GECE KANUNU
Bölüm 3•
Bölüm 3: Gölgenin Peşinde
Tema:
Kaan apartmandan çıktığında gece iyice çökmüştü. Sokak lambalarının solgun ışığı kaldırıma vuruyor, rüzgâr ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyordu. Ellerini ceketinin ceplerine koyup ağır adımlarla yürümeye başladı. Birkaç metre ilerledikten sonra durdu ve istemsizce arkasına baktı.Defne'nin yaşadığı apartmanın üçüncü katındaki mutfağın ışığı hâlâ yanıyordu.Gözlerini binadan ayırmadan alçak sesle kendi kendine fısıldadı.
"Gerçekten sen misin..."
Sonra başını iki yana salladı.
"Hayır... Bu kadar kolay olamaz."
Telefonu cebinden çıkardı. Ekranda birkaç cevapsız arama vardı. Hiçbirini açmadı. Telefonu tekrar cebine koyup siyah arabasına bindi ve uzaklaştı.Evde ise Defne mutfakta teyzesine yardım ediyordu.
"Tabakları ben yıkarım."
"Sen dinlen." dedi Nermin Hanım.
"İyiyim gerçekten."
"Nefesin hâlâ tam düzelmedi."
Defne hafifçe gülümsedi.
"Merak etmeyi bırak artık."
Nermin Hanım cevap vermedi. Sadece Defne'yi birkaç saniye sessizce izledi. Gözlerinde alışılmışın dışında bir endişe vardı.
"Defne."
"Efendim?"
"İlaçlarını bundan sonra aksatma."
"Aksatmam."
"Söz mü?"
Defne başını salladı.
"Söz."
Odasına geçtiğinde saat gece on bire geliyordu. Çantasından profesörün verdiği.dava dosyasını çıkardı.
Dosya No: 417
Dosyayı açtı.İlk sayfada yalnızca kısa bilgiler vardı. Olay yeri, tarih ve birkaç ifade...Ama sayfaları çevirdikçe bir ayrıntı dikkatini çekti.Dosyada yer alan üç tanığın ifadesi birbirini tutmuyordu.Biri saldırganın uzun boylu olduğunu söylüyor, diğeri kısa boylu olduğunu iddia ediyordu.Üçüncü tanık ise..."Saldırgan bir anda ortadan kayboldu."Defne kaşlarını çattı."Nasıl yani?"Tekrar okudu.Cümle değişmiyordu.
"Gözümü kırptım ve adam yok oldu."Defne istemsizce dün gece çatıda gördüğü kişiyi düşündü.
"Hayır..."
Başını salladı.
"Tesadüf."
Tam o sırada odasının camına hafif bir tık sesi geldi.Defne irkilerek başını pencereye çevirdi.Bir kuş olduğunu düşündü.Perdeyi araladı.Dışarıda kimse yoktu.Camı kapatacağı sırada karşı apartmanın çatısında siyah bir siluet gördü.
Aynı kişi...
Hiç hareket etmiyordu.Defne birkaç saniye nefesini tuttu.Kalbi hızla atmaya başladı.Bu kez gözlerini hiç ayırmadı."Kaybolmayacak..." diye düşündü.Fakat tam o anda telefonu çaldı.Ansızın irkilip ekrana baktı.Arayan Ece'ydi.
"Defne! Rahatsız etmiyorum değil mi?"
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları