Kayıp kardeş

Gözlerimi Tekrar açtığımda çoktan akşam olmuştu odadan cıkmayı pek istemiyordum çünkü tedirgindim ve çekiniyordum her nekadar abimin evi olsada evde tanımadığım kişiler vardır herhalde oyüzden abimin gelmesini bekledim uyanmamın ardından 15 dakika geçmişti tam acaba insem mi diye düsünürken kapı tıklatılmıştı "Selen uyandınmı içeri gelebilirmiyim?" gülümsedim gelen Mertti "Gel mert müsaitim"diye seslendim Mert anlam veremediğim bir gülümsemeyle bana bakıyordu "Uyanmışsın güzel uyuyabildinmi"bu ilgili hali çok hoşuma gitmişti "Evet uzun zaman sonra böyle güzel bir uyku çektim,sen neden gelmiştin"dediğim-de " yemek 5 dakikaya hazır olur haber vere-yim dedim " diye söyledi gülümseyerek başımı salladım "Tamam ozaman sen çık ben üstümü değiştirip geleyim ayrıca teşekkür ederim" gözlerindeki hayranlık vardı"Nedemek sarışın bonba herzaman ,ben aşağıdayım bir şey olursa yada ihtiyancın seslenmen yeter"dedi başımı salladım odadan giderken nabzım neden bukadar hızlı bir türlü anlayamadim "sakin ol selen kendine çeki düzen ver "diye tembihledim valizime bakındım ,odanın kenarına duruyordu acele ile giyinirken bi andanda içimde tarif edemediğim bir duygu vardı mutluydum bilmiyorum ama yinede mutluydum üstümü değiştiriken gözüm cama kaydı cama doğru ilerlerken çok güzel diye düşündüm manzarası harikaydı bir villadaydım 2 katlıydı ve ben ikinci katındaydım birazdaha odayı incelediğimde kendine ait bir lavabosu vardı bu beni mutlu etmişti en azından lavabo nerde diye endişelenmicektim aynada kendime baktım ve akşam yemeği için hazırdım bu benim Mertle ve abilerimle ilk yemeğim olacaktı odadan cıktığımda koridor çok uzundu Allah'tan merdivenler odama yakındı aşagi imdiğime salonun ortasında büyük bir masa vardı gözlerim fal taşi gibi açildı nerden baksan 20 kişilikti Murat ve Oğuz abim birde Mert vardı sadece bu beni biraz rahatlatmıştı çünkü bu evde sadece onları tanıyordum tanımadığım kişi olursa rahat yemek yiyemezdim adım seslerimi duyunca üçüde bana baktı hepsinin yüzünde minik bir tebessüm vardı masaya yaklaştığimda amaçsız bir şekilde mertin karşısına oturdum masadaki konumumuz şòyleydi yanımda Murat abim karşısında Oğuz abim ve onun yanında Mert vardı Murat abim ilgiyle yanağımı okşadiğinda nedense hiç rahatsız olmadım normalde temas sevmem tanımadığım biri bana dokununca çok tedirgin ve rahatsız olurdum ama Murat abim farklıydı o dokunuca kendimi hiçde rahatsız hissetmemiştim aksine çok iyi gelmişti Oğuz abim ve Mert konuşmaya devam ederken bir yandan yemeğimizi yiyorduk bir andan konuşuyorduk Murat abim "iyi uyudunmu güzelim "dedi sadece benim duyabilceğim bir sesle "Uzun zamandır böyle huzurlu hissetmemiştim " dedim ardından aklıma bir soru geldi "Şeyy"dediğimde "Bugün bize saldıran kişiler kimdi" dediğimde 3 üde nessizleşmişlerdi masada ölüm sessizliği vardı Murat abim sessizliği böldü boğazını temizledi ve "Bilmiyoruz ama hala araştırıyoruz buyüzden asla yanımızdan ayrılmıyorsun anlaşıldımı sesi okadar net ve kararlıydıki itiraz edemedim "Tamam zaten bugünki olaydan sonra kolay kolay ayrılmam yanınızdan"dedim sonra aklıma bir soru daha geldi "Sizin sadece adınızı biliyorum başka hiç birşey bilmiyorum anlatırmısınız" dedim büyük bir hevesle bu hevesimi üçüde gülerek karşıladı "bizim soyadımız ATMACA nasıl buldun güzelim" vay dedim içimden havalı bir soyadmış "Güzelmiş" "Hatta baya iyi " dedim "Peki Mert senin" dedim Mertte "ÇUKURLU" hım tabi abimlerin soyadı kadar olmasada buda iyidi "Buda güzelmiş" diyebildim sadece tekrar önüme döndüğüm de biraz sessizdim çünkü aklıma biyolojik ailem neden beni evlatlık verdi bir türlü anlamıyordum neden neden diye düşünürken Oğuz abim Selen neden birden sessizleştin " dedi aniden böyle bir soru sorulmayı düşünmediğim için biraz şaşırdım ama kendimi hemen topladım "Hiç abi sadece acıktım yemeğime odak lan mıştım farketmedim "diye onlara ilk yalanımı söylemiştim gözlerimin dolcağını önceden farketmiştim o yüzden size afiyet olsun diye hemen kalktım masadan maalesef geç kalmıştım gözlerim doluyordu oyüzden hemen masadan ayrıldım ve odama gitmek için yola koyuldum merdivene geldiğimde bir damla yaş yanağıma doğru süzülmüştü odama geldiğimde göz yaşlarım artık durmuyordu umarım birşey farketmemişlerdir kapınin dibine oturdum ve yağan yağmuru seyrettim eskiden yağmur yağsında izleyim derdim artık eski odamı evlatlık alan ailemi hatırlattığı için nefret ediyordum