Son Raund

Gecenin soğuk rüzgarı limandaki vinçlerin arasından uğuldayarak geçerken, Lena ilk kez bocaladığını hissetti. Karşısındaki adam, yeraltının kanlı ringlerinden çıkmış bir boksör değil, hamlelerini çok önceden hesaplamış bir satranç ustası gibi duruyordu.

Biricik, abisinin omzuna başını yaslayıp hafifçe gülerken, Karan gözlerini bir milim bile Lena’dan ayırmıyordu.

Lena, üzerindeki o soğukkanlı yüzbaşı zırhını korumaya çalışarak kollarını göğsünde birleştirdi. "Eğer her şeyin farkındaydınysa Yaman... Neden o oyuna dahil oldun? Neden ilk gece o mesajı atıp kapıma geldin?"

Karan sigarasının son dumanını geceye savurdu, izmariti parmaklarının arasında ezip yere attı. Adımlarını yavaşça Lena’ya doğru attı. Aralarındaki mesafe kapandığında, Lena adamın geniş omuzlarının gölgesinde kaldı. Karan eğildi, kulaklarına sadece Lena’nın duyabileceği o derin, pürüzlü fısıltısını bıraktı:

"Çünkü o gece o kapıya kaza ara gelmedim, Yüzbaşı... Bilerek sana geldim."

Lena’nın nefesi boğazında düğümlendi. Gözleri hafifçe aralandı.

Karan, geri çekilip hafif, baştan çıkarıcı bir tebessümle devam etti: "Teşkilatın peşimde olduğunu, Biricik’i korumak için etrafımda bir kalkan ördüğünüzü haftalar öncesinden biliyordum. Ama seni gördüğüm an... O hırslı, geri adım atmayan gözlerini fark ettiğim an oyunu senin kurallarınla oynamak istedim. Avukat rolü sana yakışmıştı Lena. Ama kabul et, benim yanımda olmak senin de hoşuna gitti."