Kayıp kardeş

Ağlamaya devam ettiğim sırada odaya Murat abim girdi ağladığımı görünce hemen kapıyı kapatıp yanıma geldi "Çiçeğim neden ağlıyorsun bir yerinmi ağrıyor"dediğinde o adamın odaya geldiğini uyurken beni izlediğini ve dediği herşeyi ona söyledim bana öyle bir sarılmıştıki anlatamam "Özür dilerim çiçeğim bizim hatamız seni yalnız bırakmamalıydık" dediğinde bu pişman halleri canımı acıtmıştı "Birazdan doktor gelcek çıkıp çıkmayacağına karar vercek"dediğinde amacını anlamıştım kafamı dağıtmaya çalışıyordu "tamam"dedim birazdaha iyidim sarılışı bana iyi gelmişti aradan 5 dakika geçtiğinde odada tam kadroyduk ve doktor da vardı ayağıma baktığımda morluğun tamamen gittiğini gördüm gülümsemek mutlu olmak istedim ama bu gün yaşadığım olay beni derinden sarmıştı adam resmen beni uykumda izlemişti üstüne üstük ben şuan evlenmeyi bile düşünmezken bu adamın arkadaşının oğluyla evlenmek nerden çıktı arkadaşım manyakmıdır nedir Allahın manyağı "Selenciğim şimdi küçük bir yürüyüş yapalım bakalım nasıl yürüyorsun"dediğinde dikkatlice yataktan kalktım yürümeye başladığımda biraz dengemi kaybediyordum ama yinede yürümem kötü geçmemişti abimin sayesinde yatağa dikkatlice oturdum ve doktoru dinlemeye başladım "Yürümende hafif aksanlık ve denge kaybı var ama bu normal oyüzden çıkış işlemlerini halledebilirsiniz"dediğinde dördümüzünde yüzünde adeta vatan gülüşü vardı Mert "Ben çıkış işlemlerini halledeyim siz Seleni hazırlayın" dedi ve gitti Oğuz abim bana giymem için düzgün kıyafetler verip banyoya kadar eşlik etmişti Murat abimde diyer eşlarımı toplamıştı hemencecik üstümü değiştirdim sıra alt kıyafetime geldiğinde yavaş ve dikkatli bir şekilde giymiştim nedenini bilmiyorum ama risk almak istememiştim buyüzden böyle giymiştim son olarak elimi yüzümü yıkadım ve çıktım 3 de hazır beni bekliyorlardı Mertin koluna girip odadan çıktığımızda içimden bir oh çekmiştim arabaya bindiğimizde benle mert arkaya sürücü koltuğuna Murat abim yanında Oğuz abim binmişti yola çıktığımızda sanki farklı bir yoldan gidiyomuşuz gibi hissediyordum evet haklıydım bu ev kesinlikle bizim eve giden yol değildi öne eğilip "Abi başka bir yeremi gidiyoruz"dediğimde "Evet çiçeğim farklı bir yere kimsenin bilmediği yedek evimize gidiyoruz orda daha güvende olursun"demiştiorada daha güvende olursun demişti güvende oluruz dememişti güvende olursun demiştibu sözlere adeta nutkum tutulmuştu çünkü hayatta ilk defa biri benim için güvenliğimi kendisinden önde tutmuştu bu harika bir histti hiç mutlu olmadığım kadar mutluydum bu arada beni evlat edinen ailem hiç beni arayıp sormamışlardı...tamam kabul edeyim bu... biraz kırıcı abimgil beni o evden almasının üzerinden yaklaşık 1.30 ay geçmişti ve ne bir mesaj ne bir arama insan büyüttüğü kızını hiç sormazmı hiç merak etmezmi normalde üzülmemem gerekiyor ama ne biliyim insan ister istemez üzülüyor yani okadar vakit geçti insan bir kez bir kere nasılsın iyimisin iyi bakıyorlamı diye bir tanecik bunun gibi mesaj ister ama onlar bunu bile bana çok gördüler.....Devam edecek...