Gözlerimi araladığımda simsiyah bir odaya karşılaştım.Biraz doğrulmaya çalıştım ama başım dönünce tekrar kendimi yatağa bırakmak zorunda kaldım.
"Zorlama kendini maviş.Ne yaparsan yap bıradan çıkış yok."Sesin geldiği yöne döndüğümde Kuzey kollarını göğsünde birleştirmiş tek omzuylada kapı pervazına yaslanmış beni izliyordu.Gerizekalı.
Yerimde doğrulmaya çalıştım ama vücudumda öyle bir ağrı vardı ki kalkamıyordum.
Kuzey'de bu sırada yavaş adımlarla yatağın yanında duran tekli koltuğa doğru ilerleyip oturdu."Ağrın var mı? "
Nihayet doğrularak sırtımı yatak başlığına sırtımı yasladım."Sanane be kardeşim ben sana soruyor muyum ağrın var mı diye?!Hayvansın sen beyinsiz salak!Bilmem kaç kişi bana saldırdınız ayrıca kaçırmak ne?!Mafya mısın sen?! "
Yerinde dikleşip,"Orada dur bakalım maviş ben namuslu bir futbolcuyum.O kadar başarılıyım ki insanlar imza için peşimden koşuyor. "
Kararlılıkla ona bakıp,"Senin başarın Yılmaz'ınki kadar etmiyor o zaman sahi nasılda yendiler sizi. "
Bir a da yerinden kalkıp üzerime eğildi ve fısıldayarak,"O gün şansları yaver gitti ve bir daha benim yanımda böyle konuşma yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim. "dedi ve hızlı adımlarla odadan çıktı.O çıktıktan sonra bende ne kadar ağrım olsada umursamayarak sessizce yataktan kalktım.Allah'tan Kuzey kapıyı açık bırakmıştı.
Başımı kapıdan dışarıya uzattığımda heryerde çerçevelenmiş formalar,takımlarının logosu ve duvardaki pençe izi bana burasının onların takımına ait bir yer havası verdi.Yoksa bu manyak herif tek başına bu kadar büyük bir yerde kalmazdı.
Hızlı ama temkinli adımlarla aşağıya indim.Merdivenlerin solundaki odadan kahkaha sesleri geliyordu.Gizlice baktığımda Kuzey ve onun takım arkadaşları olduğunu fark ettim.
Oradan ayrılıp adımlarımı dış kapıya yönlendirdim.Ben tam kulpu indirmişken arkamdan gelen sesle olduğum yere çivilendim."Bir yere mi kaçıyordun maviş?"
Yavaşça arkama döndüğümde Kuzey elleri cebinde bir şekilde bana bakıyordu.Birbirimize bakmaya devam ederken içimdeki dürtüye kapılıp kaçma girişiminde bulundum ama tam kapıyı açmışken omzuma bir iğne saplandı.İçindeki ilacın vücuduma yayılması ise saniyeler almıştı ve bu beni sadece karanlığa sürüklüyordu...
YAZARIN ANLATIMIYLA...
Kuzey, Alev'i bayılttıktan sonra onu hemen kendi odasına çıkardı ve yatağına yatırdı.Tam bu sırada aklına şeytani bir fikir geldi.
Hızla cebinden telefonunu çıkararak Yılmaz'ı görüntülü aradı ve kadraja sadece kendisini aldı.
Telefon daha ilk çalışta açıldığında Kuzey, Yılmaz'ı bu kadar dağılmış bir şekilde görmeyi beklemiyor olsada belli etmedi ve o her zamanki alaycı gülüşünü dudaklarına kondurdu.
Yılmaz dağınık saçları ve göz altlarındaki mor halkaları umursamayarak,"Nerede lan Alev?!Şerefsiz herif bu mesele bizim aramızdaydı!"diye öfkeyle kükredi.O da Alev kaçırıldığından beridir ne uyumuş ne de yemek yemişti sadece Alev'i aramıştı.
Kuzey alayla,"Ne o yoksa özledin mi daha ilk günden Alev'i.Bu arada bağırmazsan sevinirim çünkü... "cümlesinin devamını getirmedi çünkü kamerayı baygın bir şekilde yatan Alev'e çevirmişti.Bu Yılmaz'ı daha çok dağıtmıştı.Çünkü Alev'in her zaman düzenli duran saçları dağılmış ve aynı onun gibi olmasada göz altlarında mor halkalar oluşmuştu.
Bölüm Yorumları