Dünya'nın Hükümdarı
Bölüm 1•
Av ve Avcı
Tema:
Peşimdeydi bütün krallık. Hatta herkes, her şey peşimdeydi. Kaçıyordum... Daha doğrusu bu amansız diyardan, bu adaletsiz dünyadan ve herkesten uzağa, kendime kaçmaya çalışıyordum.
Zihnimin dehlizlerinde durmaksızın düşüyordum ve her arkama baktığımda, dipsiz karanlıkta bana elini uzatabilecek tek bir kişinin bile olmadığını görüyordum. Herkes bana sırtını dönmüştü; bu acı gerçeği her saniye daha net, daha can yakıcı bir şekilde görebiliyordum. En çok da "en yakınım" diye bağrıma bastıklarımın bana bunu yaptığını gördükçe delirecek gibi oluyordum.
Ayrıca... Neden hep kaçmak zorunda olan bendim? Hem bütün elementlere aynı anda sahip olmanın neresi kötüydü? Bu kadim güçlerle doğduğumuz için avlanmamız, öldürülmemiz haksızlığın en büyüğü değil miydi? Biz bunu tercih etmemiştik ki. Bu güçleri damarlarımıza biz zerk etmemiştik.
Olayların bir kördüğüm gibi birbirine girmesi beni boğuyordu; öyle ki, bazen kendi ellerimle kendi boğazımı sıktığımı, kendimi nefessiz bıraktığımı düşünüyordum. Her şey üstüme üstüme geliyordu. Bu amansız baskının altında artık kendimi ölü gibi hissediyordum. Ruhunu kaybetmiş ölü bir savaşçı gibiydim belki ama elim kolum hala uzundu. Avcılarımdan her zaman bir adım önde olmayı, yakalanmadan dört element hakkında hem yakından hem de yakalanmadan bilgi edinmeyi başarmıştım. Kaçak hayatım boyunca satır satır doldurduğum, pelerinimin iç cebinde kalbimi koruyan o kağıtta şunlar yazılıydı:
Toprak Hakkında
Sloath'ın Toprak Krallığı'ndaki insanlar, sarmaşıkları ve dikenli bitkileri kontrol edebilirlerdi. Sadece "Toprak Varisi" olarak anılan Sonsta Dasvy, ayağını sert bir şekilde yere vurup "Sanikano!" diye bağırarak deprem etkisi yaratabilirdi. Bitkilerine, çiçeklerine değer veren bir topluluktu. Eğer onlara zarar gelirse gözleri hiçbir şeyi görmez; yakıp yıkarlardı.
Hava Hakkında
Sloath'ın Hava Krallığı'ndaki insanlar ise beş kişiyi tek seferde uçurabilecek güce sahipti. Sadece "Güz Yağmuru" olarak anılan Lirina Vanston, imkansız olarak görülen o devasa kasırga gücüne vardı.
Ateş Hakkında
Sloath'ın Ateş Krallığı'ndaki insanlar sadece ellerinden ateş çıkarabilirdi; çünkü ateşi kontrol etmek imkansızdı. Ateşi yönetebilen tek bir kişi vardı: Vrola Lavking. O, ellerinden ateş çıkarabilir ve onu kontrol edebilirli. Ateş krallığındaki herkes ona "Ateş Lordu" veya "Ateş Sanrısı" derdi.
Su Hakkında
Sloath'ın Su Krallığı'ndaki insanlar ise suyu kontrol edebilir ve yerden su çıkarabilirdi. Fakat Nois Novang "Su Tanrısı" olarak anılırdı ve halkından tek farkı sel etkisi yaratabilmesiydi. Bunu yapması ise onun için ölümle burun buruna gelmesi demekti.
Kağıttaki yazılara göz gezdirirken, gecenin tekinsiz sessizliğini yırtan keskin bir ses kulaklarıma doldu: Bir dal kırılma sesi.
İlk başta bu sesi çalılıkların arasında gezinen vahşi bir hayvanın çıkardığını düşünerek umursamadım. Ancak bana doğru yaklaşan ayak seslerini duyduğumda, bunun bir hayvan olmadığını anladım. Hızla ayağa kalktığımda, elim hemen kılıcımın kabzasına gitti. Pelerinimin geniş şapkasını yüzümü gizleyecek şekilde kafama çektim ve olduğum yerden dışarıyı gözlemledim. Kimsecikler yoktu. Yanılmış mıydım? Yoksa bu, aklımın bana oynadığı tekinsiz bir oyun muydu?
Tam o anda, hemen arkamdan gelen o güzel, tanıdık ama içimi titreten ses yükseldi:
"Faria, benim... Lirina," dedi o ses.
Bu ses benim hasret olduğum seslerden biriydi fakat bana ihanet eden birinin sesiydi bu ses.Ardından ise ona döndüm resmen yıllar geçtikçe güzelleşiyordu.Sarı saçları beline kadardı,gözleri ise bir amazon ormanı kadar yeşildi.Bu kişi Lirina Vanston'du.Benim ilk dostum, sırdaşım,kardeşim ,ablam ve bana annelik yapan kadındı daha on sekiz yaşındayken,doğum günümde ihanet etmişti.Fakat başaramamıştı.
FARIA'NIN ON SEKİZİNCİ YAŞ GÜNÜNDE GÜNLÜĞÜNE YAZDIKLARI
Bugün benim en mutlu günümdü... Ya da ben öyle zannediyordum. Benim için on sekizinci yaş günleri kutsal gibiydi; çünkü hem reşit oluyorduk hem de özgür. Bunu bilen en yakın arkadaşım Lirina Vanston ise bu kutsal günümde beni sırtımdan bıçakladı. Özgürlüğümü elimden almaya kalkıştı.
Beni Sloath Krallığı'na ihbar etmişti. Bu benim en büyük korkularımdan biriydi; çünkü yakalanan dört elementli insanlar kapkaranlık zindanlara atılırdı. Evet, karanlıktan çok korkardım fakat daha da çok korktuğum bir şey vardı: Oradaki mahkumların geceleri ve gündüzleri yokten, durmadan işkence görürlerdi ve o karanlık zindanlar ölesiye işkence gören insanların çığlıklarıyla doluydu.
İnsanların dediklerine göre karanlık her şeyi, ama her şeyi gizleyebilirmiş. Peki neden bu acı dolu çığlıkları gizleyemiyordu?
Lirina benim özgürlüğümü, daha da önemlisi insan olmamı sağlayan şeyi elimden almaya çalışmıştı. Tabii ki kendince... O sadece kendini sinsi bir tilki zannediyordu fakat bir tilkinin yanından bile geçemezdi. O sadece korkak bir tavuktan ibaretti; nereye gideceğini ve ne yapacağını bilmeyen bir tavuk. Asıl tilki ise hemen yanındaydı, koynundaydı. Ruhu bile duymamıştı benim ona çok daha kötülerini yaşatacağımı..."
ŞİMDİKİ ZAMAN
"Merhaba ihanetçi arkadaşım nasılsın iyi misin?"dedikten hemen sonra kendi sorumun cevabını vererek "Umarım kötüsündür.Çünkü ben çok iyiyim." dedikten hemen sonra ejderhama göz ucuyla bakmıştım.
Uykusundan daha yeni uyandığı aşırı belli oluyordu çünkü uyandığında yeri keskin olan tırnakları ile tırmalardı.Bu bana ilk başlarda çok ilginç gelsene artık birbirimize alışmıştık.Ne de olsa su elementi arkadaşımdı o benim.Benim ve ejdarhanım soyu su elementinden gelmekteydi.Sloath krallıģındaki herkesin kendine ait bir ejderhası vardı.Benim ejderhenım adı "Nilakanta"ydı.Anlamı ise "Mavi boğazlıydı" ve krallıkta bu ejderha türünden sadece bir tane vardı.
Lirina ise "İyiyim,neden kötü olmayayım ki ne de olsa bugün balo var ve Ateş Sanrısı'nın beni eşi olarak seçeneğine eminim." Bugün Ateş Krallığı'nın şatosunda yapılacak bir balo vardı.Bu balonun yapılma amacı ise Ateş krallığının Varisi yani Vrola Lavking kendi eşini yani kraliçesini seçecekti.Ben de elbette bu baloya katılacaktım fakat amacım onun eşi olmak değil de hakkında bilgi toplamak olacaktı.
Ben bir firariydim.Bazı görevlerim vardı bilgi toplamak gibi çünkü ben yasaklı elmente sahip insanlardan biriydim.Vrola Lavking'in görevlerinden biri ise yasaklı elementli insanları yok etmekti.Bugün o şatoya ölümü göze alarak gidecektim.Ben ise Lirina karşılık vererek "Sen o kadar emin olma istersen." dedim sert bir ses tonu ile.
"Şu anda ne diyeceksen de ve ardından buradan defol git.Bir daha dönmemek üzere çünkü daha bir sürü işim var.Seninle uğraşacak vaktim yok anlayacağın kadarıyla." Demiştim kendimden emin olan sesim ile hiçbir şeyle uğraşak sabrım yoktu şu anda ne yazık ki.
"Ben sadece buraya bir şeyi açıklığa kavuşturmak için gelmiştim ama neyse" Sesinde ki kibirin farkedilmemesi gibi imkan yoktu."Bana ne diyeceksen de ve git.Hem sen bana anlamazsan bile ben ne olduğunu istediğım zaman hatta parmaklarımı şıklattığım anda öğrenirim, unuttun mu ben bir firariyim.Herkesi yok edebilecek zekaya sahip olan o firari."
"Madem öyle ben gideyim o halde.Ne de olsa akşam sana olan sürprizimi olacak fark ettin mi en azından unutmadığım birşey var o da sana yapılan sürprizler.Ha bu arada sana açıklağa kavuşturmak istediğim şeyden bir kelime ipucu vereyim de sonra ne olduğunu bulamazsan beni aramakla uğraşma çünkü sen beni ararken Ateş Lordu ile evleniyor olacağım.İpucu kelimesi "mahsen" .Bunu unutma." Demişti Sesinde büyük bir kibir vardı ve ben o kibri indirmesini bilirdim.
"Lirina merak etme ben seni bulmak için kılımı bile kıpırdatmam fakat gün gelir ayaklarıma gelipte kapanan kişi sen olmamaya dikkat et.Ne de olsa benim sağım solum belli olmaz bir bakmışsın avucundaki herşey kayıp gitmiş.Bu yüzden benimle uğraşmaya cüret etme etme edersen de sonuçlarına katlanırsın.Bu sana olan ilk ve son uyarım.Bir daha karşılaşmamak dileğiyle. " dedim tükürür şekilde ve yüzüme o sinsi gülümsememi yerleştirdim.
Ardından Lirina bir ıslık çaldı ve ejderhası geldi.Ejderhası beyaz renkteydi.Hava krallığına ait bir ejderhaydı bu ejderha.Lirina da hava krallığının soyundan gelmekteydi. Bu diyarda ejderhalar karşı olan değer çok fazlaydı.Burada doğan her insanın bir ejderhası vardı.Sadece soylu insanlar yani kralların ve kraliçelerin kuzgunları vardı bu yüzden de onlara binmeyi tercih ederlerdi bence kuzgunların asil bir görünüşü vardı.Onun haricinde de diğer sıradan insanların kuzgunla binmesi kesinlikle yasaktı.
Lirina’nın beyaz ejderhası devasa kanatlarını bir kez vurup gecenin karanlığında yükselirken, yarattığı sert rüzgar pelerinimi geriye doğru savurdu. Ağaçların tepe noktaları onun gidişiyle sallandı, yapraklar bir fırtınaya yakalanmış gibi havada uçuştu. Gökyüzündeki silueti, dolunayın önünden geçen soluk bir gölge gibi küçüldü, küçüldü ve sonunda tamamen yok oldu.
Arkasında bıraktığı o zehirli sessizlik, az önce patlayan bir bombanın ardından gelen o sağır edici dinginlik gibiydi.
"Mahzen..." diye fısıldadım kendi kendime. Kelime dudaklarımdan dökülürken, buz gibi bir ürperti omurgamdan aşağı kaydı. Lirina benim en zayıf noktamı, zihnimin en karanlık köşesinde sakladığım o ilkel korkuyu çok iyi biliyordu. 18. yaş günümde beni Sloath Krallığı’nın o güneş yüzü görmemiş, duvarlarından kan ve acı sızan zindanlarına atmak istemişti. Karanlık... Oradaki mahkumların zincir sesleri, çığlıkları... Kulaklarım zonklamaya başladı. Sanki o zindanların duvarları şu an bulunduğum ormanda, etrafımda yükseliyor ve beni nefessiz bırakmak istiyordu.
Göğsüm hızla inip kalkarken sol elimi boğazıma götürdüm. Yine oluyordu. Kendi ellerimle kendi nefesimi kesiyormuşum hissi yakama yapışmıştı.
Hırrr...
Derin, derinden gelen ve toprağı sarsan bir titreme dalgası zihnimi bu karanlık sarmaldan çekip çıkardı. Başımı çevirdiğimde, Nilakanta’nın devasa kafasını bana doğru uzattığını gördüm. Mavi, kristal pulları gecenin loş ışığında tıpkı okyanusun derinliklerindeki gizemli bir maden gibi parıldıyordu. Keskin, ölümcül tırnaklarını toprağa geçirmiş, az önce Lirina'nın ayrıldığı gökyüzüne doğru hırlıyordu. Gözleri... O yırtıcı, korumacı kırmızı gözleri bana döndüğünde, içimdeki korkunun yerini amansız bir öfkeye bıraktığını hissettim.
"Buradayım, dostum," dedim sesimi yumuşatmaya çalışarak. Yaklaşıp elimi onun sert, soğuk pullarla kaplı çenesine koydum. Nilakanta, su elementinin saf ve vahşi bir yansımasıydı. Benimle aynı soydandı, benim gibi yalnızdı. Krallıkta onun türünden başka hiçbir ejderha kalmamıştı; tıpkı benim gibi o da türünün son ve en tehlikeli örneğiydi. Elimin altındaki sıcaklığı ve suyun o sakinleştirici ritmini hissettiğimde, damarlarımdaki dört elementin karmaşası biraz olsun duruldu. "Bizden korkuyorlar, Nilakanta. Çünkü biz onların sınırlarını yıkıyoruz. Tek bir krallığa, tek bir elemente ait olmayı reddettiğimiz için bizi avlamak istiyorlar."
Nilakanta burnundan sıcak bir buhar çıkararak başını elime daha çok yasladı. O, Lirina'nın aksine bana asla ihanet etmeyecek tek varlıktı.
Cebimdeki o buruşuk kağıdı çıkardım. Kalbimin üzerinde taşıdığım, kaçak hayatım boyunca satır satır doldurduğum o notlar... Gözlerim karanlıkta bile elementlerin sınırlarını çizen o isimlere kaydı: Ateş Lordu Vrola Lavking, Su Tanrısı Nois Novang, Toprak Varisi Sonsta Dasvy ve Hava Krallığı'nın Lirina Vanston'u...İhanetçi arkadaşımın ve Hava Kraliçesinin aynı ada sahip olması beni ürkütüyor değildi.Gerçi Lirina'da Kraliçe olacak saygı ve ahlak yoktu.O cahildi.
Komikti. Hepsi kendi elementlerinin zirvesindeydi ama hiçbiri aynı anda toprağı yeşertip, suyu kaynatıp, havayı büküp, ateşi harlayamazdı. Doğa bu amansız gücü bana bahşetmişti, ama karşılığında benden huzurlu bir yaşamı çalmıştı. "Biz bunu tercih etmedik," diye mırıldandım kağıdı tekrar pelerinimin iç cebine yerleştirirken. "Bu güçleri damarlarımıza biz zerk etmedik. Ama madem buradalar, onları beni avlamak isteyenlerin sonunu getirmek için kullanacağım."
Bugün o balo günüydü. Ateş Krallığı’nın şatosu, Vrola Lavking’in kraliçesini seçeceği o görkemli saray, benim için ya en büyük bilgi kaynağı olacaktı ya da mezarım. Vrola’nın tek bir görevi vardı: Benim gibi yasaklı, birden fazla elemente hükmeden insanları yeryüzünden silmek. Ölümün kollarına, avcımın tam kalbine yürüyecektim.
Ama bir firari gibi değil. Bir kraliçe gibi yüŕüyecektim.Herkesin bakışlarını kendime çevirecektim daha doğru çevirmek zorunda kalacaklardı.Çünkü ben bir Güneş gibi parlacaktım ve o salon salon benim sayemde ışık alacaktı.
Biraz ilerledim ve ağaçların arkasına gizlediğim, günlerdir bu an için hazırladığım sandığa doğru yürüdüm. Pelerinimi omuzlarımdan sıyırıp yere bıraktığımda, gecenin ayazı tenime çarptı. Sandığın içinden, o mavi, tüllerle bezeli asil elbiseyi çıkardım.. Bu elbise sıradan bir kumaş değildi; Su Krallığı'nın en derin nehir yataklarında, büyüyle dokunmuş sırma ipliklerden yapılmıştı.
Elbiseyi üzerime geçirdiğimde, su elementinin o hafif, akışkan ama her an bir seli başlatabilecek gücü tenimle bütünleşti. Aynadaki yansımama bakmama gerek yoktu; kızıl saçlarımın omuzlarımdan aşağı bir alev gibi döküldüğünü, mavi elbisenin altındaki yırtıcı ve amansız Faria'yı gizleyen en mükemmel kamuflaj olduğunu biliyordum. Kılıcımın kabzasını kavradım. Baloya kılıçla giremezdim. Onu Nilakanta’nın eyerinin altındaki gizli bölmeye yerleştirdim.
"Beni şatonun yakınlarındaki dumanlı vadide bekleyeceksin," dedim Nilakanta’ya dönerek. "Eğer işler ters giderse, gökyüzünü mavi bir alevle boyayacağım. O zaman ne olursa olsun içeri gireceksin.Bu arada ilk önce Ateş Kasabasına inip bana maske satın almalıyız."
Nilakanta anladığını belirtircesine kanatlarını hafifçe araladı. Onun sırtına bindiğimde, artık kaçan bir kurban değildim. Ben avını izlemeye giden bir avcıydım.Ardından hemen kasabanın yolunu tuttuk.Milakanta'yı süs dükkanın yanına bıraktıktan sonra tezgaha baktım.O anda bir tane maskeyi gözüme kestirdim ve onu almaya karar verdim.Bu maske siyah renkteydi yanında mavi minik süslemeleri vardı.Bu detaylar benim hoşuma gitmişti hemen birkaç dakra verip maskeyi satın aldım ardından ise taktım güzel bir şekilde ve Milakanta'nın yanına gidip eğilmesini işaret ettim.
O eğildikten sonra üstüne bindim.Ardından ise şatonun yolunu tuttuk.Ateş Kasabası altımızda hızla kaybolurken, hava yavaş yavaş değişmeye başladı. Rutubetli ve serin hava, yerini genzi yakan keskin bir kükürt kokusuna ve boğucu bir sıcağa bırakıyordu. Ateş Krallığı’nın sınırlarına girmiştik.
Aşağıya baktığımda, toprağın çatlaklarından sızan lav nehirlerinin karanlığı kırmızı bir ağ gibi ördüğünü gördüm. Burası Sloath Krallığı’nın en acımasız, en sert bölgesiydi. İnsanlar sadece ellerinden ateş çıkarabiliyordu çünkü buranın doğası gereği ateşi kontrol etmek imkansızdı; ta ki Vrola Lavking’e kadar. O, bu lavları, bu alevleri bükebilen tek serseriydi.
Şato, uzakta, volkanik bir kayalığın üzerine inşa edilmiş devasa bir kara siluet olarak belirdi. Pencerelerinden sızan binlerce mumun ve meşalenin ışığı, sarayı adeta canlı bir kor parçası gibi gösteriyordu. Kapının önünde lüks arabalar, asiller ve parıltılı kıyafetler içinde kadınlar vardı.
Nilakanta'yı şatoya birkaç mil uzaklıktaki, dumanların gökyüzünü kapladığı kör bir vadide yere indirdim. Ejderhamın pullarını son bir kez okşayıp karanlığın içine bıraktım. Artık yalnızdım.
Sarayın devasa nizamiyesine doğru yürürken, etraftaki muhafızların ellerindeki meşalelerin alevlerini hissettim. İçimdeki ateş elementi, o muhafızların meşaleleriyle konuşmak, onları söndürmek ya da daha da harlamak için can atıyordu; ama kendimi tuttum. Gücümü bastırdım. Kapıdaki muhafız beni durdurduğunda, yüzüme Lirina’ya gösterdiğim o sinsi ama bu sefer asil olan tebessümü yerleştirdim.
"Davetiyeniz, bayan?" dedi muhafız, gözleri üzerimdeki su büyüsüyle parıldayan mavi elbisede geziniyordu.
Zihnimdeki elementleri susturdum, sahte bir asil kimliğinin arkasına saklanarak adımlarımı şatonun devasa salonuna doğru attım. İçerideki müzik sesi, kahkahalar ve kadehlerden sızan kibir dalga dalga yüzüme çarptı. Ve tam salonun ortasında, tahtında oturan o adamı gördüm: Vrola Lavking. Gözleri salondaki kadınları tararken, bir an için durdu ve doğrudan kapıdan giren bana, benim mavi elbiseme baktı.
Oyun şimdi başlıyordu.
Vrola Lavking’in gözleri, maskemin ardındaki gözlerimle çakıştığı an, zamanın yavaşladığını hissettim. Salonun gürültüsü, kahkahalar ve kadeh sesleri bir anlığına uğultulu bir fona dönüştü. O, tahtında bir kral gibi değil, avını süzünen bir yırtıcı gibi oturuyordu. Üzerindeki siyah ve altın işlemeli ceket, Ateş Krallığı’nın o boğucu ihtişamını yansıtıyordu. Bakışlarındaki o keskin, her şeyi küle çevirebilecek kadar amansız ifade, damarlarımdaki elementleri bir kez daha tetikledi. İçimdeki su elementi, onun yaydığı sıcaklığa karşı koymak için tenimin altında buz gibi dalgalandı; ateş elementi ise onun alevine karışmak, şatoyu sarmalayan o devasa koru kendi safına çekmek için sabırsızlandı. Kendimi zorladım. Zihnimin dehlizlerine bir kilit daha vurdum. Ben buraya savaşmaya gelmemiştim; en azından henüz değil.
Bakışlarımı ondan ilk kaçıran ben oldum. Bu, zayıflıktan değil, bir firarinin hayatta kalma içgüdüsünden kaynaklanıyordu. Dikkat çekmemek, buradaki binlerce maskeli yüzün arasında eriyip gitmek zorundaydım.
Adımlarımı salonun kenarındaki loş sütunların arkasına doğru yönlendirdim. Şatonun mimarisi büyüleyici ama bir o kadar da ürkütücüydü. Duvarlardaki devasa meşalelerin altından sızan erimiş lav hatları, salonun zemininde cam bölmelerin altından akıyordu. Sanki yürürken cehennemin üzerinde basıyormuşuz gibi bir his yaratıyordu bu. Ateş Krallığı, gücünü her detayda gözler önüne seriyordu.
Sütunlardan birine sırtımı yaslayıp elimdeki sahte içki kadehini hafifçe salladım. Maskemin altından salondaki kalabalığı süzmeye başladım. Herkes birbiriyle konuşuyor, kahkahalar atıyor ve Ateş Lordu’nun bu gece kimi kraliçesi seçeceğine dair dedikodular fısıldıyordu. Kulaklarımı dört açtım. Bir firari için en büyük silah, asillerin sarhoşken ağızlarından kaçırdığı doğrulardır.
"Toprak Varisi’nin bu gece gelmeyeceğini duydum," dedi hemen yanı başımda duran, Toprak Krallığı’nın yeşil nişanını taşıyan bir kadın. Yanındaki adama doğru eğilmiş, sesini alçaltmıştı. "Sonsta Dasvy, bitkilerine zarar veren o yangınlardan sonra Ateş Krallığı ile olan tüm bağlarını kopardı diyorlar. Eğer buraya gelseydi, ayaklarını yere vurup bu şatoyu başımıza yıkardı."
Yanındaki adam hafifçe güldü, maskesini düzeltti. "Sonsta akıllı bir adam. Ama asıl bomba Hava Krallığı’nda. Lirina 'yı gördün mü? Şatonun girişinde turna kuşu gibi süzülüyordu. Ateş Lordu’nun onu seçeceğinden o kadar emin ki... "
Lirina’nın adını duymak soluğumu kesti. Gözlerim hemen salonun merkezine, dans pistinin kenarına kaydı. Ve oradaydı.Üzerinde bembeyaz, rüzgarda uçuşuyormuş gibi duran tüylü bir elbise vardı.Maskesi bile o amazon ormanı yeşili gözlerinin yaydığı tehlikeli ışığı gizleyememişti.
Lirina'nın ormanda bıraktığı o tek kelimelik ipucu zihnimi kemirmeye devam ediyordu: "Mahzen." Ateş Krallığı Şatosu'nun altında ne olabilirdi? 18. yaş günümde beni atmak istediği o Sloath zindanlarının bir benzeri mi, yoksa benim gibi yasaklı elemente sahip olanların kapatıldığı, çığlıkların karanlıkta kaybolduğu o yer burası mıydı? Vrola Lavking’in görevi yasaklı elementli insanları yok etmekti. Belki de onları doğrudan öldürmüyor, şatonun altındaki o mahzende topluyordu. Bunu öğrenmek zorundaydım.
Tam kalabalığın arasından sıyrılıp şatonun arka koridorlarına, alt katlara inen merdivenleri aramaya koyulacaktım ki, salonun ortasındaki müzik aniden kesildi.
Büyük bir sessizlik çöktü. Topuk sesleri zemindeki cam lav bölmelerinin üzerinde yankılandı. Herkes iki yana açılarak büyük bir koridor oluşturdu. Başımı çevirdiğimde, kalbimin göğüs kafesimi zorladığını hissettim.
Vrola Lavking, tahtından inmişti. Ve doğrudan benim olduğum tarafa doğru yürüyordu.
Muhafızlar arkasından geliyor, pelerini adımlarının rüzgarıyla savruluyordu. Gözleri salondaki hiçbir kadına, pırıltılı elbiselere ya da Lirina’nın o davetkar bakışlarına takılmadı. Hedefi bendim. Siyah maskemin altındaki mavi süslemeler ve üzerimdeki o nehir yataklarında dokunmuş büyüleyici mavi elbise, onun ateşten dünyasında adeta bir kış vahası gibi parlıyordu.
Tam önümde durdu. Boyu benden oldukça uzundu, yaydığı aura o kadar sıcaktı ki maskemin altında terlediğimi hissettim. Elini yavaşça öne doğru uzattı. Parmaklarının ucunda, çok hafif, neredeyse görünmez bir alev kıvılcımı oynaştı ve söndü. Bu bir güç gösterisiydi. Bir meydan okumaydı.
"Bu gece sarayımda daha önce hiç görmediğim bir renk var," dedi. Sesi derin, pürüzsüz ve bir o kadar da tehlikeliydi. "Mavi... Ateşin en sıcak yerinde beliren o tehlikeli alev gibi. Bana bu dansı lütfeder misiniz, bayan?"
Kaçamazdım. Eğer arkamı dönüp gidersem, firari olduğumu anında ele verirdim. Yüzüme o asil, sinsi tebessümü yerleştirdim. Elimi onun sıcak avcuna bıraktığımda, tenime çarpan o sıcaklık dalgası içimdeki su elementini çıldırttı. Nilakanta’nın dumanlı vadideki homurtusunu zihnimde duyar gibi oldum.
"Ateşin kalbinde maviyi görmek her yiğidin harcı değildir, Lordum," dedim sesimi bozmayarak, sert ve kendinden emin bir tonla. "Umarım yanmaktan korkmuyorsunuzdur."
Vrola’nın dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. Beni dans pistinin ortasına doğru çekerken, müzik yeniden başladı. Bu seferki melodi, ağır, ritmik ve adeta bir savaş tamtamı gibi tehditkardı. Vrola bir elini belime yerleştirdiğinde, aramızdaki mesafe kapandı. Dans etmeye başladık.
Etrafımızda dönen dünyada, Lirina’nın bize doğru bakan o nefret dolu, şok olmuş yeşil gözlerini gördüm. Ateş Lordu’nun kendisini seçmesini beklerken, maskeli bir yabancının kollarında dans etmesini gururuna yediremediği aşikardı.
"Kim olduğunuzu merak ediyorum," dedi Vrola, beni kendi eksenimde döndürüp tekrar göğsüne çekerken. Gözleri maskemin ardındaki sırrı çözmek ister gibi bakıyordu. "Sarayımda doğan her ejderhayı, her soyluyu tanırım. Ama siz... Siz buralı değilsiniz. Teninizden yayılan bu esinti, bana yasaklanmış bir diyarı hatırlatıyor."
Kalbim hızla çarptı. Acaba hissetmiş miydi? Dört elemente sahip bir firarinin yaydığı o karmaşık enerjiyi fark etmiş olabilir miydi?
"Ben sadece gecenin tadını çıkarmaya gelen bir misafirim," dedim, onu hafifçe geri iterek dansın ritmine ayak uydururken. "Çok soru sormak, gecenin büyüsünü bozar, Lord Vrola."
"Ben büyülere inanmam, bayan," diye fısıldadı kulağıma doğru eğilerek. Nefesi tenimi yakıyordu. "Ben sadece gerçeklere inanırım. Ve benim gerçeğim, bu gece bu şatoda bir firarinin ayak izlerinin olduğudur. Muhafızlarım sınırda bir su ejderhasının izini buldu. Mavi boğazlı, nadide bir tür."
Şok dalgası tüm bedenimi felç edecek gibi oldu ama adımlarımı bozmadım. Nilakanta'nın izini bulmuşlardı! Ölümcül bir tuzağın tam ortasındaydım. Vrola beni dans ettirirken aslında beni köşeye sıkıştırıyordu.
"Öyle mi?" dedim sahte bir şaşkınlıkla, sesimin titremesine izin vermeyerek. "O halde avcınız işini iyi yapmalı Lordum. Çünkü duyduğuma göre, o firari her zaman bir adım öndeymiş."
Vrola tam cevap verecekti ki, şatonun zeminindeki cam bölmelerin altından akan lavlar birdenbire çılgınca dalgalanmaya, şatonun duvarları titremeye başladı. Uzaktan, derinlerden gelen boğuk bir patlama sesi salonu sarstı.
Lirina’nın bahsettiği o "mahzen"den gelen bir şey vardı. Ve oyun, tahmin ettiğimden de hızlı büyüyordu.
O boğuk patlama sesiyle birlikte ayaklarımızın altındaki cam bölmeler sarsıldı. Yüzyıllardır sakin bir nehir gibi akan lavlar, ani bir öfkeyle yukarı doğru fışkırarak cam tabana çarptı. Salondaki asillerin kibirli kahkahaları, yerini tiz çığlıklara ve panik dolu hışırtılara bıraktı. Kadehler yere düşüp kırılıyor, parıltılı elbiseler muhafızların kalkanlarına çarpıyordu. Güvenli limanları sandıkları bu şato, bir anda ayaklarının altında kaynayan bir cehenneme dönüşmüştü.
Vrola’nın belimdeki eli anında sertleşti. Beni korumak için değil, kaçmamı engellemek için bir kelepçe gibi sıkmıştı bileğimi. Bakışları saniyeler içinde benden ayrılıp salonun sarsılan tavanına, ardından da zemin altındaki o hırçın lavlara kaydı. Gözlerinde korku yoktu; aksine, avını kaçırmak üzere olan bir yırtıcının öfkesi parıldıyordu.
"Bu tesadüf olamaz," diye mırıldandı Vrola. Sesi, salonu kaplayan çığlıkların arasından sıyrılıp doğrudan zihnime ulaştı. Bakışlarını tekrar bana çevirdiğinde, elimi onun avcundan çekmek için içimdeki su elementini serbest bıraktım. Tenimin altından yayılan o buz gibi akışkan güç, onun ateşten sıcaklığını bir anlığına kırdı. Elimi amansız bir hamleyle geri çektim.
"Bu şatoda hiçbir şey tesadüf değildir, Lordum," dedim maskemin arkasından. Sesimdeki o soğuk meydan okuma, etraftaki panikle tam bir tezat oluşturuyordu. "Firarinizin peşine düşmüşken, sarayınızın altındaki canavarları beslemeyi unutmuşsunuz gibi görünüyor."
Vrola arkasından koşan başmuhafıza doğru döndüğü an, kalabalığın arasına doğru ilk adımımı attım. Pelerinimi ormanda bırakmıştım, kılıcım Nilakanta’nın eyerindeydi ama dört element benimleydi. Kimsesizdim, silahsızdım ama firariydim. Kaçmak benim sanatım haline gelmişti.
Kalabalığın tersine, salonun çıkış kapılarına değil, karanlık sütunların arkasındaki o gölge koridorlara doğru ilerledim. Maskemin mavi süslemeleri, meşalelerin patlayan ışıklarında loş parıltılar saçıyordu. Tam o sırada, panik içinde şatonun çıkışına doğru koşan kalabalığın arasında o tanıdık silueti gördüm.
Bu siluet Lirina Mansid'e aitti ve bana sinsi bir şekilde gülerek bakıyordu o sırada dudaklarını yavaş bir şekil de hareket ettirerek.
Mahsen.
Mahsen demişti.Resmen beni yaralarimdan tekrar vurmaya ve o karanlığa gerisokmaya çalışıyordu. Ben bu sefer de yine asla izin vermezdim tekrar beni o karanlığa sokmasına asil o karanlığa o gitmeliydi.
Sarayın üst katlarından yükselen o tiz çığlıklar, orkestranın yarıda kesilen uğultulu tınıları ve Vrola’nın muhafızlarına kükreyen emirleri, sarmal taş merdivenlerden aşağı indikçe yavaş yavaş silindi. Burası Ateş Krallığı’nın o göz boyayan, altın varaklı ve lav zeminli ihtişamının tamamen bittiği yerdi. Aşağıya inen her basamakta hava biraz daha ağırlaşıyor, nem tamamen yok olurken genzimi yakan keskin bir kükürt ve çürümüş kemik kokusu burnuma doluyordu.
Duvarlar kaba yontulmuş volkanik kayalardandı ve burayı aydınlatan meşaleler yukarıdakiler gibi asil bir ışık değil, adeta bir mezarlığı andıran isli, kızıl bir gölge bırakıyordu arkasında. Ayaklarımızın altından geçen o lav nehirlerinin basıncı burada çok daha sert hissediliyordu; duvarlar ritmik bir kalp atışı gibi hafifçe titriyordu.
Merdivenlerin sonuna geldiğimde, önümde Sloath Krallığı’nın o amansız, demir mühürlü devasa kapısı belirdi. Kapının iki yanında, ellerinde uçları kor gibi parıldayan kızgın mızraklar tutan iki iriyarı muhafız bekliyordu. Yukarıda yaşanan patlama ve sarsıntı burayı da germiş olmalıydı ki, mızraklarını sıkı sıkıya kavramış, gözlerini merdiven boşluğuna dikmişlerdi.
"Dur! Buraya giriş yasak, bayan! Derhal yukarı, salona dönün!" diye kükredi soldaki muhafız. Gözleri üzerimdeki su büyüsüyle dokunmuş mavi elbiseye ve yüzümdeki siyah maskeye takılmıştı. Beni muhtemelen yolunu kaybetmiş, panikten nereye kaçacağını bilemeyen asil bir kadın sanıyorlardı.
Yüzüme sahte, titrek bir korku ifadesi yerleştirerek birkaç adım daha yaklaştım. "Yukarıda... Yukarıda büyük bir patlama oldu," dedim, sesimin titremesine izin vererek. "Lord Vrola beni buraya gönderdi. Aşağıdaki güvenli odalara geçmemi emretti."
Sağdaki muhafız mızrağını göğsüme doğru biraz daha yaklaştırdı, gözlerini kısarak beni süzdü. "Yalan söylüyor," diye mırıldandı tekinsiz bir sesle. "Ateş Lordu kimseyi bu mahzene emanet etmez. Üstelik üzerindeki bu kıyafet... Sen Ateş Krallığı’ndan değilsin. Kimsin sen?"
Yalan söyleme, saklanma ve bir asil gibi davranma vakti buraya kadardı. Bir firarinin en güçlü olduğu an, maskelerin düştüğü andır.
"Ben mi?" dedim. Sesimdeki o sahte korku bir anda yok oldu, yerini buz gibi sert bir tona bıraktı. "Ben sizin kabusunuzum."
Damarlarımdaki su elementini serbest bıraktım. Bu yeraltı dehlizinde serbest su bulmak neredeyse imkansızdı, hava çöl kadar kuruydu; ancak muhafızların soluk alıp verirken havaya bıraktığı o kükürtlü buharı ve kendi ter damlalarını bükmek benim için çocuk oyuncağıydı. Ellerimi hızla öne doğru fırlattığımda, havadaki görünmez su zerreleri saliseler içinde keskin buz iğnelerine dönüştü ve iki muhafızın mızrak tutan ellerini arkalarındaki volkanik duvara çiviledi.
Muhafızlar acıyla böğürerek alarm vermek için ağızlarını açtılar ama onlara bu fırsatı tanımadım. Bu kez hava elementini devreye soktum; parmaklarımı hafifçe bükerek etraflarındaki tüm oksijeni saniyeler içinde geri çektim. Sesleri boğazlarında düğümlendi, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi büyüdü ve ciğerlerine çekebilecekleri tek bir hava kırıntısı bile bulamayarak bilincini kaybedip yere yığıldılar.
Nefes nefese kalmıştım. İki farklı elementi peş peşe, böylesine kurak bir alanda kullanmak ruhumdan bir parçayı söküp alıyor gibiydi. Göğsüm hızla inip kalkarken sol elim gayriihtiyari boğazıma gitti. Kendi ellerimle kendi nefesimi kesiyormuşum hissi, o eski lanet yine yakama yapışmıştı. "Dayan, Faria," diye fısıldadım kendi kendime, duvarı tutunarak dengemi sağlarken. "Daha yeni başlıyoruz."
Yerde baygın yatan muhafızın kemerine asılı duran o devasa, paslı demir anahtarı aldım. Anahtarı kilide soktuğumda çıkan o ağır, gıcırtılı ses mahzenin kapısının arkasındaki dipsiz karanlığı gözlerimin önüne serdi. Kapıyı yavaşça ileriye doğru ittim. İçeriden yüzüme vuran hava, Ateş Krallığı’nın o boğucu sıcağının aksine, ölüm kokan, dondurucu bir soğukluk barındırıyordu.
İçeriye ilk adımımı attığımda, kulaklarımda o tanıdık, rüyalarımı her gece kabusa çeviren o sesler yankılanmaya başladı. Zincir sesleri... Paslı demirlerin birbirine sürtünme sesi... Ve duvarların arasından sızan, fısıltı halindeki acı dolu çığlıklar.
İnsanların dediklerine göre karanlık her şeyi gizleyebilirmiş. Ama buradaki acıyı, buradaki vahşeti gizleyememişti.
Loş koridor boyunca, parmaklıkların arkasındaki hücreleri inceleyerek ilerledim. Burası sıradan bir zindan değildi. Koridorun sonundaki en büyük hücrenin önünde durduğumda, içeride zincirlere vurulmuş, saçları dökülmüş ve derisi neredeyse kemiklerine yapışmış bir adam gördüm. Beni fark ettiğinde kafasını yavaşça kaldırdı. Gözleri yerinden sökülmüştü, kör boşluklar bana doğru döndü; ama yüzündeki o korkunç, derin yanık izleri bu işkencenin kimin eseri olduğunu tüm çıplaklığıyla bağırıyordu: Vrola Lavking.
"Sen de mi..." diye fısıldadı yaşlı adam, sesi sonbaharda kuruyan yaprakların hışırtısı gibi zayıftı. "Sen de mi o yasaklı güçlerle doğdun, firari? Burası... Vrola'nın 'yok ettim' dediği ama aslında güçlerimizi emmek, bizi birer canlı kaynak gibi kullanmak için kapattığı mezar..."
Duyduklarım karşısında şok dalgası tüm bedenimi felç etti. Ateş Lordu Vrola Lavking, yasaklı elementlileri sadece öldürmüyordu; onları bu mahzende topluyor, üzerlerinde deneyler yapıyor ve güçlerini kendi amansız ateşi için sömürüyordu! Lirina Mansid beni buraya gönderirken bu sırrı biliyor muydu, yoksa sadece beni ölüme mi yollamak istemişti bilmiyordum ama bu bilgi her şeyi değiştirecekti.
Tam elimi parmaklıklara doğru uzatıp toprak elementiyle demirleri bükmeye, adamı kurtarmaya çalışacaktım ki, arkamdaki karanlık dehlizde o soğuk, kendinden emin ve ritmik ayak sesleri yankılandı.
Ve ardından, o pürüzsüz, amansız ses duvarlarda yankı buldu:
"Sana sarayımda maviyi görmenin tehlikeli olduğunu söylemiştim, Faria."
Arkamı hızla döndüğümde, Vrola Lavking’in karanlığın içinden bir gölge gibi sıyrıldığını gördüm. Yüzündeki o siyah maskeyi çıkarmıştı; keskin hatları, aristokratik kibri ve gözlerindeki o saf öfke meşalelerin ışığında parıldıyordu. Sağ elinin içinde, odadaki tüm oksijeni emerek büyüyen devasa, maviye çalan bir alev topu oynaşıyordu.
Lirina beni ihbar etmemişti, hayır. Vrola beni tamamen kendi avcı içgüdüleriyle, sınırda bulduğu Nilakanta’nın izleriyle ve o danstaki su elementimin yaydığı yabancı aurayla buraya kadar takip etmişti. Kim olduğumu kendi zekasıyla çözmüştü.
"Demek büyük firari, sarayımın altındaki küçük sırrımı merak etti," dedi Vrola, adımlarını ağır tutarak bana doğru yaklaşırken. Elindeki alevin sıcaklığı, az önce muhafızları dondurduğum o soğuk havayı anında kırıp dehlizi bir fırına çevirdi.
"Dört elemente birden sahip olan o efsanevi firari... Benim ateşimi bükebileceğini mi sandın?"
"Sen bir kralsın, Vrola," dedim maskemin arkasından tiksinir gibi bir sesle. "Ama bu krallığı asillerin kanıyla değil, bu mahzende çürüttüğün masumların çığlıklarıyla besliyorsun. Sen bir avcı değilsin, sen sadece bir parazitsin."
Vrola’nın gözleri öfkeyle parladı. "Bu dünya sadece güçlü olanlara aittir!" diye kükredi ve sağ elindeki devasa alev topunu doğrudan üzerime fırlattı.
Kılıcım yanımda değildi, Nilakanta’nın eyerindeydi; ama doğanın bana bahşettiği o dört kadim güç tamamen damarlarımdaydı. Gelen alev dalgasına karşı sol ayağımı sertçe yere vurdum ve Toprak Krallığı’nın o kadim sözünü fısıldadım:
"Sanikano!"
Mahzenin volkanik tabanı büyük bir gürültüyle yarıldı. Yerden yükselen devasa bir kaya bloku, Vrola’nın fırlattığı alevi tam ortadan ikiye bölerek beni koruyan bir kalkan oldu. Ancak Vrola durmadı. Ateşi kontrol edebilen o tek serseri, ellerini iki yana açarak yer altındaki lav nehirlerini yukarı doğru çağırdı. Yaralanan zeminden sızan kızgın lavlar, kaya kalkanımı eritmeye başladı.
İçimdeki su elementini uyandırdım. Kaya kalkanımın arkasından sıyrılıp ellerimi havaya kaldırdım; havada asılı kalan o az miktardaki nem dalgasını yoğunlaştırarak Vrola’nın üzerine doğru devasa bir buz dalgası halinde fırlattım. Ateş ve su havada çarpıştığında, tüm dehliz göz gözü görmez bir beyaz buhar tabakasıyla kaplandı.
Buharın içinden sıyrılan Vrola, bir anda tam karşımda belirdi. Hızı inanılmazdı. Elini boğazıma doğru uzattığında, içimdeki hava elementini kullanarak kendimi geriye doğru uçurdum. Havada ters bir takla atarak yere indiğimde, göğsümün sıkıştığını, elementlerin birbiriyle olan kavgasının beni içeriden tükettiğini hissettim. İki elementi bile bir arada kullanmak ölümcülken, üçünü birden bu dar alanda zorlamak ciğerlerimi patlatacak gibi yapıyordu.
"Kaçamazsın Faria!" diye bağırdı Vrola, buharın içinden bir iblis gibi fırlayarak. "Bu şato senin mezarın olacak!"
Köşeye sıkışmıştım. Duvarlar üstüme üstüme geliyordu, nefesim tükenmek üzereydi ve Vrola’nın etrafında dönen o devasa ateş çemberi beni küle çevirmek için sabırsızlanıyordu. Kendi ellerimle kendi boğazımı sıktığım o ölümcül his en tepe noktaya ulaşmıştı.
Ama ben bir firariydim. Asla teslim olmazdım.
Zihnimin son gücüyle, içimdeki su elementini ateş elementiyle birleştirdim. Bu imkansızdı, doğaya aykırıydı; ama damarlarımda akan o karmaşık güç bunu yapmama izin verdi. Ellerimi mahzenin tavanına doğru uzattım ve Nilakanta’ya verdiğim o gizli işareti, o mavi alev patlamasını şatonun zayıflayan volkanik duvarlarından yukarı doğru fırlattım. Mahzenin tavanı çatladı, yukarıya doğru yükselen mavi bir ışık huzmesi geceyi ve gökyüzünü boyadı.
Vrola ne olduğunu anlamak için başını yukarı kaldırdığı an, uzaktan, dumanlı vadiden gelen o muazzam kükremeyi duyduk.
Hırrrrrr!
Bu ses, toprağı ve taşı sarsan, suyun en vahşi öfkesini barındıran o sesti.
Nilakanta geliyordu.
Saniyeler içinde, şatonun volkanik kayalardan yapılmış devasa dış duvarı büyük bir gürültüyle patladı. Taşlar, kayalar ve demir parmaklıklar etrafa savrulurken, toz bulutunun içinden o mavi, kristal pullarıyla devasa gövde belirdi.
Nilakanta’nın o yırtıcı, korumacı kırmızı gözleri mahzenin karanlığını deldi. Mavi boğazından yükselen o sıcak buhar dalgası, Vrola’nın koruyucu ateş çemberini bir anda söndürdü.
"Güzel zamanlama, dostum," diye mırıldandım, yerdeki taşların arasından sıyrılıp hızla ileri atılırken.
Nilakanta başını aşağı doğru eğdi, keskin tırnaklarını zemine geçirerek Vrola’ya doğru tısladı. Hiç vakit kaybetmeden ejderhamın o sert, soğuk pullarla kaplı sırtına, eyerin üzerindeki yerime atladım. Vrola, yıkılan duvarın altından doğrulup elinde yeni bir alevle bize doğru hamle yapmak istedi; ama Nilakanta devasa kanatlarını bir kez vurduğunda yarattığı o muazzam hava dalgası tüm mahzeni sarsarak tavanın çökmesine neden oldu.
Nilakanta, şatonun paramparça olan duvarından dışarıya, gecenin o serin, özgür havasına doğru fırladı. Ateş Krallığı’nın o kükürt kokulu sıcağı, yüzüme çarpan ayazla birlikte yerini özgürlüğün o temiz hissine bıraktı. Aşağıda, şatonun pencerelerinden sızan ışıklar, panik içindeki asillerin çığlıkları ve bahçede koşuşturan muhafızlar hızla küçülüyordu.
Ejderhamın sırtında doğruldum ve pelerinimin iç cebindeki o buruşuk kağıda elimi götürdüm. Kalbimi koruyan o notlar hala oradaydı. Ama artık her şey değişmişti.
Şatodan uzaklaşırken, gözlerim son bir kez sarayın parıltılı teraslarına kaydı. Orada, bembeyaz elbisesiyle rüzgarda duran Lirina Mansid’i gördüm. Maskesini çıkarmıştı; o amazon ormanı yeşili gözleriyle gökyüzünde süzülen bana doğru bakıyordu. Yüzünde artık o küstah, alaycı gülümseme yoktu. Şok olmuştu. Benim o mahzenden canlı çıkabileceğime, Vrola’nın elinden kurtulabileceğime ihtimal vermemişti.
Ona yukarıdan sinsi, ölümcül bir tebessüm fırlattım. Lirina Mansid bu gece kendi sahte unvan oyununu oynamış, beni o karanlığa itmeye çalışmıştı ama başaramamıştı. İhaneti henüz gerçekleşmemişti belki, beni henüz resmi olarak satmamıştı; ama aramızdaki o psikolojik savaş artık resmi bir düşmanlığa dönüşmüştü.
Vrola Lavking’in o korkunç mahzen sırrını öğrenmiştim. Yasaklı elementlilerin kaderini biliyordum artık.
Nilakanta kanatlarını bir kez daha vurup bulutların arkasında, dolunayın o gümüş ışığında kaybolurken içimdeki o ölü savaşçının yeniden uyandığını hissettim. Artık sadece kaçan, saklanan, bilgi toplayan bir firari değildim.
Ben bu adaletsiz krallığı, o masumların çığlıklarıyla beslenen sarayları başlarına yıkacak olan o dört elementin asıl sahibiydim. Ve oyun, benim kurallarımla yeniden başlıyordu.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları