Köprüden ayrıldıktan sonra gece iyice sessizleşmişti.
Rauf'un araçlarının sesi artık duyulmuyordu.
Sadece rüzgârın ağaçların arasından geçerken çıkardığı hafif uğultu vardı.
Emir önden yürüyordu.
Hasan ise elindeki eski fenerle patikayı aydınlatıyordu.
Kaan ve Elif en arkada kalmıştı.
İkisi de konuşmuyordu.
Ama aralarındaki sessizlik eskisi gibi yabancı değildi.
Elif yavaşça yürürken ayağı burkuldu.
"Ah..."
Kaan hemen yanına eğildi.
"İyi misin?"
"Sanırım düştüğüm sırada incittim."
Kaan diz çöktü.
"Bir dakika."
Elif şaşkınlıkla ona baktı.
"Ne yapıyorsun?"
"Kıpırdama."
Kaan dikkatlice bileğine baktı.
Hafifçe şişmişti.
"Canın çok acıyor mu?"
"Biraz."
Kaan ceketini çıkarıp katladı ve taşın üzerine koydu.
"Otur."
"Ben iyiyim."
"Elif..."
Sesindeki yumuşak kararlılığı duyunca Elif itiraz etmedi.
Yavaşça oturdu.
Kaan küçük ilk yardım çantasını açtı.
Bileğini nazikçe sardı.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
uhu mükemel bölümdü😍
Yorum
Yorum bulunamadı.