Kaan kuzey kapısına doğru koşarken bir an durdu.
Arkasını çevirdi.
Elif hâlâ bahçede onu izliyordu.
Ay ışığı yüzüne vuruyor, rüzgâr saçlarını hafifçe savuruyordu.
Kaan istemsizce gülümsedi.
Elif de gülümsedi.
Hiçbir şey söylemediler.
Ama ikisi de birbirine bakmaktan vazgeçemiyordu.
"Patron!" diye seslendi Emir.
"Kuzey duvarı temiz. Yanlış alarmmış."
Kaan derin bir nefes verdi.
"İyi."
Sonra hiç düşünmeden tekrar bahçeye döndü.
Elif hâlâ aynı yerdeydi.
"Bitti mi?"
"Evet."
"Korktum."
Kaan birkaç saniye sessiz kaldı.
"Ben de."
Elif şaşkınlıkla güldü.
"Sen de mi korkarsın?"
"Sadece..."
"...sana bir şey olacağından."
Elif'in yanakları hafifçe kızardı.
Başını eğdi.
"Ben de senin için korktum."
Bu cümleden sonra ikisi de sustu.
Rüzgâr bahçedeki beyaz gülleri sallıyordu.
Kaan yavaşça çiçeklerden birini kopardı.
Dikenlerini dikkatlice temizledi.
Bölüm Yorumları