Odadan çıktığımızda orada bir grup daha vardı. Anlaşılan 2. olmuştuk. Ama benim düşündüğüm 2. olduğumuz değil, anneme ne diyeceğimdi. Yüzümdekş gülümseme azaldı. Ayaz ise bana bakıyordu. Annem arayana dek numara yapmalıydım. Ayaz'a döndüm ve yalandan bir gülümsemeyle "2. olmuşuz, aşırı iyi" dedim. Normalde Ayaz gülümserdi ama şimdş tek yaptığı dudaklarımdaki gülümsemeye bakmaktı. Onun yanından gidip diğer grupla konuşmaya başladım.
Kahkalar atıyor, konuşuyordum. Ama içim kan ağlıyordu. Telefonum çaldığı an yüzümdeki o sahte gülümseme durdu. Diğerlerinden uzaklaşıp telefonu açtım. "Alo?" "Alo, heh Ezgi yarışma vardı bugün kaçıncı oldunuz?" Bir süre cevap vermedim. Sonra kısık bir sesle "2. olduk" dedim. Annem "Hemen eve geliyorsun, sakın oyalanma" dedi ve telefonu yüzüme kapattı. Ben tam çıkacakken Ayaz beni durdurdu.
"Güneş, bu gülümsemen gerçek mi?" O bunu nasıl anlamıştı..Ömrüm boyunca genelde sahte gülmüştüm ve o bunu anlamıştı. Ama bunu belli edemezdim. "Hayır değil, niye olsun ki?" Onun sözünü dinlemeden okuldan çıktım. Eve gittim. Annemi görmek istemiyordum ama bu an bir an önce bitmeliydi. Eve girdiğimde annem koltukta oturmuş beni bekliyordu. Eve girdiğim an sinirle ayağa kalktı.
"Nasıl 2. oldunuz Ezgi? Kolay bir yarışmayı bile kazanamayacak kadar aptal mısın kızım sen?"
Kelimeler resmen beni esir almıştı. Boğazımdan zorla çıksalar da güçlü görünmeliydim.
"2. oldum ya daha ne istiyorsun? Sen yapsaydın o zaman. Sen olsaydın 1." dedim.
Annem yine bana laflar saydırmaya başlamıştı ki birşey söyledi. "Seni bir daha kimse sevmez Ezgi. Annen bile sevmiyorsa sevilecek biri değilsin" Bu cümle hayatımda duyduğum en ağır cümleydi. Annemin beni sevmediğini düşünürdüm ama onun ağzından duymam fazla garipti. Evden çıktım ve sokaklarda yürümeye başladım. Ağlıyordum ve gözüm önümü görmüyordu. Ama yürümek bile beni biraz olsun rahatlatmıştı.
Ayaz'ın gözünden
Ezgi okuldan gidince ben de okuldan çıktım. Sonuçta dersler bitmişti. Ama Ezgi'nin yüzündeki o sahte gülümseme gözümün önünden gitmiyordu. Evet onu kullanmaya karar vermiştim. Onun canı yanarsa Aylin'in, Aylin'in canı yanarsa Kayra üzülürdü. Aylin'e ulaşmak zordu ama Ezgi hemen yanımdaydı. Onu kullanacaktım ama yüzünde gerçek bir gülümseme olsun istiyordum. Çelişkiler içindeydim. Yolda yürürken karşıdan biri geliyordu. Bu Ezgi'ydi. O..ağlıyordu.
Şuan ağlamamasını çok isterdim ama ne olmuştu ki? Ezgi hızla yürürken bana çarptı. Başını bile kaldırmadan "Pardon" dedi. Tam gidecekken bileğinden tuttum. Bana döndü. Sesi fısıltı gibiydi "Fırtına?" Hala ağlıyordu ama benimle karşılaşınca göz yaşlarını silmişti. Kafamda hemen bir plan yaptım. Onu yakınımızdaki lunaparka götürecektim. Bileğini bırakıp "Benimle gel" dedim. O da yanımdan yürümeye başladı.
Eğer ki onu mutlu edersem bana daha çok bağlanırdı ve sonra çok kırılırdı. Planım buydu. Lunaparka geldiğimizde Ezgi ağlamayı bırakmış sadece kalabalığa bakıyordu. Bakmaya devam ederek "Baya kalabalık" dedi. Ben de onu onayladım. Sonra birşey demeden elini tuttum. Ezgi ellerimize baktı. Sonra bana dönüp "Ne yapıyorsun ya" dedi. Ben de "Kaybolmaman için" dedim ve göz kırptım. Ezgi göz devirip "Ben çocuk muyum?" dedi. Ben de gülerek "Hayır ama benim gözümde öylesin" dedim.
Bölüm Yorumları