Son Raund

Polis arabalarının kırmızı ve mavi tepe lambaları limanın sisli havasını yararken, antreponun önü tam bir kaos alanına dönmüştü. Kelepçelenen mafya üyeleri, bağrışmalar ve siren sesleri geceyi yırtıyordu.

Karan, ambulansın arkasına oturmuş, sağlık görevlisinin yüzüne sürdüğü tentürdiyota aldırmadan uzaklara bakıyordu. Yüzündeki kanı elinin tersiyle sildi, üzerindeki battaniyeyi atıp ayağa kalktı. Bakışları, az ötede duran Lena ve Biricik’e kaydı.

İkisi de polislere talimat veriyor gibiydi. Siyah, camları filmli bir cip yanaştı. İçinden çıkan resmi kıyafetli adamlar Lena ve Biricik’e yaklaşarak başlarıyla selam verdiler.

"Teşkilat binasına geçiyoruz Yüzbaşı," dedi adamlardan biri Lena’ya bakarak.

Karan yavaş adımlarla ikisine doğru yürüdü. Yüzünde ne bir şaşkınlık ne de bir yıkım vardı; sadece hafif, alaycı bir tebessüm oturmuştu.

Biricik abisinin yaklaştığını görünce duruşunu hemen düzeltti. Gözlerindeki o keskin ajan ifadesi bir anda yumuşadı, yerini abisine duyduğu o derin saygıya bıraktı. Hızla öne atılıp Karan’ın eline sarıldı.

"Abi..." dedi Biricik, sesi titreyerek. "Çok özür dilerim. Biliyorum bana çok kızgınsın ama Aras’ın örgütüne sızmam gerekiyordu. Sana baştan söyleyemezdim... İstihbarat Başkanlığı Özel Operasyon Bürosu'ndan Üsteğmen Biricik Yaman ben. Ama ne olursa olsun, sen benim canım abimsin. Senin hakkını asla ödeyemem."