Toplantı saatler önce bitmişti.
Malikâne yeniden sessizliğe bürünmüştü.
Elif odasında oturuyor ama bir türlü uyuyamıyordu.
Aklında sürekli Kaan'ın sözleri vardı.
> "Üşümeni istemiyorum."
İlk kez biri ona bu kadar içten davranmıştı.
Tam o sırada kapısı hafifçe tıklandı.
"Elif?"
Kaan'ın sesiydi.
"Gel."
Kapı açıldı.
Kaan elinde küçük bir kutuyla içeri girdi.
"Bunu bahçede buldum."
Elif kutuyu açtı.
İçinde annesinin kolyesine ait olduğu belli olan eski bir zincir parçası vardı.
Gözleri doldu.
"Annemden kalan..."
Kaan sessizce başını salladı.
"Bunu görünce sana vermek istedim."
Elif zinciri avucunda sıktı.
"Teşekkür ederim."
Kaan tam çıkacakken Elif seslendi.
"Kaan."
"Evet?"
"Biraz kalır mısın?"
Kaan birkaç saniye durdu.
Sonra sessizce pencerenin yanındaki koltuğa oturdu.
Odadaki tek ışık, masanın üzerindeki küçük lambaydı.
Dışarıda yağmur yeniden başlamıştı.
Elif derin bir nefes aldı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çokkk güzelll
Yorum
Yorum bulunamadı.