15Bölüm

🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️
Bizlere yaralar açan insanlar vardır elbet; kimi dışarıdan biridir, kimi de hayatımıza ansızın giren ve sevgiyle bağlandığımız... Ailemiz ise bildiğimiz en güvenli limandır; onlar bilerek incitmez bizi, aksine bizim yaralarımızı sarmaya çalışırlar. Ama bazen hayat şartları gereği, küçük yaşlarda ailemizden kısa süreliğine de olsa ayrı kalmamız gerekli olur. Başka ellerde, başka evlerde büyürüz bir süre. İşte o dönemde, belki de o çok sevdiğimiz ya da yakınımızda bulduğumuz insanlardan öylesine yaralar öğreniriz ki, farkında olmadan o kırıkları kendi ailemize de taşır, onları bile incitebiliriz.
Çünkü insan, maruz kaldığı iklimin rengini alır. Bazen ailemiz dışındaki o yakınlarımız, o akrabalarımız bizim en masum neşemizi, çocukluğumuzu bozar. Onların kuralları keskindir; kendileri gezdiğinde, eğlendiğinde her şey mübahtır ama aynı hak bize tanınmaz. Biz dışarı adım attığımızda suç olur, onlar her seferinde haklı bulunur. Üstelik kendi eğlenceleri ya da işleri olduğunda hemen hatırlandığımız, ama onların hatalarına ya da adaletsizliklerine asla ses edemediğimiz bir dengesizlik kurulur orta yerde. Tıpkı akşam ailenle huzurlu bir park yürüyüşündeyken televizyonun kilitlenip "gelin televizyonumuzu yapın" diye çağrıldığın anlar gibi... Onların hayatı her zaman önceliklidir, senin huzurun ise bir çağrıyla ertelenebilir görülür.
İşte insan böyle anlarda, o haksızlıkları, içini acıtan o küçük hınçları içine gömmeyi öğrenir. Bazen o acıları dışarı vuramamak, kine ve öfkeye yenik düşmemek için susar insan; yaralarını kimseye gösteremez, içine saklar. Çünkü bilir ki, en nihayetinde sığınabileceğin tek gerçek liman yine o incitmeye kıyamadığın yuvandır; dışarıdaki soğuk rüzgarlar ise insana sadece yara izi bırakır. Belki insanları değiştiremeyiz ama anlıyoruz ki bazen onları olduğu gibi kabul etmeyi ya da hayatımızdan uzak tutarak kendi yolumuza bakmayı öğrenmeliyiz
Bölüm Yorumları