Son Raund

Gecenin karanlığı, Lena’nın küçük salonunda adeta bir cellat gibi asılı kalmıştı. Karan, kapının önünde bir duvar gibi dikilen Lena’ya baktı.

Gözlerindeki o kör edici öfke, genç kadının kararlı duruşuna çarptıkça dalgalanıyordu. 24 saatlik süre işlemeye başlamıştı ve zaman, Biricik'in hayatından çalınan her bir saniyeydi.

"Önümden çekil, Avukat," dedi Karan. Sesi öyle derinden ve kısıktı ki, sanki göğüs kafesinin altında bir lav tabakası kaynıyordu.

"Karşımdaki adam kanunla durdurulabilecek biri değil. Biricik’in tek bir saç teline zarar gelirse, yemin ederim o şehri Aras’ın adamlarının kanıyla yıkarım."

"Sen o kapıdan bu halde çıkarsan hiçbir şey yapamazsın!" Lena bir adım öne çıktı, ellerini Karan’ın o katılaşmış, titreyen göğsüne koydu. Dokunuşu, adamın içindeki o vahşi fırtınayı bir anlığına da olsa yavaşlattı.

"Aras senin tam da bunu yapmanı istiyor. Öfkeyle, körlemesine o kafese gidip kendini öldürtmeni bekliyor. Eğer sen ölürsen, Biricik'i kim koruyacak?" dedi Lena.

Karan duraksadı. Çene kasları kasıldı, gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Lena haklıydı. Aras onu mantığıyla değil, öfkesiyle dövüşmeye zorluyordu.