Son Raund

Namlunun soğuk metali, loş koridorun cılız ışığında Lena'nın iki kaşının tam ortasına odaklanmıştı. Karşısındaki adam parmağını tetik koruyucusuna sürtüyor, yüzünde "avını köşeye sıkıştırmış" bir sırtlanın iğrenç gülüşüyle bakıyordu.

Lena’nın kalbi deli gibi çarpıyordu ama gözlerinde en ufak bir korku perdesi yoktu. O, adliye koridorlarında cübbesini kuşanıp kurtların arasına daldığında korkmayı çoktan bırakmıştı.

"O elindeki cihazı yavaşça yere bırak, Avukat," dedi adam, sesini alçak tutarak. "Yoksa Aras patronun emrini çiğner, o dövüş bitmeden senin cesedini o kafesin içine fırlatırım."

Lena, parmaklarının arasında yeşil ışığı yanıp sönen sinyal cihazına baktı. Sinyal çoktan gitmişti. Emniyetin özel timi limana doğru yola çıkmıştı bile. Geriye tek bir şey kalıyordu: Zaman kazanmak ve bu adamı indirmek.

"Biliyor musun?" dedi Lena, sesini hiç titretmeden, aksine meydan okuyan bir tonda.

"Siz yeraltı pislikleri hep aynı hatayı yapıyorsunuz. Karşınızda bir kadın, hele ki bir avukat görünce onu sadece konuşmaktan anlayan çıtkırıldım bir şey sanıyorsunuz."

Adam kaşlarını çattı, Lena’nın bu rahatlığından rahatsız olmuştu. "Ne saçmalıyorsun sen—"

Adam cümlesini tamamlayamadı. Lena, daha hukuk fakültesine girmeden önce babasından ve gittiği dövüş kurslarından öğrendiği o refleksle, bir yılan gibi öne atıldı. Adamın silaha basan sağ elini iki eliyle kavrayıp namluyu yukarı doğru bükerken, sağ diziyle adamın kasıklarına sert ve acımasız bir darbe indirdi.