14.Bölüm
Pes etmek hepimizin zaman zaman sığındığı bir liman gibidir; çünkü umutlar tükenir, bütün hayaller birer birer hüsrana uğrar ve insan omuzlarında tekrar aynı acıların, silinmeyen aynı hatıraların yükünü taşımaya başlar. Yükler o kadar ağır gelir ki ruhuna, adeta kendisini uçurumun eşiğinde bulur ya da göğsündeki o darcık kafeste artık hiç nefes almak istemez. Tam uçurumdan atacakken, hayatın sesine kulaklarını tamamen tıkamak üzereyken bizi yaratan bize sessizce bir yardım gönderir; bazen dilsiz bir hayvanın masum bakışını bazen de yardıma muhtaç bir insanın çaresiz anını karşımıza çıkararak bizi kendi karanlığımızdan çekip alır ve pes etmemize, o eşikten vazgeçmemize engel olur. Belki bazen yorulsak, en ağır yükleri tek başımıza sırtlansak da içimizdeki o küçük közle savaşabilmeli insan. Belki de bu yolda her istediğimizi hemen elde edemeyeceğiz ama denemekten, yeniden ayağa kalkmaktan başka çıkar yolumuz da yok; çünkü Yüce Yaradan bütün insanlara yalnızca sabrıyla kaldırabilecekleri kadar yükler verir. Unutmamak gerekir ki; eğer pes edersek, karanlık gecenin sabahında bizi bekleyen o en güzel ödülü, hikayemizin en parlak sayfasını daha başlamadan kaçırmış oluruz.
Bölüm Yorumları