Son Raund

Zaman, namludan çıkmış bir mermi gibi hızla akıp gitmiş ve 24 saatlik sürenin son dakikaları liman bölgesinin üzerine kabus gibi çökmüştü.

Sisli, pis kokulu ve sadece dalga seslerinin yankılandığı 4 numaralı antreponun önündeydiler. Eski tekstil fabrikasının paslanmış demir kapıları kapalı görünüyordu ama içeriden dışarıya cılız bir bas müzik sesi ve jeneratör hırıltısı sızıyordu. Burası yeraltının kalbiydi; kanın paraya, paranın ise güce dönüştüğü o illegal arena.

Karan, üzerine geçirdiği siyah kapüşonlunun içinde adeta bir ölüm meleği gibi duruyordu. Parmaklarına taze sardığı siyah bandajları dişleriyle sıkarak sabitledi. Yüzündeki dikişler morarmış, ifadesi tamamen taşlaşmıştı.

"Son kontroller," dedi Karan, sesini neredeyse duyulmayacak bir seviyede tutarak. Bakışları, hemen yanındaki gölgede duran Lena’ya kaydı. Lena, dikkat çekmemek için üzerine tamamen siyah, dar kıyafetler giymiş, saçlarını arkada sıkıca toplamıştı. Elinde ise emniyetteki o özel birime bağlı olan sinyal cihazı vardı.

"Ben ana kapıdan girip doğrudan kafese yöneleceğim," dedi Karan

Lena’nın gözlerinin içine bakarak. "Aras ve tüm adamları beni bekliyor olacak. Ben ilk adımı attığım an, antreponun arka tarafındaki havalandırma tünellerinin olduğu eski yük kapısı gevşetilecek. Oraya sızacaksın." dedi.