O GECE

10 Nisan 2020

Sabahın erken saatlerinde gözlerim annemin çığlık sesiyle aralandı. Ne olduğu hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. Hızlı adımlarla odamdan çıktım ve aşağı kata indim. Annemin sesi kesilmişti. 

Salona girince annemi yere yığılmış bir pozisyonda buldum. Daha ne olduğunu anlayamamışken bu görüntü bende bir şok etkisi yarattı. Yere çömeldim ve annemin kafasını kucağıma koydum. Nefes aldığını anlayınca rahatladım.

-Anne! Aç gözlerini nolur..!

Doktor olmama rağmen o şokun etkisiyle sadece annemin nefes alış verişini takip edebiliyordum. Telefonumdan 112'yi aradım. Yaklaşık 10 dakika sonra siren sesleri duyuldu.

Annemi zor olsa da bırakarak kapıyı açtım. Sedyeyle annemi aldılar ve ben de annemin yanında bindim. 

Ambulanstayken babamı aradım. Açmadı. İşi vardır diye düşündüm ve annemle ilgilenmeye devam ettim. 
Yaklaşık 20 dakika sonra hastaneye vardık.

Annemi odaya aldılar. Ben de oturma alanında oturuyordum. Hâlâ ne olduğunu anlamış değildim. Bir süre sonra doktor geldi.