Son Raund

Bölüm 37•

Özel Bölüm ☾♡

Tema:

İki Yıl Sonra...

Karadeniz’deki ahşap evin bahçesinde yaz rüzgarı tatlı tatlı eserken, bahçedeki çocuk sesleri denizin dalga seslerine karışıyordu.

6 yaşına basan Eylül, elindeki tahta kılıçla Efe’nin etrafında koşturuyordu. "Efe Amca! Siper al, düşman yaklaşıyor!"

Efe, kucağında tuttuğu mavi battaniyeli minik kundağı incitmemeye çalışarak geri adımlar atıyordu. "Kızım dur, kucağımda kardeşin var! Hem ben bu paşayı korumakla görevliyim!"

Evin verandasında beliren Karan, üzerindeki tişörtün kollarını sıvamış, yüzünde gururlu bir tebessümle onları izliyordu.

Lena ise elinde bebek mamasıyla kapıda belirdi. Bakışları Efe’nin kucağındaki minik oğluna kaydığında, gözlerinde hem derin bir sevgi hem de gururlu bir hüzün belirdi.

O minik bebek, henüz altı aylık olan, masmavi gözleriyle tıpkı annesine benzeyen minik Kuzey’di...

Bu isim sıradan bir tercih değildi. Kasırga Timi’nin geçmişte Karadeniz operasyonunda vatan uğruna şehit düşen o kahraman silah arkadaşları, Lena’nın gözü pek astsubayı Kuzey’in anısını yaşatmak için oğullarına bu ismi vermişlerdi. Şehit Kuzey’in mirası, şimdi Yaman ailesinin minik oğlunda yeniden can bulmuştu.

Biricik, Efe’nin yanına gidip minik Kuzey’i kucağına aldı. Bebeğin alnını yumuşacık öptü. "Bizim şehidimizin adı sana çok yakıştı minik paşam... Tıpkı onun gibi gözü pek olacaksın."

Efe’nin yüzündeki o oyuncu ifade yerini duygusal bir saygıya bıraktı. "Kuzey Yüzbaşım yukarıdan bakıp gurur duyuyordur şimdi. Adı Kasırga’nın en küçük üyesinde yaşıyor."

O sırada bahçe kapısından içeri el ele tutuşmuş Osman ve Aylin girdi. Osman, şehit arkadaşları Kuzey’in adını taşıyan bu minik bebeği görünce gözleri doldu.

"Aylin Komutanım," dedi Osman, sesi hafifçe titreyerek. "Bizim Kuzey’in ruhu şad olsun, bak namı kimde yaşıyor."

Aylin, Osman’ın elini sıktı. "O her zaman bizimle Osman... Şimdi minik Kuzey’imizle geleceğe bakıyoruz."

Karan, Biricik’in kucağındaki oğlu Kuzey’i nazikçe kucağına aldı. Minik Kuzey babasının sargısız parmağını minicik eliyle sımsıkı kavradı.

Lena, Karan’ın yanına geldi. Başını Karan’ın sağlam omzuna yasladı. İkisi de aynı anda şehit astsubay Kuzey’i, verdikleri mücadeleleri ve bugün geldikleri o huzurlu limanı düşündüler.

"Kuzey’in hatırası da, vatan sevgisi de bu çocukla büyüyecek Yaman," dedi Lena, gözünden süzülen tek damla yaşı silerken.

Karan, Lena’nın alnından öptü, kucağındaki Kuzey’i ve yanlarında koşturan kızı Eylül’ü bağrına bastı.

"Biz şehitlerimizi unutmadık Yüzbaşı... Karadeniz şahit olsun ki; bu ailede hem sevgi hem o kahramanların ruhu sonsuza dek yaşayacak."

Güneş Karadeniz’in suları üzerinde batarken; hatıralar, aşk, dostluk ve yeni umutlar fırtınadan sonra gelen o sonsuz huzuru aydınlatıyordu.

♡⋆♡⋆♡

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

@Enofen•5 gün önce

Gerçekten çok güzel bir kitap olmuş ama o kırmızı kartın bölümünü niye araya koyduğunu anlayamadım karıştırdın mı onu sadece şaşırdığım için soruyorum bu konuda da yanlış anlama beni