Sıralara oturduktan sonra Ayaz derin bir nefes verdi. Sanki birşeyler söylemek istiyor ama gücü yetmiyormuş gibiydi. Sesimi rahatlatıcı bir tona indirdim "Konuşmak istemiyorsan sorun değil Fırtına"
Ayaz bakışlarını sıradan kaldırıp bana çevirdi. "Benden nefret edersin diye korkuyorum Güneş" Hafifçe gülümsedim. "Ne yaparsan yap her zaman yanındayım. Hapise girsen arkandan ben de gelirim" Ayaz küçük bir kahkaha attı.
Derin bir nefes verdi. "Kayra benim üvey kardeşim Güneş."
Kayra benim üvey kardeşim
Kayra benim üvey kardeşim
Kayra benim üvey kardeşim
Sanki ne kadar tekrarlarsam o kadar çabuk alışır gibiydim. Kayra ve Ayaz üvey kardeşti. İyide Kayra bilmiyordu?
"Bir dakika Kayra bunu niye bilmiyor?" Ayaz iç çekti. "Küçükken bazı olaylar yaşandı ve evden atıldım. Şimdi ise Kayra'ya o anları, üvey kardeşini evden arttırdığını hatırlatmak istiyorum."
Elimi Ayaz'ın masadaki eline yaklaştırdım.
"İyide o küçük bir çocuktu? Bunu yapamaz. Yanlış anlaşılma olmuştur"
Ayaz yakın duran ellerimize baktı. "Bilmiyorum Güneş ama onun canını yakmak istiyorum. Onun yüzünden doğru düzgün aile sevgisi göremedim."
İç çektim. "Yine de ona zarar verme. Belki hatırlat, suçla ama zarar verme. Lütfen"
Ayaz bir anda ayağa kalktı ve elini bana uzattı.
"Seni dinleyeceğim ama bana yardımcı olur musun? Bir şans bile var mı?"
Gülümsedim. Aile sevgisi görmemek nasıl bir şey çok iyi biliyorum. Ve hayatında o sevgiyi kimse sana vermezse..
İnsanların seni sevdiğine inanmazsın. Ben Ayaz'ın bunu düşünmesini engellemeliydim.
"Tabiki de yardımcı olacağım Fırtına"
Bir süre eline baktım. Sonra hiçbir şey söylemeden elimi onun elinin üzerine koydum. Parmaklarımız hafifçe birbirine kapandı. İkimiz de sustuk.
Söyledikleri hâlâ aklımda dönüp duruyordu. Bunca zamandır taşıdığı sırrı tek başına saklamıştı. Belki de neden kimseye anlatamadığını şimdi daha iyi anlıyordum. Ayaz elini çekmek üzereyken parmaklarını daha sıkı kavradım.
Başını kaldırıp bana baktı. “Güneş?” “Bir dakika” Ayağa kalktım. Ayaz ne yapacağımı anlamamış gibi bana baktı. Birkaç saniye tereddüt ettikten sonra ona doğru yaklaşıp kollarımı sırtına doladım.
Ayaz bir an olduğu yerde kaldı. Sanki bunu beklemiyordu. Gerçi ben de bunu yapacağımı beklememiştim. Kalbim hızına aldırmadan sarılmaya devam ettim. Birkaç saniye sonra kollarının bana doğru geldiğini hissettim.
Sessizce sarıldı. O an hiçbirimizin konuşmasına gerek yoktu. Çünkü bazı sözler söylenmeden anlanırdı. Bir süre sonra Ayaz'ın sesi çok hafif çıktı.
"Bana kızgın mısın?" "Evet"
Ayaz biraz geri çekilip yüzüme baktı. "Ne?" Sırıttım. "Haberim olmadığı için kızgınım" Bir an duraksadım. “Ama sana değil. Anlayamadığım için kendime Ayaz'ın yüzündeki gerginlik biraz olsun kayboldu.
"Her şey için teşekkür ederim Güneş" Ben de hafifçe gülümsedim. “Bir daha her şeyi tek başına halletmeye çalışma Fırtına” Ayaz başını eğip küçük bir tebessüm etti.
Bölüm Yorumları