9 Bölüm
Hayatta bazı olaylar vardır; insanı sessizce kanatır, bazıları ise o kanayan yere şifa olur. Fakat en garip olanı, yarayı açanın da kapatanın da aynı adresten gelmemesidir.
İnsanı en derininden yaralayan olayların başında, o en yakın bildiklerimizin, akrabalarımızın bize bakışı gelir. Tanıdık bir gözün taşıdığı o gizli nefret, hayatımızın her köşesine karışma cüreti ve sürekli bir suçlama hâli... En çok da bu yaralar acıtır, çünkü vuran el yabancı değildir.
Bunun tam karşısında, insanı hem iyileştiren hem de bambaşka bir yerden yeniden yaralayan o tuhaf anlar durur. Sadece iyileştiren olaylar da vardır elbet; bir insanın, bir akrabanın hakiki bir yerden omzumuzda durması gibi... Fakat asıl mesele, hem iyileştiren hem de içten içe acıtan o "yedi elin", kan bağı olmayan yabancıların hâlidir.
Hiç tanımadığınız birinin size şefkatli gözlerle bakması, sizi kendi evladı ya da torunu yerine koyması... İşte bu, insanı hem iyileştirir hem de yaralar. Çünkü insan bu sevgi ile acının arasında kalakaldığında durmadan "Neden?" diye sorar. Kendi kan bağımız olanlar bize bu sevgiyi çok görürken, bizi suçlayıp dururken; adını bile yeni öğrendiğimiz insanların bize böylesine güvenmesi, can bağı kurması insanın içini hem yakar hem de aydınlatır.
Aslında hayata umutla bağlanmamızı sağlayan da tam olarak budur. Çünkü bir akrabanın acı veren yüzünü gördüğünüzde hayat bitmez; aksine, o dar kapının ardında sizi evladı bilen daha iyi insanların olduğunu fark edersiniz. Kan bağının yetmediği yerde can bağının ne kadar güçlü bir köprü kurduğunu anlarsınız.
Canımızı ne kadar yakarsa yaksın, bizi hayata bağlayan ve güçlendiren şey de bu gerçektir. İnsan, hayatına giren bu değişiklileri ve insan sarraflığını öğrendikçe eksilmez; aksine, o yaralardan süzülen güçle çok daha sağlam durur ayakta.
🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️🕊️
Bölüm Yorumları