Son Raund

İlk raundun zil sesi antreponun paslı duvarlarında yankılandığı an, salondaki vahşi uğultu bıçak gibi kesildi.

Karan, kafesin tam ortasında gardını kaldırdı. Sol gözünün üzerindeki taze dikişler sızlıyor, şakaklarından aşağı süzülen ter damlaları bandajlarına karışıyordu. Karşısındaki Aras, ceketini fırlattıktan sonra o kışkırtıcı, kibirli gülüşüyle Karan’a doğru bir adım attı. Aras sıradan bir mafya lideri değildi; yeraltının en tekinsiz dövüşçülerinden biriydi.

"Bakalım avukat kızın arkasına saklanmak seni ne kadar korumuş, Karan Yaman," diye fısıldadı Aras, aniden öne fırlayarak.

Aras’ın sağ kroşesi havayı yırtarak Karan’ın çenesine doğru indi. Karan, Lena’nın tembihini aklından çıkarmıyordu: "İlk üç raund boyunca onu sadece oyalayacaksın." Kafasını hızla sola eğerek darbeden kaçtı ama Aras durmadı. Peş peşe gelen sert sol direkt ve mideye inen acımasız yumruk, Karan’ı kafesin demir tellerine doğru geriletti.

Demir teller Karan’ın sırtına battığında, locada zincirlenmiş olan Biricik acı içinde çırpındı, ağzındaki bandın arkasından boğuk bir çığlık koptu. Karan kardeşinin gözyaşlarını gördüğü an içindeki canavarın zincirlerini koparmamak için dişlerini kırdı.

Yumruğunu sıkıp Aras'ın yüzünün ortasına indirmek istiyordu ama hayır... Zaman kazanmalıydı. Lena için zaman kazanmalıydı.