu bekliyordu.

"Tam yedi dakika."

Eylül gülmeye başladı.

"Süre mi tuttun?"

"Tuttum."

"Boş işlerin var."

"Ben mi? Sen aynanın karşısında voleybol topuyla prova yapıyordun."

"Onun adı motivasyon."

"Onun adı delilik."

İkisi aynı anda gülmeye başladı.

...

Okulun önüne geldiklerinde bahçe çoktan dolmuştu.

Yeni dönemin ilk günüydü.

Herkes yaz tatilini anlatıyor, yeni saç kesimlerini gösteriyor, sınıfları öğrenmeye çalışıyordu.

"Eylül!"

Kız voleybol takımından Ceren koşarak yanlarına geldi.

"Kaptan!"

Eylül eliyle itiraz etti.

"Daha sezon başlamadı."

"Başlayacak."

"Sen yine kaptansın."

Yağmur hemen araya girdi.

"Bence de."

Eylül gözlerini devirdi.

"İkiniz anlaşmışsınız."

"Biraz."

Tam o sırada okulun hoparlöründen müdürün sesi duyuldu.

"Sevgili öğrencilerimiz, herkes tören alanına geçsin lütfen."

Bahçede küçük bir hareketlilik başladı.

Üçlü de kalabalığın arasına karıştı.

...

Tören uzadıkça uzuyordu.

Yağmur sıkıntıyla fısıldadı.

"Biraz daha konuşursa mezun olacağız."

Eylül gülmemek için dudaklarını ısırdı.

Tam o sırada beden eğitimi öğretmeni Murat Hoca öğrencilerin arasından geçiyordu.

Onları görünce durdu.

"Eylül."

"Efendim hocam?"

"Yarın saat dörtte salonda ol."

"Antrenman mı?"

"Yeni sezon."

"Takımı kuruyoruz."

Eylül'ün yüzü anında değişti.

"Tamam hocam."

"Geç kalma."

"Hiç kalmadım ki."

Murat Hoca kaşını kaldırdı.

"Geçen yıl ilk antrenmana on iki dakika geç geldin."

Yağmur kahkahayı bastı.

"Ben demiştim hocam."

Eylül şaşkınlıkla arkadaşına döndü.

"Beni mi sattın?"

"Gerçekleri söyledim."

"İhanet."

"Tanık."

Murat Hoca gülümseyerek yoluna devam etti.

...

Tören bittiğinde öğrenciler sınıflarına çıkmaya başladı.

Koridor yine her zamanki gibi kalabalıktı.

Eylül sınıfa girerken spor salonunun bulunduğu koridora istemsizce göz attı.

Kapısı açıktı.

İçeride birkaç erkek öğrenci fileyi kuruyordu.

Onlardan biri topu havaya atıp tek eliyle yakaladı.

Ardından arkadaşına bir şey söyleyip güldü.

Eylül sadece birkaç saniye baktı.

Sonra omuz silkti.

"Kesin erkek takımıdır."

Yağmur merakla döndü.

"Ne var?"

"Hiç."

"Yarın bizim salon yine dolacak."

"İnşallah."

İkisi sınıfa girerken koridorun diğer ucunda, spor salonunun kapısından çıkan çocuk da kısa bir an dönüp kalabalığa baktı.

Kalabalığın içinde Eylül'ü fark etti.

Sadece bir saniye.

Sonra arkadaşının omzuna vurup gülerek yürümeye devam etti.

İkisi de birbirinin adını bilmiyordu.

Ve henüz bunun değişmesi için hiçbir sebep yoktu.

….


İlk ders edebiyattı.

Sınıfın içi yaz tatilinden kalan hikâyelerle dolup taşıyordu.

"Lan Bodrum'da yandım resmen."

"Ben üç sezon dizi bitirdim."

"Oğlum saçını mı kestirdin?"

"Yok lan, annem yanlışlıkla kısa kestirdi."

Kahkahalar sınıfın her köşesine yayılıyordu.

Eylül sırasına otururken çantasını masanın yanına bıraktı.

Yağmur arkasındaki sıraya ters oturmuş, iki kolunu sıraya dayamıştı.

"Eylül."

"Hı?"

"Bu yaz kaç kitap okudun?"

Eylül parmaklarıyla saymaya başladı.

"...Sekiz."

Yağmur gözlerini büyüttü.

"Sekiz mi?"

"Hı hı."

"Ben sekiz bölüm dizi zor izledim."

Eylül güldü.

"Farkındayım."

"Nereden?"

"Çünkü her gün bana spoiler yiyordun."

"Doğru..."

İkisi yine gülmeye başladı.

Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.

Edebiyat öğretmeni içeri girdi.

Bir anda bütün sınıf toparlandı.

"Telefonlar çantalara."

"Defterler masaya."

Öğretmen sınıfı şöyle bir süzdü.

"Yeni dönem hayırlı olsun."

"Hepiniz büyümüşsünüz."

Arka sıralardan biri sessizce mırıldandı.

"Biz değil, faturalar büyüdü hocam."

Sınıfta gülüşmeler yükseldi.

Öğretmen bile gülümsemesini gizleyemedi.

"Daha ilk dersten başladınız."

Ders beklenenden hızlı geçmişti.

Zil çalar çalmaz koridor yeniden hareketlendi.

Yağmur koluna girdi.

"Hadi kantine."

"Acıkmadım."

"Ben acıktım."

"Bu nasıl bir savunma?"

"Geçerli."

"Hiç değil."

"Gel."

Eylül istemeye istemeye peşinden yürüdü.

Koridorun sonunda kantinin önü yine tıklım tıklımdı.

Sıraya girdiler.

"Eylül."

"Hı?"

"Poğaça mı tost mu?"

"Tost."

"Niye?"

"Poğaçaya güvenmiyorum."

"Neden?"

"Geçen sene taş gibiydi."

"Belki bu sene yumuşamıştır."

"Risk alamam."

Yağmur kahkaha attı.

"Sen voleybolda blokların üstünden vuruyorsun, poğaçadan korkuyorsun."

"Çünkü blok zıplıyor."

"Poğaça zıplamıyor."

"İşte sorun da bu."

İkisi yine gülmeye başladı.

Kasadaki görevli bile gülümseyerek tostları uzattı.

Kantinden çıkınca okul bahçesine geçtiler.

Ağaçların altındaki bankların çoğu dolmuştu.

Eylül çantasını yanına koyup derin bir nefes aldı.

"Özlemişim."

"Neyi?"

"Okulu."

Yağmur ağzındaki lokmayı güçlükle yuttu.

"Sen iyi misin?"

"Ne var?"

"İnsanlar tatili özler."

"Ben rutini özlüyorum."

"Normal değilsin."

"Teşekkür ederim."

"İltifat değildi."

"Biliyorum."

Tam o sırada bahçenin diğer ucundan sert bir top sesi geldi.

Tak!

İkisi de istemsizce döndü.

Spor salonunun kapısı açıktı.

İçeride birkaç erkek öğrenci pas çalışıyordu.

Topun sesi bütün bahçeye kadar geliyordu.

Yağmur merakla baktı.

"Erkek takımı başlamış galiba."

Eylül birkaç saniye izledi.

İçlerinden biri oldukça sert bir servis attı.

Top neredeyse salonun arka duvarına kadar gitti.

"Fena değil."

Yağmur kaşını kaldırdı.

"Sadece fena değil mi?"

"Servisi iyi."

"Sen yine eleştirmeye başladın."

"Meslek hastalığı."

"Sen öğrenci değil misin?"

"Ruhen antrenörüm."

"Allah takımına sabır versin."

Eylül gülerek omzuna hafifçe vurdu.

"O kadar da değil."

Salonun içinde ise durum bambaşkaydı.

"Aras!"

"Çizginin içine!"

"Topu öldürme!"

"Pas bekle!"

Erkek takımının sesi salonun içinde yankılanıyordu.

Aras aldığı pasla havalandı.

Smaç...

Top tam çizgiye indi.

"İşte bu!"

Takım arkadaşlarından biri omzuna vurdu.

"Yaza iyi çalışmışsın."

Aras omuz silkti.

"Biraz."

"Biraz mı?"

"Her sabah antrenmandaydım."

"Biz uyurken sen spor salonundaydın."

"Doğru."

"Hastalık bu."

Aras gülerek su şişesini aldı.

"Olabilir."

Tam o sırada açık kapıdan dışarı baktı.

Bahçedeki kalabalık görünüyordu.

Bankta oturan iki kız dikkatini çekti.

Biri kahkaha atarken diğeri elindeki tostla bir şey anlatıyordu.

Uzaktan seçmek zordu.

Ama sabah koridorda gördüğü kızlardan biri gibiydi.

Bir saniye baktı.

Sonra takım arkadaşının sesi geldi.

"Aras! Daldın yine."

"Hah?"

"Gel."

"Maç yapacağız."

"Geliyorum."

Topu eline aldı.

Kapıya son bir kez baktı.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi sahaya döndü.

O sırada Eylül de çoktan tostunun son lokmasını yemiş, Yağmur'la birlikte sınıfa doğru yürümeye başlamıştı.

İkisinin yolları aynı okuldaydı.

Ama hikâyeleri henüz kesişmemişti.


…


Öğleden sonraki son dersin bitmesine daha on dakika vardı.

Sınıfın havası çoktan değişmişti.

Kimse tahtaya bakmıyordu.

Ön sıradakiler bile saati takip ediyordu.

Arka sıralardan kısık sesle gelen konuşmalar gitgide artıyordu.

"...Çıkınca kafeye mi geçsek?"

"Ben gelmem, antrenman var."

"Yine mi?"

"Evet."

Yağmur, Eylül'ün kulağına doğru eğildi.

"Bak, herkes okul çıkışı geziyor."

Eylül gözünü kitaptan ayırmadan,

"Evet."

"Sen?"

"Antrenman."

"Bir gün de 'evet, geziyorum' de."

"Olmaz."

"Neden?"

"Çünkü Murat Hoca beni öldürür."

Yağmur gülmesini tutamadı.

"Abartma."

"Abartmıyorum."

"Geçen yıl on dakika geç kaldım diye iki saat ekstra servis çalıştırdı."

"Sen de bir daha geç kalmadın."

"İşte."

Tam o sırada zil çaldı.

Sınıf adeta yerinden fırladı.

Öğretmen daha "Çıkabilirsiniz." demeden öğrenciler çantalarını toplamaya başlamıştı.

Koridor yine birkaç saniye içinde doldu.

Eylül ve Yağmur kalabalığın arasından güçlükle ilerliyordu.

"Bu okulun en zor kısmı ne biliyor musun?"

"Neymiş?"

"Şu koridor."

"Kesinlikle."

Bir çocuk arkadaşına seslenerek koşunca Yağmur son anda kenara çekildi.

"Az daha beni biçiyordu."

Eylül kahkaha attı.

"Sen de ortada yürüyorsun."

"Orta yol herkesindir."

"Hayır."

"Niye?"

"Çünkü herkes oradan gidiyor."

"..."

"Haklısın."

İkisi yine gülmeye başladı.

Koridorun sonunda spor salonunun kapısı açıktı.

İçeriden düdük sesi geliyordu.

Murat Hoca'nın sesi bütün koridora yayılmıştı.

"Bir daha!"

"Dizlerini kır!"

"Top senden korksun!"

Yağmur gülerek fısıldadı.

"Top senden korksun ne ya?"

Eylül omuz silkti.

"Geçen sene bize de diyordu."

"Top korkuyor mu peki?"

"Bilmiyorum ama biz korkuyorduk."

Tam o sırada içeriden sert bir alkış sesi geldi.

"Bravo Aras!"

"İşte bu!"

Eylül istemsizce başını çevirip salona baktı.

İçeride erkek takımı antrenmandaydı.

Sahada biri havaya yükselip çok sert bir smaç vurdu.

Top yere çarptığında çıkan ses koridora kadar ulaştı.

"Tak!"

Yağmur hafifçe ıslık çaldı.

"Vay..."

Eylül birkaç saniye daha izledi.

"Fena vurmuyor."

"Sen herkese aynı şeyi diyorsun."

"İyi oynuyor işte."

"Öv artık biraz."

"E tamam..."

Küçük bir tebessüm etti.

"Gerçekten iyi."

Sonra omuz silkti.

"Hadi."

İkisi yürümeye devam etti.

Salondakiler onları fark etmedi bile.

İçeride ise antrenman bütün hızıyla sürüyordu.

Aras dizlerine ellerini dayamış nefeslenirken takım arkadaşı Emir yanına geldi.

"Bir mola ver."

"Yok."

"Aras."

"Ne?"

"İki saattir durmuyorsun."

"Smaçlar oturmadı."

Emir gözlerini devirdi.

"Oturmadı mı?"

"Az önce çizginin içine çaktın."

"Bir tanesi dışarı çıktı."

"Bir tane!"

Aras su şişesini açıp güldü.

"Mükemmel olmadı."

Emir başını iki yana salladı.

"Sen gerçekten normal değilsin."

"Teşekkür ederim."

"İltifat değildi."

"Fark ettim."

İkisi gülmeye başladı.

Murat Hoca düdüğü çaldı.

"Toplanın!"

Oyuncular file önünde toplandı.

Hoca tek tek yüzlerine baktı.

"İki hafta sonra hazırlık maçı var."

Kimse konuşmuyordu.

"Bu yıl sadece iyi oynayan değil..."

Bir an durdu.

"...birlikte oynayan takım kazanacak."

Aras başını hafifçe kaldırdı.

Murat Hoca'nın bu cümleyi özellikle vurguladığını fark etmişti.

Aynı dakikalarda Eylül de okulun çıkış kapısından Yağmur'la birlikte ayrılıyordu.

Güneş yavaş yavaş alçalmaya başlamıştı.

Okulun bahçesi boşalırken Eylül derin bir nefes aldı.

"Yarın başlıyor."

Yağmur ona baktı.

"Ne?"

"Antrenman."

Yüzündeki heyecan saklanacak gibi değildi.

Yağmur gülümsedi.

"Biliyordum."

"Neyi?"

"Yaz boyunca en çok bunu özlediğini."

Eylül hiç düşünmeden cevap verdi.

"Topun sesini."

Yağmur kaşını kaldırdı.

"İnsanlar denizi özler."

Eylül gülümsedi.

"Ben parke kokusunu özledim."

"..."

"Tamam."

"Sen gerçekten voleybola aşıksın."

Eylül cevap vermedi.

Sadece hafifçe gülümsedi.

Çünkü Yağmur bu kez haklıydı.


….


Saat dörde yaklaşırken spor salonunun ağır kapısı yavaşça açıldı.

İçeride parkelerin üzerine vuran güneş ışığı salonu sıcacık gösteriyordu.

Top sesleri henüz başlamamıştı.

Sadece ayakkabıların parke üzerinde çıkardığı ince gıcırtılar duyuluyordu.

Erkek voleybol takımı antrenman saatinden on beş dakika önce gelmişti.

Toplarını tribünün önüne bırakıp beklemeye başladılar.

Emir kendini tribünün en ön sırasına bıraktı.

"Kızların maçı ne kadar sürer dersin?"

Aras omzundaki çantayı indirirken cevap verdi.

"On beş sayılık maç."

"Çok sürmez."

Emir ayaklarını uzattı.

"İyi."

"Beklerken izleriz."

Aras sadece başını salladı.

Tam o sırada salonun diğer kapısı açıldı.

Kız voleybol takımı kahkahalar eşliğinde içeri girdi.

Yağmur daha girer girmez söylenmeye başladı.

"Eğer yine kondisyon yaptırırsa ben gidiyorum."

Ceren güldü.

"Daha salona yeni girdin."

"Ben önlemimi alıyorum."

Kızların arasından siyah saçlarını atkuyruğu yapan bir kız fileye doğru yürüdü.

Sırtındaki 7 numara hemen dikkat çekiyordu.

Emir dirseğiyle Aras'ı dürttü.

"Bak."

Aras başını kaldırdı.

"Ne?"

"7 numara."

"Nesi var?"

"Bilmiyorum."

"Sanki takımın ablası gibi duruyor."

Aras cevap vermedi.

Tam o sırada Murat Hoca düdüğünü çaldı.

"Kızlar!"

"Hadi."

"Maç başlıyor."

Takımlar file önünde dizildi.

Eylül iki elini çırptı.

"Hadi!"

"İlk gün."

"Eğleniyoruz."

Yağmur hemen güldü.

"Sen eğlenirken bize top yağdırıyorsun."

Ceren de kahkaha attı.

"Bugün bana acı."

Eylül omuz silkti.

"Hiç söz vermiyorum."

"Tam senden beklenen cevap."

Kızlar gülüşürken Murat Hoca düdüğü ağzına götürdü.

Fiiit!

İlk servis karşı takımdandı.

Top hızlı geldi.

Yağmur öne doğru kaydı.

"Benim!"

Manşeti kusursuzdu.

Top tam Selin'in önüne düştü.

Selin tek dokunuşla pası yükseltti.

"Eylül!"

Salon bir anda sessizleşti.

Eylül üç adım aldı.

Bir...

İki...

Üç...

Yerden yükseldiği an sanki zaman yavaşladı.

Sağ kolunu tamamen geriye aldı.

Ve...

TAKKK!

Top öyle sert indi ki parkeden çıkan ses bütün salonda yankılandı.

Karşı takımın liberosu refleks bile veremedi.

Top yere çarpıp arka duvara kadar sekti.

Bir anlık sessizlik oldu.

Sonra...

"HELAL KAPTAN!"

"İşte buuu!"

"Başladı yine!"

Ceren koşup Eylül'ün omzuna vurdu.

"Yaza rağmen gram paslanmamışsın."

Eylül sadece gülüp yerine geçti.

"Daha yeni başladık."

Tribünde oturan Emir gözlerini açtı.

"Lan..."

Yanındaki çocuk da şaşkınlıkla sahaya bakıyordu.

"Oğlum..."

"Top yere gömüldü resmen."

Aras hiçbir şey söylemedi.

Gözleri hâlâ sahadaydı.

Emir bu kez ona döndü.

"Ne diyorsun?"

Aras kısa bir cevap verdi.

"Kol hızı çok iyi."

"Bu kadar mı?"

"Daha izle."

İkinci servis Eylül'dendi.

Topu avuçlarının arasında çevirdi.

Bir kez yere vurdu.

İki kez...

Derin bir nefes aldı.

Servisi attığı anda top adeta mermi gibi karşı sahaya gitti.

Karşı takım manşeti son anda çıkardı.

Top fileye yakın kaldı.

Pasör yetişti.

Smaç...

Yağmur tek elle çıkardı.

"Devam!"

Top yeniden yükseldi.

Selin pası bu kez biraz geriye attı.

Normalde çoğu oyuncu yetişemezdi.

Ama Eylül çoktan koşuya başlamıştı.

Bir...

İki...

Üç...

Havaya yükseldi.

Bu kez blokta iki kişi vardı.

Eylül hiç tereddüt etmedi.

Kolunu bütün gücüyle savurdu.

BOOM!

Top blok yapan iki oyuncunun ellerine çarptı.

Ama hızını kaybetmedi.

Ellerin arasından geçip yine çizginin içine düştü.

Blok yapan kızlar birbirlerine baktı.

"Buna ne yapacağız?"

Karşı taraftan biri nefes nefese,

"Bilmiyorum."

diye güldü.

Tribünde Emir ayağa kalktı.

"Yok artık."

Yanındaki arkadaşına döndü.

"Sen gördün mü?"

"Ne?"

"Bloktan deldi geçti."

Sonra yeniden Aras'a baktı.

"Oğlum..."

"Bu kızın smaçları seninkilerle yarışır."

Aras ilk kez hafifçe gülümsedi.

"Belli olmaz."

"Nesi belli olmaz?"

"Daha maçın başındayız."

Emir kahkaha attı.

"Tamam."

"Ama kabul et."

"Kız sağlam vuruyor."

Aras gözünü sahadan ayırmadan başını hafifçe salladı.

"...Evet."

"Oldukça sağlam."


…


Murat Hoca düdüğü eline almıştı ama çalmıyordu.

Sadece kenarda durmuş, iki takımı da dikkatle izliyordu.

Skor tabelasında 4-1 yazıyordu.

"Hadi!" diye seslendi.

"Daha maç bitmedi. Konsantrasyon!"

Karşı takımın servisçisi topu eline aldı.

Derin bir nefes...

Servis.

Top bu kez oldukça sertti.

Yağmur son anda dizlerinin üzerine kaydı.

"Benim!"

Top havalandı ama pas için biraz geride kalmıştı.

Selin koşarak yetişti.

"Biraz açıldı!"

Eylül geriden seslendi.

"At bana!"

Selin hiç düşünmeden topu fileden biraz uzağa gönderdi.

Normalde bu kadar geriden gelen pasla smaç vurmak zordu.

Tribünde oturan çocuklardan biri fısıldadı.

"Yetişemez..."

Eylül koşmaya başladı.

Bir...

İki...

Üç...

Ayakkabılarının parkeye vurduğu ses salonda yankılandı.

Sıçradığında neredeyse fileyle aynı hizaya gelmişti.

Kolunu geriye çekti.

Karşı takım bu kez üçlü blok kurmuştu.

"Hadi!"

Blok yapan üç kız aynı anda havalandı.

Emir nefesini tuttu.

"Bu top dönmez."

Aras gözlerini kırpmadan sahaya bakıyordu.

Eylül havadayken son anda bileğini hafifçe çevirdi.

Kolunu bütün gücüyle savurdu.

TAKKK!

Top üçlü bloğun parmaklarına çarptı.

Ama hızından hiçbir şey kaybetmedi.

Parmakların arasından geçerek arka çizginin hemen önüne saplandı.

Hakemin düdüğü çaldı.

"Sayı!"

Salon bir an sessiz kaldı.

Sonra kız takımından çığlıklar yükseldi.

"HELAL KAPTAN!"

"İŞTE BU!"

"YİNE ÇAKTI!"

Yağmur koşup Eylül'ün sırtına hafifçe vurdu.

"Bir gün kolunu sigortalatacağım."

Ceren kahkahasını tutamadı.

"Ben karşı takım olsam moralim bozulurdu."

Eylül gülerek saçını kulağının arkasına attı.

"Daha bitmedi."

Emir başını iki yana salladı.

"Yok..."

"Yok abi."

Yanındaki Berk de güldü.

"Ne oldu?"

"Ben böyle blok delen smaç en son il maçında gördüm."

Sonra yeniden Aras'a döndü.

"Oğlum."

"Senden bile sert vuruyor olabilir."

Aras bu kez hafifçe güldü.

"Abartma."

"Abartmıyorum."

"Ciddiyim."

"Bakış açın farklı."

Emir kaşını kaldırdı.

"Nesi farklı?"

"Sadece sert vurmuyor."

Emir sustu.

Aras sahayı işaret etti.

"Topa vurmadan önce bloğa baktı."

"Sonra bileğini çevirdi."

"Hızı değil..."

"Kararı doğru."

Emir birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra gülümsedi.

"Tamam."

"Sen teknik analiz yap."

"Ben de şaşırmaya devam edeyim."

Skor 8-3 olmuştu.

Karşı takım pes etmiyordu.

Bu kez uzun bir ralli başladı.

Top bir o tarafa gidiyor, bir bu tarafa.

Manşet...

Pas...

Plase...

Blok...

Top yere inmiyordu.

Yağmur neredeyse tribünlere kadar koşup topu kurtardı.

"Devam!"

Selin son anda yetişti.

Top yeniden yükseldi.

Eylül bu kez vurmak yerine parmak pas bekliyormuş gibi yaptı.

Karşı takımın blokçuları erken sıçradı.

Eylül yere indi.

Bir saniye bekledi.

Blokçular iner inmez yeniden sıçrayıp boşluğa sert vurdu.

TAK!

Sayı.

Karşı takımın kaptanı gülerek ellerini iki yana açtı.

"Bir karar ver artık."

"Ya sert vuruyor ya da kandırıyor."

Eylül de gülmeden duramadı.

"O da biraz şans."

"Şans mı?"

"Hiç inandırıcı değilsin."

İki takım da güldü.

Maçın rekabeti vardı ama ortam keyifliydi.

Tribündeki erkekler artık sohbet etmeyi bırakmıştı.

Herkes sahayı izliyordu.

Emir dirseklerini dizlerine koydu.

"Şimdi anladım."

"Neyi?"

Aras gözünü ayırmadan sordu.

"Niye herkes 'kaptan' diye bağırıyor."

"Sayı aldığı için değil."

"Takımı sürekli konuşuyor."

"Her sayıda moral veriyor."

Aras başını hafifçe salladı.

"Fark ettim."

Tam o sırada sahadan yine bir ses yükseldi.

"Hadi kızlar!"

"Top bizde!"

Eylül avuçlarını birbirine vurdu.

"Gülmek serbest."

"Ama pes etmek yasak."

Takım arkadaşları aynı anda,

"Tamam kaptan!"

diye bağırdı.

Emir istemsizce gülümsedi.

"İyi lider."

Aras bu kez hiç itiraz etmedi.

"Evet."

"İyi lider."


Skor tabelası 13-10'u gösteriyordu.

Murat Hoca kollarını göğsünde bağlamış, tek kelime etmeden maçı izliyordu.

Karşı takım da kolay teslim olacak gibi değildi.

Servis bu kez onların sahasındaydı.

Top havaya yükseldi.

Tak!

Oldukça sert bir servis...

Yağmur manşet almak için öne atıldı.

Top avuçlarından sekip biraz yükseldi ama tam istediği gibi gitmedi.

"Özür!"

Selin topa son anda yetişti.

"Devam ediyor!"

Topu fileden biraz uzağa kaldırdı.

Eylül geriden koşmaya başladı.

Emir hafifçe doğruldu.

"Yine geliyor."

Aras'ın gözleri tamamen sahadaydı.

Eylül bu kez çok geriden sıçradı.

Normalde o mesafeden smaç vurmak riskliydi.

Karşı takımın blokçuları da bunu bildiği için rahat davranıyordu.

Tam o anda...

TAKK!

Top, beklenmedik bir hızla blokçuların ellerinin üzerinden geçti.

Kimse hareket bile edemedi.

Top arka çizginin tam içine düştü.

Hakemin düdüğü çaldı.

"Sayı!"

Salon bir anda hareketlendi.

"HELAL KAPTAN!"

"İŞTE BU!"

"YİNE ÇİZGİYE ÇAKTI!"

Yağmur gülerek iki elini havaya kaldırdı.

"Eylül!"

"İnsan biraz yavaş vurur!"

Eylül nefes nefese gülüyordu.

"Sen çıkar diye hızlı vuruyorum."

"Ben rakip takım değilim!"

"Şimdilik değilsin."

Kızlar kahkahaya boğuldu.

Emir başını iki yana salladı.

"Yok..."

"Bu normal değil."

Yanındaki Berk güldü.

"Abartıyorsun."

"Abartmıyorum."

"Topu duydun mu?"

"Bütün salon duydu."

Sonra Aras'a döndü.

"Oğlum."

"Gerçekten senin smaçlarınla kapışır."

Aras birkaç saniye sustu.

Sonra hafifçe gülümsedi.

"Kapışmaz."

Emir şaşırdı.

"He?"

Aras gözünü hâlâ sahadan ayırmıyordu.

"Ben daha yükseğe sıçrıyorum."

Emir kahkaha attı.

"Demek kabul ettin."

"Vuruşu sağlam."

Aras omzunu silkti.

"Oldukça."


Skor 14-10 olmuştu.

Maç sayısı...

Murat Hoca düdüğünü eline aldı ama yine çalmadı.

Oyuncuların kendi oyunlarını çözmesini seviyordu.

Karşı takımın servisçisi derin bir nefes aldı.

Top havalandı.

Servis...

Bu kez Eylül karşıladı.

Manşeti kusursuzdu.

Selin topu file önüne gönderdi.

Herkes Eylül'ün vurmasını bekliyordu.

Blokçular çoktan onun önüne dizilmişti.

Emir hafifçe öne eğildi.

"Şimdi yine çakacak."

Aras başını çok hafif iki yana salladı.

"Hayır."

"Nereden biliyorsun?"

"Bak."

Eylül tam sıçrayacakken son anda topa vurmadı.

İncecik bir parmak dokunuşuyla topu blokçuların arkasındaki boşluğa bıraktı.

Top yere sessizce düştü.

Kimse yetişemedi.

Bir an...

Tam bir sessizlik oldu.

Sonra...

Fiiit!

"Maç bitti!"

Salon alkış sesleriyle doldu.

Yağmur koşarak Eylül'e sarıldı.

"Ya sen var ya..."

"Sinir bozucusun."

Ceren de gülerek yanlarına geldi.

"Rakip olunca daha da sinir bozucu."

Eylül kahkaha attı.

"İyi ki aynı takımız."

"Kesinlikle."

Tribündeki erkekler de ayağa kalkmıştı.

Emir alkışladı.

"İyi maçtı."

Berk başını salladı.

"İlk gün için bayağı iyiler."

Aras da hafifçe alkışladı.

Fark ettirmeden.

Kimse görmedi.

Sadece Emir.

Dirseğiyle onu dürttü.

"Ne?"

"Bir şeyi alkışladığını ilk defa görüyorum."

"İyi oynadılar."

"Sadece iyi mi?"

Aras kısa bir tebessüm etti.

"Takım oyunları güzeldi."

Emir kısık sesle mırıldandı.

"Takım oyunları..."

"Tabii tabii."

Kızlar fileyi toplamaya başlamıştı.

Yağmur topları sepete dizerken Eylül file direğinin yanındaki düğümü çözmeye uğraşıyordu.

"Ya..."

"Bu nasıl sıkışmış?"

Bir kez çekti.

Olmadı.

Bir daha denedi.

Yine olmadı.

Arkasından Yağmur seslendi.

"Eylül bırak, hoca halleder."

"Bir dakika."

"Oldu olacak."

Tam o sırada file bir anda gevşedi.

Eylül şaşkınlıkla başını kaldırdı.

File tam ortada olduğu için karşı tarafı net göremiyordu.

Sadece siyah formanın kolunu ve düğümü çözen eli seçebildi.

"Şimdi oldu."

Sakin bir erkek sesi duyuldu.

Eylül ipi eline aldı.

İçten bir gülümsemeyle,

"Teşekkür ederim."

dedi.

Karşı taraftan aynı sakinlikle cevap geldi.

"Rica ederim."

O kadar.

Ne isim sordular.

Ne birbirlerine dikkatlice baktılar.

Sadece birkaç saniyelik bir sessizlik...

Sonra Eylül çantasını omzuna aldı.

"Yağmur, hadi."

"Geliyorum."

İki arkadaş salondan çıkarken erkek takımı sahaya girmeye başladı.

Aras fileyi son kez kontrol etti.

Az önce yardım ettiği kızın uzaklaşan sırtına istemsizce baktı.

Siyah formanın arkasındaki 7 numara koridorun köşesinde kayboldu.

Emir topu ona attı.

"Daldın."

Aras topu tek elle yakaladı.

"Yok."

"Hadi."

"Sıra bizde."

Aras başını salladı.

Ve ilk kez, ismini bilmediği o 7 numaralı kaptanın oyununu aklından çıkaramadığını fark etti.

Ama bunun sebebi ne meraktı ne de romantizmdi.

Sadece bir voleybolcunun, sahada gerçekten iyi bir oyuncuyu fark etmiş olmasıydı.


_________________________________________________

 Evetttt öncelikle hepinize merhaba birazcık ortalıkta yoktum hem kitaplara yeni bölümler yazdım hem de yeni bir kurgu ile sizlere geldim bu kurgumu da seveceğinizi umuyorum akşam saat 10 gibi hem Kuzgun Akademisi hem de Kırık Yoklama ‘ya  yeni bölümler gelicek öpüldünüzzz oy vermeyi unutmayınnn🫶🏻🫶🏻🤍

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

Sucuk
@Sucuk•3 ay önce

Harika olmuşş

beliz
@beliz•4 ay önce

harıkaydııı