Son Raund

Dış kapının altındaki aralıktan sızan gölgeler, koridorun zemininde ölümcül birer leke gibi büyüyordu. Apartmanın merdivenlerinden yukarı çıkan ağır, temkinli adım sesleri Lena’nın kulaklarında gümleyen kalp atışlarına karıştı.

Karan, koltuktan destek alarak ayağa kalkmaya çalıştı. Bandajlı ellerini yumruk yaparak sıktığında, patlamış kaşından sızan kan gözünün kenarından aşağı süzüldü.

Canı yanıyordu ama gözlerindeki o vahşi intikam ateşi en ufak bir geri adım atmayacağını bas bas bağırıyordu.

"Kımıldama," diye fısıldadı Lena,

Sesini olabildiğince kısık tutmaya çalışmıştı. "Bu halde o adamların karşısına çıkarsan, seni bu evden ceset torbasıyla çıkarırlar." dedi.

"Beni köşeye sıkıştıramazlar, Avukat," dedi Karan, dişlerinin arasından soluyarak. "O ringden sağ çıktıysam, bu sokak köpeklerine yem olmam." dedi Karan.

"Şu an ringde değilsin! Benim evimdesin ve burası benim alanım." Lena’nın gözlerinde, mahkeme salonlarında hakimlerin karşısında bile geri adım atmayan o dik duruş vardı.

"Sana arkamı toplayıp toplayamayacağımı sormuştun. Şimdi arkana yaslan ve bir avukatın ne işe yaradığını izle." dedi Lena

Lena arkasını dönüp koridora doğru adımladı. Kalbi göğüs kafesini delecek gibi çarpıyordu ama adımları bir o kadar kendinden emindi. Dış kapıya ulaştığında, tam o anda kapının kolu yavaşça aşağı indirildi. Dışarıdaki adamlar kapıyı maymuncukla ya da zorlayarak açmaya çalışıyordu.

Lena, derin bir nefes alıp kapı kilidini sertçe geriye doğru çevirdi ve kapıyı hızla açtı.

Karşısında duran takım elbiseli, iri yarı iki adam, kapının aniden açılmasıyla afallayarak bir adım geri çekildi. İkisinin de elleri ceketlerinin iç cebindeydi; silahlarına asılmaya hazır bekliyorlardı.

"Birine mi bakmıştınız?" dedi Lena, sesine en ufak bir korku kırıntısı bile karıştırmadan, kollarını göğsünde bağlayarak.

Adamların önde olanı, gözlerini Lena’nın üzerinde gezdirip içeriye bakmaya çalıştı. "Bu apartmana az önce yaralı bir adam girdi. Onu arıyoruz." dedi adamlardan biri

"Bakın beyler," dedi Lena, dudaklarında buz gibi bir tebessüm peydah olurken.

"Ben Avukat Lena. Gecenin bu saatinde, hakkınızda herhangi bir arama kararı, savcılık talimatı veya mülke tecavüzü meşrulaştıracak hukuki bir belgeniz olmadan evimin kapısını zorluyorsunuz. Şu an yaptığınız şey TCK Madde 116 uyarınca konut dokunulmazlığını ihlal suçudur. Üstelik elleriniz ceketinizin içinde, yani potansiyel bir silahlı tehdit unsuru barındırıyorsunuz." dedi Lena sert ve net bir sesle.

Adamlar birbirine baktı. Karşılarında korkudan ağlayan bir kız beklerken, onlara kanun maddeleriyle meydan okuyan bir kadın bulmuşlardı.

"Biz kanun bilmeyiz avukat hanım," dedi arkadaki adam, sesini kabalaştırarak.

"O adamı almadan da gitmeyiz." dedi diğeri.

"Sen kanun bilmeyebilirsin ama patronun Aras çok iyi bilir," dedi Lena, adını ilk kez telaffuz ettiği düşmanın ağırlığını sesine vererek. Adamlar isim karşısında gözlerini kıstı.

"Git patronuna söyle; aradığı adam şu an bir avukatın hukuki koruması altında. Eğer ona veya benim mülküme en ufak bir zarar gelirse, yarın sabah Aras’ın tüm illegal bahis ve dövüş şebekesini, elimdeki tüm delillerle birlikte Cumhuriyet Başsavcılığına bizzat teslim ederim. Şimdi... Ya bu binayı hemen terk edersiniz ya da ben şu an emniyet müdürlüğündeki tanıdıklarımı devreye sokarım. Seçim sizin." dedi Lena