16Bölüm
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
Herkes hayatın parıltılı yüzüne odaklandığında, madalyonun pasını gören pek çıkmaz. İnsanlar hep diğer yüzünü görmezden gelirler. Özellikle küçük bir şehirde yaşarken ya da sokakta yürürken ansızın bir akrabanla karşılaştığında hep aynı riyakarlık başlar: "Aa, sen şu kişinin kızı değil misin?", "Aa, sen onun torunu musun? Selam söyle bari..." Oysa insanlar sadece uzaktan konuşur; gerçekten onların bize yaşattıklarını, içeride ne fırtınalar koptuğunu bilmezler. Çünkü onlar yalnızca madalyonun ön yüzüne bakarlar.
İşin aslı, onlar bizi anlamazlar; sokakta laf olsun diye hal hatır sorarlar ama kapalı kapılar arkasında canımızı yakarlar, kalbimizi kırarlar. Sonra da kendi yaptıklarını unutup hastalandığımızda "Acaba aklı yok mu bunun?" diyerek yine suçu bize atarlar. Oysa bilmezler ki, insanın ruhu o sessiz incinmelerden yorulur, beden de en nihayetinde o ağır yükün altında ezilir. Kendi vicdanlarını rahatlatmak için faturayı hep canı yanan tarafa keserler.
Diyeceğim odur ki; nerede yaşarsanız yaşayın, nereli olursanız olun, sokakta karşılaştığınız o akrabalarınız ya da köylüleriniz (birkaç yüce gönüllü insan hariç) madalyonun asla o kirli ve yoran yüzüne bakmak istemezler. Çünkü madalyonun arkasındaki o gölgeye bakmak, kendi elleriyle açtıkları yaralarla yüzleşmelerini gerektirir. Yüzleşmektense yolda görüp geçmeyi, seni değil kendi kurdukları o yüzeysel düzeni sevmeyi tercih ederler.
Bölüm Yorumları