Dakikalar geçtikçe otobüsün içi sessizleşiyordu. Bazıları çoktan uyumuş, bazıları ise camdan dışarıyı izliyordu. İstemeden arka tarafa baktım. Aylin, Kayra'nın omzuna yaslanmıştı. Yüzünde öyle huzurlu bir ifade vardı ki..Bir an onları izledim. Ne kadar kolay görünüyordu.
Birinin yanında rahat olmak. Hiç düşünmeden ona güvenmek..Ben ise yanımda oturan kişiye bakmaya bile korkuyordum. İçimden bir ses sessizce fısıldadı. "Keşke biz de böyle olabilseydik..." Hemen bu düşünceyi kafamdan atmaya çalıştım.
Ne diyordum ben?
Ayaz'la mı?
Hayır.
Olmazdı.
Ben ona güvenemezdim.
Asla sevemezdim.
Gözlerimi kapatıp camdan dışarı döndüm. Ama birkaç dakika sonra yorgunluk ağır bastı. Ne kadar direnmeye çalışsam da gözlerim kapanmaya başladı. Son hatırladığım şey, otobüsün hafif sallantısıydı.
Uyandığımda ne kadar sürenin geçtiğini bilmiyordum.
Bir an başımın sert bir yere dayanmasını beklerken, yumuşak bir şeye denk geldiğini hissettim. Gözlerimi hafifçe araladım. Ne olduğunu anlamam birkaç saniyemi aldı. Ayaz'ın omzundaydım. Hemen doğrulmaya çalıştım.
"Ben..." Sesim çıkmadı. Ayaz camdan dışarı bakıyordu. Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi. "Uyandırmadın." Dediğimde bana baktı. "İyi uyuyordun." Kaşlarımı çattım. "Kolun ağrımadı mı?" Kısa bir sessizlik oldu. Sonra omuz silkti. "Ağrıdı."
Şaşırarak ona baktım. "O zaman neden söylemedin?" Ayaz'ın yüzündeki ifade bir an değişti. Eskisi gibi dalga geçmedi. "Söyleseydim kaçardın." Kalbim bir an duracak gibi oldu. Çünkü haklıydı. Ben gerçekten kaçardım.
Birkaç dakika sonra Ayaz da hafif uykuya daldı. O an telefonu elinden kayarak yere düştü. Eğilip telefonu aldım. Tam kucağına koyacaktım ki bir şey dikkatimi çekti.
Evet Notlar uygulamasındaydı ama bir başlık vardı;
Güneş
"Güneş'e zaman tanırken onun parlaklığında yanma"
"O senden kaçıyor ama bir gün Fırtına'ya yakalanacak"
Acaba benden mi bahsediyordu? Altta bir not daha vardı.
"Eğer bir gün öğrenirse benden nefret edecek"
Tam alta kaydıracakken bir el telefonu elimden aldı. Bu Ayaz'dı. Hafif alaycı ama endişeli bir sesle "İnsanların telefonunu karıştırmamalısın Güneş" Bu dediğine cevap vermedim. Bir kaç dakika boyunca cesaretimi topladım ve "O yazdıkların kime ve neyi öğrenirse senden nefret eder" Ayaz bana döndü. Kamp alanına gelmiştik. Ayağa kalkıp saçlarımı dağıttı. "Fazla merak iyi değildir Güneş" diyip otobüsten indi. Ben de saçlarımı düzelttim ve hafif gülümsedim. Sonra gülümsediğim için kendime kızdım.
Arkasından otobüsten indim. Sanki aramızdaki duvarlar kalkıyor gibi hissediyordum. Hoca "4'lü gruplar halinde kalacaksınız, herkes kendi çadırını kursun. Haydi işin başına" diyip bizi çadırların kurulacağı alana gönderdi. Aynı çadırdakileri sayarken tahmin edin noldu?
Durun
Tahmin yeteneğiniz iyi.
Evet haklısınız
Aylinkam, müstakbel eniştem Kayra, Fırtına gibi soğuk Ayaz ve Güneş olan ben aynı çadırda kalacaktık. Her şey mükemmel ya. Aynı çadır olmasa olmazdı.
Çadırı kurmaya başladığımızda herkes bir işe dağıldı. Kayra ve Aylin parçaları ayırırken ben de direkleri yerleştirmeye çalışıyordum. Tam bir parçayı takmaya çalışırken Ayaz yanıma geldi. "Dur, ben yapayım." Kaşlarımı kaldırıp ona baktım. "Neden?" "Gücün yetmez." Gözlerimi devirdim. "Merak etme, ben prenses değilim. Yapabilirim." Ayaz bir an durdu. Yüzündeki alaycı ifade hafifçe kayboldu. "Belki bir gün birinin prensesi olursun." Ne diyeceğimi bilemeden ona baktım.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ezgi ve ayazdan teoden hissi alıyorum
Yorum
Yorum bulunamadı.