Kayıp kardeş

Aradan 4 saat geçmiş ve eve gelmiştik annem le babam mutlulardı bende usta bir oyuncu olduğum için birşeyler bildiğimi anla-madılar suan ise odama kapanmış en sevdi-ğim kitabı okuyup ve en sevdiğim şarkıyı dinliyordum ama bir süre kitaptaki cümlelerianlayamamaya başlamıştım aklım bugünkü belgelerdeydi nasıl olur nasıl bir türlü aklım almıyor sonunda annemle babamın yanına gittim karşılıklı kahve içiyorlardı "Anne,baba"diye seslendim bana doğru döndüklerinde babam"Güzelim " dedi o an nasıl içimin acıdığını söyleyemem yanlarına oturduğumda annem banada kahve koyuyordu "Anne benden sakladığınız birşey varmı"dedim dayanamayıp babam aniden buz kesti annem eli kaskatı kesilmişti biliyordum normal bir insan böyle tepki vermezdi annem ilk toparlanan olmuştu "Yoo kızım ne olacakki "dedi gözlerimin içine bakarken içim yine öyle acıdıki cız etti adeta ama yine bunu belli etmedim bu sefer babama sordum "Baba ben neden sana yada anneme benzemiyorum genlerimiz görüntülerimiz karakterlerimiz çok farklı neden?" diye sordum babam öyle bir gerildiki anlatamam yalandan öksürdü ve "Bu nerden çıktı simdi kızım ne saçmalıyorsun "diye hafiften kızdı "Tamam baba niye böyle bir tepki verdin ki ben sadece merak ettim neyse ben yatıyorum iyi geceler"odama nasıl girdim bilmiyorum gözlerimden öyle bir yaş süzülüyorduki napcam bilmiyorum ama bu iş burda bitmedi...öfkeyle bir sağa bir sola dönüyordum napabilirim napabilrim artık dayanamıyorum bana atılan tüm evrakları annemle babama gönderdim ve evde ölüm sessizliği oldu birkaç adım sesi buraya geliyordu sinsice gülümsedim o anda kapı açıldı annemle babam yüzleri ben beyaz bir şekilde odaya girdiler "kızım b-biz aç-açıklayabiliriz"dedi babam kekeleyerek.Anneme baktım oda babamdan farksızdı onlar çökmüs durumdayken ben şaşırtıcı bir şekilde sakindim aynı pisikopatlar gibiydim sakince "neyi açıklıcalsınızki herşey ortada" dedim "sizden istediğim tek şey gerçek ailem kim nerde yaşıyor" diye bağırdım "neden neden beni neden evlatlık aldınız " yada şöylemi söyleyeyim " kimden aldınız ?" diye sordum göz yaşları içinde hissediyordum öfke kırizi geliyordu yaklaşik 5 dakika içinde kontrolümü kaybedecek ve hiç birşey hatırlamicaktım "kızım sakin ol nefes al ve sakinleş bak kıriz geçirceksin "dedi annem endişeyle ve evet o 5 dk dolmuştu....bardakların kırılışı annemin "Hayatım çabuk iynesini getir"diye bağrışlarını babamin adeta yeri inletecek şekilde koşması benim kafama bacaklarıma vurmam eşyaları kırmam ve aniden o soğuk his o soğuk izden sonra hiç birşey hisstmemem ve bayılmam neler söyledim nelar yaptım az çok bulanık bir şekilde hatırlamam babamın beni yatağıma yatırip birşey demeden odamdan çıkması bukadar başka hiç birşey hatırlamıyordumumarım uyurum ve birdaha hiç uyanmam