Son Raund

Odanın içindeki sessizlik, dikiş iğnesinin Karan’ın teninden her geçişinde daha da ağırlaşıyordu. Karan tek bir an bile gözünü kırpmadı, acıyı lanetli bir zırh gibi kuşanmıştı. Lena ise profesyonelliğini korumaya çalışsa da kalbinin göğüs kafesine vuran ritmini Karan’ın duyabileceğinden korkuyordu.

Son düğümü atıp ipi kestiğinde, Lena derin bir nefes alarak geri çekildi. "Bitti," dedi, elindeki malzemeleri masaya bırakırken.

"Yüzündeki yaralar kapanır Karan. Ama ruhundaki o yaraları bu dikişler tutmaz." dedi Lena.

Karan ayaklandı. Bandajlı ellerini beline yerleştirip Lena’ya doğru iki adım attı. Boy farkı yüzünden Lena başını kaldırmak zorunda kalmıştı. Karan, aralarındaki o tekinsiz mesafeyi eriterek fısıldadı:

"Ruhum çoktan öldü Avukat. Ben sadece o tabutu taşıyan adamım. Ve o tabuta Aras’ı çivileyene kadar da durmayacağım."

Tam o sırada, salonun zifiri karanlığını Karan’ın koltuğa fırlattığı kırık ekranlı telefonun keskin titremesi böldü.

İkisi birden telefona döndü. Ekranda bilinmeyen bir numaradan gelen bir video mesajı duruyordu. Karan hızla telefona uzandı, Lena da hemen arkasından ekrana doğru eğildi.