Ayaz'ın gözünden
Yeni yakılan ateşin etrafına oturduk. Benim bir yanımda Kayra diğer yanıma ise Ezgi oturmuştu. Hayret, bu kız normalde Aylin'in yanına otururdu. Biraz oturduktan sonra bir öğretmen geldi.
"Evet çocuklar küçük bir oyun oynayacağız gözünüz bağlanacak ve eşiniz size seslenerek yönetecek. Grupları okuyorum..Kayra ve Aylin. Cansu ve Kaan. Ayaz ve Selin. Ezgi ve Ege."
Hoca isimleri okuduğu an Ezgi'ye baktım. Sanki..Ege ile eş olduğu için mutluydu. Bizi bir kenara aldılar ve kızların gözünü bağladılar. Amaç şuan olduğumuz yerden karşıdaki ağaca kadar gitmekti. Düdük çaldı ve Selin'i yönlendirmeye başladım. Ama kulaklarım kendi sesimi değilde Ezgi ve Ege'nin gülüşmelerini duyuyordu.
Ezgi'yi izlemeye başladım. Düşeceğim korkusu ile yavaş ilerliyor ama Ege'nin dediklerini yapıyordu. İyi de..bu kızın güven problemleri vardı. Ege'nin dediklerine nasıl güveniyor. Ya kızı düşürürse.
Ezgi arada sırada gülüyordu. Sanki kulaklarım her şeye sağır olmuş onun gülüşünü duyuyor gibiydi. Bir ses duyar gibi oldum "Ayaz" Ancak kim olduğuna bile dikkat etmedim. Kayra'nın beni sarsmasıyla kendime geldim. Selin kütüğe takılmış ve eline diken batmıştı. Yanına gidip "İyi misin Selin?" dedim. O da "Kendine gel Ayaz biz kazanmalıyız" dedi ve göz bandını tekrar taktı.
Onu yönlendirmeye devam ettim ve sonunda bitiş yerine ulaştık. Kazanan biz olmuştuk. Hoca düdük çaldı ve oyun durdu. Bizi yanına çağırdı. "Tebrikler Ayaz ve Selin, kazandınız. İkinizin fotoğrafınızı çekeceğiz" diğerlerine seslendi ve "Çocuklar sizde gelin kenarda durun yarışma bitti"
Ezgi'ye baktım. O da göz bandını indirdi ve gözlerinin döndüğü ilk kişi ben oldum. Kısa bir bakışmadan sonra Selin'le fotoğraf çekildik. Ama üstümde Ezgi'nin bakışlarını hissediyordum. Hoca "30 dakika serbestsiniz, çok uzaklaşmayın"
Ezgi bunu duyar duymaz olduğumuz yerden ayrıldı ve ormana girdi. Yanında ise kimse yoktu. Kimseye fark ettirmeden arkasından gittim. Önümde Ezgi'nin nefes alış verişleri ve titreyen elleri vardı. Adımlarımı hızlandırdım ve bileğini yakaladım. Hızlıca bana döndü. "Yine mi kaçıyorsun, Güneş?" Hızlı bir hareketle kolunu çekti. "Ben hiçbir zaman kaçmadım Fırtına."
Arkasını dönüp yürümeye devam etti. Hızlı adımlarla yürüyordu ben de arkasından yetişmeye çalışıyordum.
"Güneş, bekle" Duyduğundan emindim ama durmadı. Her zamanki gibi. Ne zaman kafası karışsa ne zaman bir şey hissetse ilk yaptığı şey uzaklaşmaktı. Bazen gerçekten kaçtığını düşünüyordum ama belki de sadece kendinden uzaklaşmaya çalışıyordu. Ben de adımlarımı hızlandırdım.
"Güneş" Bu sefer durdu. Bana dönmeden konuştu. "Ne var Fırtına?" Sesindeki soğukluk normalden fazlaydı. "Tek başına gitme" Kısa bir sessizlik oldu. "Ben küçük bir çocuk değilim." Bunu söyleyip tekrar yürümeye başladı.
Yüzümde bir tebessüm oluştu ve arkasından ilerlemeye devam ettim. Onunla tartışmak bazen imkânsızdı. Çünkü ne söylersen söyle, son sözü söylemeden bırakmazdı. Tam ona yetişecekken bir anda durdu. Ne olduğunu anlayamadan ayağının altındaki taşın kaydığını gördüm.
Bölüm Yorumları