İnat Meselesi

🐏"Bazı insanlar okul çıkış zilini özgürlük olarak duyar.

Ben ise onu, sonunda Pamir'den kurtulacağımın habercisi sanıyordum."Son zilin çalmasıyla bütün okul ayağa kalktı.Koridor yine sabahkinden daha kalabalıktı.Çantamı omzuma takıp İroş'a döndüm."Bugünlük bu kadar."İrem esnedi."Yoruldum ya.""Ben de."Burki kapının önünde bizi bekliyordu."Hadi."İrem gülümseyip yanına geçti."Akşam yazarsın bana.""Yazarım."İkisine bakıp kaşlarımı kaldırdım."Daha iki dakika önce yan yanaydınız."Burki sırıttı."Özlemek için zaman önemli değil.""İğrençsiniz."İrem koluma hafifçe vurdu."Kıskanma.""Sizi mi?""Evet.""Allah korusun."Üçümüz gülerken tanıdık bir ses duyuldu."Suşi."Derin bir nefes aldım."Daha gitmedin mi sen?"Pamir sırt çantasını tek omzuna asmıştı."Gitmeden önce bir şey söyleyeceğim.""Dinlemiyorum.""Dinliyorsun.""Hayır.""Yarın geç kalma."Şaşkınlıkla ona baktım."Niye?""Yoklama var.""Onu ben de biliyorum.""Geçen sene ilk hafta üç kez geç kaldın.""Takip mi ediyorsun beni?"Omuz silkti."İstemsiz.""Ürkütücüsün.""Alış."Başımı iki yana salladım."Pamoş.""Hı?""Bir hobi edin.""Edindim.""Neymiş?""Sen." Burki kahkahayı patlattı."Oğlum bunu nasıl bu kadar rahat söylüyorsun?"Pamir hiç bozmadan cevap verdi."Gerçekleri saklamayı sevmiyorum."Ben gözlerimi devirdim."Hayal dünyanda mutluluklar."Arkamı dönüp yürümeye başladım.Okuldan çıktıktan sonra durağa doğru yürüdüm.İstanbul'un akşam trafiği çoktan başlamıştı.Otobüs durağı öğrencilerle doluydu.Kulaklığımı takıp müzik açacakken telefonum titredi.(WhatsApp/ İroşumm adlı kişiden mesaj var.)★★İroşum: Eve vardın mı?Siz: Daha otobüsteyim.Siz: Sen?İroşumm: Burki bıraktı.Siz: Vay be.Siz: Hanımefendi VIP hizmet alıyor.İroşumm: Kıskandın. 😂★★Telefonu kapatırken omzuma biri hafifçe dokundu.Arkamı döndüm."Pamoş?"Pamir elini uzattı."Bunu düşürdün."Avucunda saç tokam vardı.Cebime baktım.Gerçekten yoktu.Tokayı elime aldım."Teşekkür ederim.""Bugün üçüncü.""Ne?""Teşekkür."İstemeden gülümsedim."Saymaya devam mı ediyorsun?""Bırakmayı düşünmüyorum."Tam o sırada otobüs geldi.Kapılar açıldı.İçeri binmek için hamle yaptığım sırada Pamir arkamdan seslendi."Suşi."Dönüp baktım."Ne var?"Yüzünde ilk kez alaycı olmayan bir ifade vardı."Eve varınca mesaj at."Kaşlarımı çattım."Neden?""İçim rahat etsin."Bir an ne diyeceğimi bilemedim.Sonra omuz silktim."İroş'a atarım.""Bana da at.""Rüyan da görürsün."Otobüse bindim.Kapılar kapanırken camdan dışarı baktım.Pamir hâlâ duraktaydı.Otobüs hareket edene kadar olduğu yerden ayrılmadı.O an fark etmediğim şey şuydu...Pamir, ben eve varana kadar her gün aynı durakta birkaç dakika daha bekliyordu.