Pusula Yanılsaması

Mutfağı kaplayan o keskin kokunun çikolatalı bir keke değil, tamamen karbonlaşmış bir felakete ait olduğunu kabullenmemiz tam yedi dakikamazı almıştı.

(Şimdi dürüst olalım, tarifte 'keki fırında unutursanız ne olur' yazmıyordu. Bence bu tamamen tarif yazarının hatasıydı, benim değil.)

"Bilge, kapak açılmıyor!" Elif elindeki fırın eldivenleriyle dumanı savurmaya çalışırken sesi panikten detone oluyordu. "Kapağı kilitledi bu robotik fırın! Patlayacağız!"

"Patlamayacağız Elif, sakin ol!" Dedim ama ben de mutfak tezgahının üzerinde duran tahta kaşıkla fırının kapağını zorluyordum. Üzerimdeki oversize gri tişörtün yarısı un içindeydi, burnumun ucunda muhtemelen kocaman bir vanilin lekesi vardı ve arka planda açık olan hoparlörden bağıra bağıra şarkı çalıyordu.

Ortam tam anlamıyla bir kaos simülasyonuydu. Ve evet, bu kaosun CEO’su bendim.

"Müziği kapatayım mı?" diye bağırdı Elif dumanların arasından.

"Hayır! Müzik modumızı yükseltiyor, motivasyonumuzu bozma!" diye karşılık verdim inatla. Duman alarmı tepemizde bip bip ötmeye başladığında, sandalyenin üzerine çıkıp tişörtümün ucuyla alarmı yelpazelemeye başladım.

(Kriz anlarında pratik zekama hayran kalmam gerekiyordu ama şu an tek düşündüğüm şey alarmın tüm mahalleyi ayağa kaldırıp kaldırmayacağıydı.)