Elif'in çığlığı malikânenin taş duvarlarında yankılandı.
Patron hızla arkasına döndü.
"Elif!"
Elif korkuyla birkaç adım geri çekildi.
"...Oradaydı."
"Nerede?"
"Tam arkamdaydı..."
Patron el fenerini tuttuğu yöne çevirdi.
Kimse yoktu.
Odanın içinde yalnızca eski eşyalar ve duvarları örten örümcek ağları vardı.
"Yemin ederim biri bana dokundu..." diye fısıldadı Elif.
Patron sessizce yere eğildi.
Tozlu zeminde ayak izleri vardı.
Ama tuhaf olan şuydu...
Ayak izleri odanın içine doğru gidiyor, geri dönmüyordu.
Sanki içeri giren kişi bir anda yok olmuştu.
Tam o sırada eski bir gramofon kendi kendine çalışmaya başladı.
Cızırtılı bir çocuk şarkısı odanın içinde yankılandı.
Yaşlı kadın gözlerini kapattı.
"Bu melodi..."
"Ne var bu melodide?" diye sordu Elif.
Kadın titreyen sesiyle konuştu.
"Bu şarkıyı küçük hanım söylerdi."
"Küçük hanım kim?"
Kadın cevap vermeden önce patron sertçe araya girdi.
"Yeter."
"Artık anlatmanın zamanı geldi."
Kadın derin bir nefes aldı.
"Yirmi yıl önce bu malikânede iki çocuk yaşardı."
"Birisi patronun annesiydi..."
Bölüm Yorumları