12Bölüm
İkilemde kalmak, insanın hayat boyunca deneyimlediği en yorucu ruh hallerinden biridir. Birinden kötülük gördüğümüzde ona "kötü" der geçeriz; iyilik gördüğümüzde ise zihnimiz hemen "iyi" etiketini yapıştırır. Oysa mesele hiçbir zaman bu kadar siyah ve beyaz değildir. İnsan dediğimiz varlık değişken bir denklemdir; hayat da zaten bu keskin zıtlıkların ortasında kuruludur.
Hayatımızdaki biri bize gün gelir çok yardım eder, elinden geldiğince iyi davranır; gün gelir hiç beklemediğimiz bir yerden kırıcı davranır, kalp kıracak sözler söyler. İnsanoğlu böyledir işte; çelişkilerle doludur, hayatın kendisi de tam olarak bu dalgalanmalardan ibarettir.
Bu ikircikli haller arasında yaşamak, insanı ruhsal olarak tüketir. Bir yanda gördüğün o fedakarlıklar ve iyilikler, diğer yanda ise kulakta çınlayan o haksız sözler... Ne bütünüyle sırt çevirebilirsin ne de yaşananları yok sayabilirsin. İçindeki adalet terazisi sürekli sarsılır.
Üstelik bu yükün üzerine binen toplumsal ve ailevi zorunluluklar vardır. Büyüklere saygılı olmak zorundasındır; susarsın, içine atarsın, idare edersin. Ama sabrın da bir sınırı vardır. Bazen o sınır aşılır, dayanamayıp sen de patlarsın. Sonra o patlamanın getirdiği yeni bir suçluluk dalgası... İşte insan olmanın, bu acıları ve çelişkileri ruhunda taşısan bile inatla var etmeye çalışmanın en ağır, en gerçek hali budur
Bölüm Yorumları