YARIM KALAN UMUTLAR

Alin eve girer girmez çantasını konsolun üzerine bıraktı.Ayakkabılarını çıkarıp derin bir nefes aldı.Ev her zamanki gibi sessizdi.Annesinin mutfaktan gelen sesi yoktu.Babasının salondan yükselen haber kanalı sesi de..."Bir günlüğüne gittiler ama ev bomboş geldi."diye mırıldandı.Üzerini değiştirdikten sonra mutfağa geçti.Kendine hafif bir yemek hazırladı.Yemeğini yerken televizyon açıktı ama ne izlediğini bilmiyordu.Tam tabağını mutfağa götürecekken telefonu çaldı.Ekranda Annem ❤️ yazıyordu.Yüzünde istemsiz bir gülümseme oluştu."Alo anne.""Kızım, eve vardın mı?""Vardım.""Yemek yedin mi?""Yedim.""Emin misin?

Yine geçiştirmedin değil mi?"Alin gülmeye başladı."Yok anne, gerçekten yedim.""Ne yedin?""Makarna yaptım."Yasemin şaşkınlıkla,"Sen makarna mı yaptın?"deyince Alin kahkaha attı."Anne, ben yemek yapabiliyorum.""Biliyorum ama senin yaptığın makarnaya da makarna denirse.""Anne!"İkisi de gülmeye başladı.Tam o sırada telefondan Yalçın'ın sesi duyuldu."Ver bakayım şu telefonu."Yasemin gülerek telefonu eşine verdi.Yalçın telefonu kulağına götürdü."Benim güzel kızım ne yapıyor?"Alin'in sesi yumuşadı."İyiyim baba.""Annen seni yine sorguya mı çekti?""Evet.""Boş ver onu.""Baba!"Yasemin uzaktan seslendi."Duyuyorum seni!"Üçü de gülmeye başladı.Yalçın koltuğa yaslandı."Bugün arkadaşlarınla eğlendiniz mi?""Evet.""Lale yine çok konuştu mu?""Hem de nasıl.""Eliz yine sizi toparlamaya çalıştı mı?""Evet.""Kuzey?""O da her zamanki gibiydi."Yalçın gülümsedi."Güzel."Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Alin'in sesi biraz hüzünlendi." Sizi özledim."Yasemin tekrar telefona yaklaştı."Biz de seni özledik kızım.""Ne zaman geleceksiniz?""Yarın akşam.""Kesin mi?"Yalçın hiç düşünmeden cevap verdi."Kesin.""Söz mü?""Söz.""Bak baba, sözünden dönmek yok."Yalçın gülerek,"Ben sana hiç söz verip tutmadım mı?"dedi.Alin de gülümsedi."Tuttun.""İşte yine tutacağım."Yasemin araya girdi."Sana dönüşte en sevdiğin zeytinyağlı sarmayı yapacağım."Yalçın da hemen ekledi."Ben de tatlı alacağım."Alin çocuk gibi sevindi."O zaman çabuk gelin.""Geliyoruz kızım."Bir an sessizlik oldu.Sanki üçü de telefonu kapatmak istemiyordu.Sonunda Alin usulca konuştu."Sizi çok seviyorum."Yasemin'in gözleri doldu."Biz de seni çok seviyoruz."Yalçın gülümseyerek ekledi."Yarın akşama sarılırız.""Tamam.""Kendine dikkat.""Siz de."Telefon kapandı.Alin birkaç saniye telefon ekranına baktı.İçinde tarif edemediği bir huzursuzluk vardı.Sebebini bilmiyordu.Telefonunu yavaşça masaya bıraktı.Pencereden dışarı baktığında yağmur hızlanmıştı...Yağmur giderek şiddetleniyordu.Silecekler aralıksız çalışıyor, ön camdaki yağmur damlalarını güçlükle temizliyordu.Yalçın iki eliyle direksiyonu sıkıca tutmuş, dikkatini yoldan ayırmadan ilerliyordu.Yasemin ise camdan dışarıyı izliyordu."Sence yağmur daha da artar mı?"Yalçın kısa bir bakış attı."Sanmıyorum.