Malikânenin koridorları gece kadar sessizdi.
Emir'in haberinden sonra herkes görev yerlerine dağılmıştı.
Elif ise hâlâ patronun ceketini omuzlarında taşıyordu.
Kumaştan gelen hafif odunsu koku, nedense ona güven veriyordu.
Tam ceketi çıkarmaya hazırlanırken kapı usulca çaldı.
"Uyumadın mı?" dedi tanıdık bir ses.
Patron...
Elif kapıyı açtı.
"Hayır... Uyuyamadım."
Patron elindeki fincanı uzattı.
"Sıcak çikolata."
Elif şaşkınlıkla gülümsedi.
"Bunu sen mi yaptın?"
Patron omuz silkti.
"Emir yardım etti."
Elif istemsizce güldü.
"Demek mafya liderleri de sıcak çikolata yapabiliyormuş."
Patron da hafifçe gülümsedi.
"Sadece çok özel misafirler için."
İkisi birlikte balkonun kapısını açtı.
Yağmur dinmiş, gökyüzünde yıldızlar görünmeye başlamıştı.
Bir süre sessizce gökyüzünü izlediler.
Sonunda Elif konuştu.
"İnsanlar senden neden bu kadar korkuyor?"
Patron derin bir nefes aldı.
"Çünkü beni tanımıyorlar."
"Ben de seni tanımıyordum."
"Şimdi?"
Elif gözlerinin içine baktı.
"Şimdi... gördüğüm kişi sandığım gibi biri değil."
Bölüm Yorumları