Son Raund

Lena, ecza dolabından aldığı baticon, sargı bezi ve dikiş setini salondaki sehpanın üzerine bıraktı

Karan, sırtını koltuğa yaslamış, gözlerini tavana dikmişti. Üstündeki kanlı kapüşonluyu çıkarmış, sadece altındaki siyah atletiyle kalmıştı. Ringdeki o acımasız yumrukların sahibi olan devasa omuzları ve göğsü, geçmişin ve bu gecenin bıraktığı yara izleriyle doluydu.

"Otur," dedi Lena, elindeki pamukla ona yaklaşırken. "Yüzünü temizlemem gerek. Canın yanacak, şimdiden söyleyeyim."

Karan hafifçe gülümsedi ama bu gülüş bile yüzündeki kesik yüzünden acıyla son buldu.

"Ringde kemiklerim kırılırken sesim çıkmadı, Avukat. Senin pamuğun vız gelir."dedi.

Lena temkinli adımlarla koltuğun kenarına ilişti. Pamuğu baticona bulayıp Karan’ın elmacık kemiğindeki taze kesiğe dokundurduğu an, adamın çene kasları kasıldı ama gözlerini Lena’nın gözlerinden ayırmadı. Aralarındaki bu ani yakınlık, odadaki gerilimi bambaşka bir boyuta taşımıştı.

"Kız kardeşin..." dedi Lena, dikkatini adamın yarasında tutmaya çalışarak. "O nerede? Adamlar ona ulaşabilir mi?" dedi merakla Lena

Karan derin bir nefes aldı, göğsü hızla yükselip indi.