Karşımda darmadağın olmuş bir Yılmaz duruyordu.Onu hiç bu kadar dağılmış görmemiştim ve çok kötü haldeydi.Aynı benim gibi göz altlarında mor halkalar oluşmuştu.
Gözlerim doldu o an ama buna engel olamadım.Çünkü sadece bana güven veren kolların arasında olmak istiyordum şuan.
Kendimi daha fazla tutamayıp benden biraz uzakta olan adama hızlı hızlı yürüyüp kollarımı boynuna doladım.Biliyordum böyle birşey yapmamalıydım hatta şuan beni geri itse haklıydı.
O bir an benim bu hareketime şaşırsada hemen toparlanıp kollarını belime doladı ve beni kendine biraz daha çekti.Bir yandan sırtımı sıvazlarken bir yandan da saçlarımı okşuyordu.Yine bir aile gibi hissetsemde bu olmamalıydı.Ona şuan ümit verdiğimi biliyordum ama aynı ümidi ruhuma da veriyordum.Bu ikimizinde canını yakacak olsa bile biz yangına körükle gidiyorduk.
Kapı kilidinin dönmesiyle biraz geri çekildim ve kapıya baktığımda Kuzey sinirden titriyordu.
Yılmaz başını kaldırıp baktığında bana karşı olan yumuşaklığının yerini saf öfke aldı.Kuzey hızlı adımlarla arkasına dönüp giderken Yılmaz'da hemen arkasından gitti.
Bende arkasından koşarken bir yandan da ona sesleniyordum."Yılmaz dursana! "
Onlar kapıdan çıkarak büyük bahçeye çıktığında takımdakiler yerde boylu boyunca yatıyordu.Başlarındada Çağatay,Rüzgar ve Berat onlara iğrenerek bakıyordu.
Tekrar Yılmaz'ın olduğu tarafa döndüğümde Kuzey'in yakalarından tutmuş birşeyler söylüyordu ama duymuyordum.Koşar adım yanlarına giderken yanında olan sandalyeye ayak bileğimi çarptım ama umursamadım.Hızlı adımlarla Yılmaz'ın yanına yetiştiğimde kollarından tutup onu geriye çekmeye çalıştım ve çalışmakla kaldım."Yılmaz bıraksana şunu değmez!"
Hışımla bana dönüp sesini yükselterek, "Değer! " diye bağırdı.Bu çıkışına anlam veremesemde birşey demedim.
"Yılmaz hadi gidelim şuradan!Lütfen... " dediğimde hem yorgunluktan hemde ağrılarımdan her geçen dakika ayakta durmakta daha da zorlanıyordum.
Öfkeyle Kuzey'i geriye itti ve,"Bu iş burada bitmedi."diye tısladı.Sözleri biter bitmez arkasına dönüp elimi tutarak çekiştirmeye başladı.
Ona ayak uydurmaya çalışırken geride kalıyordum çünkü bileğim çok ağrımasada canımı yakıyordu.
Tekrar arkasına dönüp bana baktığında, "Hiç kendine dikkat etme zaten. "
"Ne saçmalıyo-" Sözlerim bitmeden beni kucağına aldı."Yılmaz napıyorsun indirsene beni!Herkes bize bakıyor! "Bu sırada Çağatay ve Berat bize gülerken Rüzgar fazlasıyla ciddiydi.Bunu bakışlarından anlamıştım.
Yılmaz bana biraz daha eğilip," Hem ayak bileğini burkmuşsun hemde ağrın var Alev.Ayrıca bakan baksın şuan daha başka şeyleri umursuyorum."dediğinde sustum çünkü ne kadar bırakmasını istesemde bırakmayacaktı.
Arabasının yanına geldiğimizde Rüzgar bizden önce davranıp bana kapımı açtı.Hafifçe başımı sallayıp teşekkür ettim.
Yılmaz beni koltuğa nazikçe bıraktıktan sonra geri çekilmedi ve kemerimide taktı.Fazla yakındı.Şuan aramızda en fazla bir karış mesafe vardı ve bu kalp ritimlerimin hızlanmasına yetmişti.
O kendi koltuğuna geçerken kapanmaya başlayan gözlerimi zorla açık tutmaya çalışıyordum ama dediğim gibi en büyük düşmanım göz kapaklarımdı.
.•♫•♬• •♬•♫•.
Göz kapaklarımı araladığımda ağrılarım yoktu ve içeriden sesler geliyordu.Dikkatlice dinlediğimde Yılmaz ve Lara konuşuyordu.Kardeşimi çok özlemiş ve merak etmiştim.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Muk olmus askemm
Yorum
Yorum bulunamadı.