Yağmur, geceyi acımasızca dövüyordu.
Elif, oturduğu küçük odanın penceresinden dışarıyı izliyordu. Sokak lambasının titrek ışığı, ıslak asfaltın üzerinde kırık bir ayna gibi parlıyordu. Evin içi ise buz gibiydi. Sessizlik uzun sürmedi.
Kapı sertçe çarptı.
Elif'in nefesi kesildi.
Babası yine sarhoştu.
Ağır adımlarla koridorda yürürken ayakkabılarının çıkardığı ses, evin duvarlarında yankılanıyordu. Elif gözlerini kapattı. Keşke bu gece de diğer geceler gibi sadece bağırıp odasına çekilseydi.
Ama olmadı.
"Elif!"
Babası öfkeyle seslendi.
Elif yavaşça kapıyı açtı.
"Efendim?"
Adamın yüzü öfke doluydu. Elindeki kırık bardağı masaya fırlattı.
"Başımıza açtığın dert yetmedi mi?"
Elif ne dediğini anlayamadı.
"Ben hiçbir şey yapmadım."
Adam cevap vermedi. Sadece cebinden buruşturulmuş bir kâğıt çıkardı.
"Kumar borcu..."
Elif'in yüzü bembeyaz kesildi.
Babası borç içindeydi.
Tam o sırada kapı üç kez vuruldu.
Tak.
Tak.
Tak.
Bu sıradan bir misafir değildi.
Babası bir anlığına dondu.
Kapıyı açtığında siyah takım elbiseli üç adam içeri girdi. Hiçbiri gülümsemiyordu.
İçlerinden biri masanın üzerine küçük siyah bir kutu bıraktı.
"Patronumuz beklemekten hoşlanmaz."
Babası titreyen sesiyle konuştu.
"Birkaç gün daha..."
Adam başını iki yana salladı.
"Artık süre bitti."
Evde ölüm sessizliği vardı.
Adam gözlerini Elif'e çevirdi.
"Borç ödenmezse her şeyinizi kaybedersiniz."
Elif'in kalbi hızla çarpmaya başladı.
Adamlar çıkıp gittikten sonra ev daha da sessizleşti.
Ama Elif fark etmediği bir şeyi hissetti.
Pencerenin dışında...
Siyah bir araba hâlâ bekliyordu.
Ve içindeki biri, gözlerini hiç ayırmadan onu izliyordu.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çokk güzel olmuş
Eline sağlık canımm
Yorum
Yorum bulunamadı.