Aylin'in gözünden
Okul bittiği gibi Kayra ile karakola gitmeye koyulduk. Evet mesajlar normal duruyordu ama bir yandan rahatsız ediciydi. Amcam polisti o yüzden onun çalıştığı yere gittik. Vardığımızda kalabalık değildi. Amcamın odasına girdim ve mesajlardan bahsettim. Arkamdan Kayra gelince amcam gülerek,
"Kim bu sevgilin mi?" dedi.
Ben de hemen itiraz ettim. Kayra'nın da dudaklarında bir gülümseme oluştu. Amcam mesajlara baktı ve "Tamam, ben bu numaranın kim olduğunu araştırırım ve size söylerim. Haftaya bugün yine gelin" dedi ve odadan çıktık. Otobüs durağına gidip otobüsü beklemeye başladık. Kayra normalca telefonunda takılırken bir anda bana döndü.
Sesi titreyerek "Yeni bir mesaj geldi." dedi. Telefonunu bana çevirdi ve mesajı okudum.
Bilinmeyen Numara:
Bazen tek amacımız sevdiklerimizi korumak olur, peki sevdiklerimizin sevdikleri..
Kayra bana döndü "Ezgi..şuan nerede Sıcak Çikolata?" "Ezgi mi? Evdedir herhalde, dur arayayım"
Ezgi'nin numarasını aramaya başladım ama açmıyordu. Bir kaç kere daha çaldırdım ama yine telefon açılmadı. En sonunda aydınlandım. Kayra endişeli görünüyordu. Onu rahatlatmaya çalışan gözlerle "Ezgi sadece çok üzüldüğünde saatlerce uyur. Şuan da öyledir." Kayra rahatlamış gözüküyordu. Otobüs geldi ve otobüse bindik. Yine her zaman ki yerimize oturduk.
Normalde müzik dinlerdim ama aklım Ezgi'deydi. Neye üzülmüştü ki? Yarışmada 2. olduklarını duymuştum o yüzden miydi acaba? Annesiyle sorunları vardı belki de o yüzdendir.
Otobüs evimin orada durunca indim, arkamdan Kayra da geldi. Şaşırarak "Vanilyalı Dondurma, sen niye geldin? Evin diğer durakta." Kayra yanıma geldi "Seni bir yere götüreceğim Sıcak Çikolata. Beni takip et"
Yürümeye başladık. Kayra yürürken ben de yanından yürüyordum ama her adımımızda içimdeki merak büyüyordu. En son sahil kenarında durduk. "Vanilyalı Dondurma? Burası ne alaka?" Kayra'nın dudaklarında içten ama kırık bir tebessüm belirdi. Denize biraz daha yaklaştık ve oradaki banklardan birine oturduk. Kayra denize bakarak "Annem çok severdi burayı" dedi. O an ona tüm kalbimle sarılmak istedim. Daha küçükken annesini kaybetmişti. Ben birşey demeye fırsat bulamadan Kayra cebinden bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğraf biraz yıpranmış hatta bazı yerleri yırtılmıştı. Eski olduğu belliydi. Kayra soru sormama izin vermeden "Annem babam ve benim en son mutlu olduğumuz an." dedi. Gözleri dolmuştu belliydi ama kendini ağlamamak için tutuyordu.
Kayra'nın eline uzandım ve hafifçe sıktım. "İstersen ağlayabilirsin, ben hep buradayım. Bir gün bunların hepsi çözülecek. İnanıyorum vanilyalı dondurma."
Kayra bana şaşırarak döndü. Ağzından kelimelerin çıkamadığı belliydi. Şaşkınlıkla elimize bakıyordu. Bir anda hiç beklemeyen bir anda birşey yaptım. Ben bile beklemedim kendimden ama yaptım. Kayra'yı kendime çekip sarıldım. Sarıldığım an kalbimin atış hızını duymaması için dua ettim. Ama beni şaşırtan başka bir şey vardı. Onun kalbi...
Bölüm Yorumları