Son Raund

Şafak sökerken İstanbul Boğazı’nın üzerindeki gri sis yavaş yavaş dağılıyordu.

Yetimhane binasının etrafı, alaydan gelen siyah askeri araçlar ve ambulanslarla sarılmıştı. Kelepçelenen Koleksiyoner ve hayatta kalan korumaları zırhlı araçlara bindirilirken, Kasırga Timi bahçedeki helikopter pistinin kenarında soluklanıyordu.

Efe, sırtını ambulansın kapısına dayamış, omuzuna pansuman yapan sağlık görevlisine laf yetiştiriyordu. "Yavaş ol be kardeşim! Kurşundan kaçtık, senin pamuğundan öleceğiz." Sonra az ileride, Boğaz’a bakan parmaklıklara yaslanmış duran Karan ve Lena’ya gözü kaydı. Bıyık altından sırıttı. "Bak sen bizim boksörle komutana... Barut kokusunun arasında roman yazıyorlar sanki."

Aylin pompalısını kılıfına sokarken gülümsedi. "Hakkını ver Efe Komutanım, boksör olmasa o yetimhanenin üst katından tek parça çıkamazdık."

Denize karşı duran Lena, üzerindeki kan ve barut lekesi sinmiş askeri ceketinin yakasını kaldırdı. Yanında duran Karan’a baktı.

Karan’ın ellerindeki kanlı sargılar sökülmüştü ama boğumlarındaki yaralar hâlâ tazeydi. Rüzgar, boksörün dağınık siyah saçlarını savuruyordu. Yüzündeki o yıllardır süren gergin, karanlık ifade gitmiş; yerini yorgun ama huzurlu bir sessizliğe bırakmıştı.

"İntikamını aldın Yaman," dedi Lena, sesi rüzgarda hafifçe dalgalanarak. "Şimdi ne olacak? Ringlere geri mi döneceksin?"

Karan başını yavaşça Lena’ya doğru çevirdi. Gözlerinde ilk defa o katıksız yalnızlık yoktu. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.

"Benim ringim zaten sensiz eksikmiş Yüzbaşı," dedi Karan, derin ve tok bir sesle. "Bunca yıl sadece ölmek ve öldürmek için dövüşmüşüm. İlk defa yaşamak için bir sebebim var."

Lena kaşlarını hafifçe kaldırıp gülümsedi. O buz gibi askeri disiplinin arkasındaki sıcaklık yine ortaya çıkmıştı. "Alaya döndüğümüzde o 50 şınav borcunu unutmadım yalnız. Askeri disiplin taviz vermez boksör."

"Şınav kolay Yüzbaşı," dedi Karan, adımını Lena’ya doğru bir tık yaklaştırarak. "Asıl mesele... Kasırga Timi’nin yeni danışmanı olursam bana katlanabilecek misin?"

Lena tam cevap verecekken, Efe arkadan bağırarak araya girdi:

"Hey! Muhabbeti kesin de arabaya binin! Komutanım, karargahta zafer çayı demlendi, kaçırırsanız boksöre 100 şınav daha yazarım!"

Karan ve Lena birbirlerine bakıp hafifçe güldüler. Geçmişin yangını sönmüş, Karadeniz’den başlayıp Ankara’ya ve İstanbul’a uzanan o kanlı kasırga dinmişti. Şimdi iki yaralı ruh için hayatın en güzel raundu başlıyordu. 

n

sizce devamında bizi neler bekliyor ?